Cezary Grabarczyk
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
26 kwietnia 1960 |
---|---|
Minister sprawiedliwości | |
Okres |
od 22 września 2014 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
Wicemarszałek Sejmu VII kadencji | |
Okres |
od 8 listopada 2011 |
Przynależność polityczna | |
Minister infrastruktury | |
Okres |
od 16 listopada 2007 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca |
Sławomir Nowak (część kompetencji), Michał Boni (część kompetencji) |
Odznaczenia | |
![]() |
Cezary Stanisław Grabarczyk (ur. 26 kwietnia 1960 w Łodzi) – polski polityk i prawnik. Poseł na Sejm IV, V, VI, VII, VIII i IX kadencji, wicemarszałek Sejmu VII kadencji (2011–2014), w latach 2007–2011 minister infrastruktury, w latach 2014–2015 minister sprawiedliwości, w latach 2013–2016 wiceprzewodniczący PO.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Syn Ludwika i Teresy. Ukończył IV Liceum Ogólnokształcące im. Emilii Sczanieckiej w Łodzi, następnie w 1984 został absolwentem Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego. Odbył aplikację adwokacką w Okręgowej Radzie Adwokackiej w Łodzi. W latach 1967–1983 należał do Związku Harcerstwa Polskiego, był m.in. zastępcą komendanta hufca ds. programowych. W latach 1980–1984 zasiadał w Uczelnianej Komisji Rewizyjnej Niezależnego Zrzeszenia Studentów Uniwersytetu Łódzkiego.
W latach 1984–1987 był starszym referentem w łódzkim oddziale Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Od 1987 pracował jako inspektor w Przedsiębiorstwie Gospodarki Mieszkaniowej Łódź-Bałuty, w 1988 jako inspektor w Urzędzie Miasta Łodzi. W latach 1988–1996 był zatrudniony jako asystent w Katedrze Prawa Konstytucyjnego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego. W 1989 rozpoczął praktykę jako adwokat w kancelarii adwokackiej. W latach 1998–1999 pełnił funkcję zastępcy prezesa Urzędu Zamówień Publicznych. W latach 1999–2001 zajmował stanowisko I wicewojewody łódzkiego.
W 1990 przewodniczył łódzkiemu oddziałowi Unii Polityki Realnej. W latach 1990–1991 był przewodniczącym łódzkiego oddziału Partii Konserwatywno-Liberalnej, zaś w latach 1991–1994 członkiem prezydium Zarządu Krajowego Kongresu Liberalno-Demokratycznego. W latach 1994–2001 należał do Unii Wolności. Był zastępcą przewodniczącego Krajowego Sądu Koleżeńskiego UW. W 2001 przystąpił do Platformy Obywatelskiej. Obejmował funkcję przewodniczącego partii w województwie łódzkim i członka zarządu krajowego.
Po raz pierwszy został wybrany na posła w wyborach w 2001 w okręgu sieradzkim. W Sejmie IV kadencji pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach. Zasiadał w Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, Komisji Infrastruktury oraz w tzw. komisji śledczej ds. prywatyzacji PZU. Ponownie uzyskał mandat poselski w wyborach w 2005, w V kadencji kierował sejmową Komisją Sprawiedliwości. W latach 2004–2007 wyróżniany przez tygodnik „Polityka” w rankingu najlepszych posłów IV i V kadencji. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz trzeci został posłem, otrzymując w okręgu łódzkim 44 610 głosów.
16 listopada 2007 objął stanowisko ministra infrastruktury w pierwszym rządzie Donalda Tuska.
W wyborach parlamentarnych w 2011 kandydował z pierwszego miejsca listy PO w okręgu łódzkim. Uzyskał mandat poselski, zdobywając 24 582 głosy[1]. 7 listopada 2011 został odwołany z urzędu ministra[2], a następnego dnia wybrany na wicemarszałka Sejmu VII kadencji.
14 grudnia 2013 został wiceprzewodniczącym PO, pełnił tę funkcję do 2016. 22 września 2014 objął stanowisko ministra sprawiedliwości w nowo powołanym rządzie Ewy Kopacz. W 2015 był jednym z założycieli komitetu wyborczego Bronisława Komorowskiego w wyborach prezydenckich[3]. 29 kwietnia 2015 po pojawiających się w mediach informacjach o możliwych nieprawidłowościach przy uzyskaniu pozwolenia na broń złożył dymisję ze stanowiska ministra, która została przyjęta[4]. Dzień później został odwołany przez prezydenta[5]. Jeszcze w 2015 prokurator umorzył postępowanie w sprawie związanej z uzyskaniem pozwolenia na broń przez polityka, nie stwierdzając przestępstwa[6][7].
W 2015 został ponownie wybrany do Sejmu, otrzymując 26 591 głosów[8]. W Sejmie VIII kadencji został członkiem Komisji Infrastruktury oraz Komisji Obrony Narodowej[9]. W listopadzie 2016 został powołany na funkcję wiceministra rozwoju i infrastruktury w gabinecie cieni utworzonym przez Platformę Obywatelską[10]. Ponownie wszczęto postępowanie w sprawie poświadczenia nieprawdy w dokumentach przez Cezarego Grabarczyka przy uzyskaniu pozwolenia na broń. Polityk, nieprzyznający się do popełnienia tego czynu, sam zrzekł się immunitetu, a w marcu 2018 przedstawiono mu zarzuty[6]. W marcu 2023 zapadł w tej sprawie nieprawomocny wyrok skazujący go na karę jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz na grzywnę[11].
W wyborach w 2019 ponownie uzyskał mandat poselski, kandydując z ramienia Koalicji Obywatelskiej w okręgu piotrkowskim i otrzymując 16 357 głosów[12]. Nie kandydował w wyborach parlamentarnych w 2023[13].
Wyróżnienia
[edytuj | edytuj kod]- Medal honorowy „Zasłużony dla Ziemi Sieradzkiej” – 2013[14]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-08-18].
- ↑ M.P. z 2011 r. nr 101, poz. 1020
- ↑ Bronisław Komorowski pierwszym zarejestrowanym kandydatem. popieramkomorowskiego.pl, 18 marca 2015. [dostęp 2015-08-18].
- ↑ Cezary Grabarczyk podał się do dymisji. Premier ją przyjęła. tvn24.pl, 29 kwietnia 2015. [dostęp 2015-08-18].
- ↑ Prezydent przyjął dymisję Cezarego Grabarczyka. Jest wniosek o powołanie następcy. tvn24.pl, 30 kwietnia 2015. [dostęp 2015-08-18].
- ↑ a b Grabarczyk usłyszał zarzuty. „Decyzja o charakterze politycznym”. tvn24.pl, 12 marca 2018. [dostęp 2018-03-12].
- ↑ Postępowanie w sprawie pozwolenia na broń Grabarczyka umorzone. tvn24.pl, 29 lipca 2015. [dostęp 2018-03-12].
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].
- ↑ Strona sejmowa posła VIII kadencji. [dostęp 2018-07-28].
- ↑ Poznaj skład Gabinetu Cieni. gabinetcieni.org. [dostęp 2016-11-18].
- ↑ Cezary Grabarczyk skazany na rok więzienia w zawieszeniu. Chodzi o pozwolenie na broń. pap.pl, 8 marca 2023. [dostęp 2023-08-23].
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-10-16].
- ↑ Agnieszka Olejniczak: Cezary Grabarczyk nie stanie do wyborów. Jaki majątek udało się zgromadzić piotrkowskiemu posłowi?. trybunalski.pl, 16 sierpnia 2023. [dostęp 2023-08-23].
- ↑ Cezary Grabarczyk Zasłużonym dla Ziemi Sieradzkiej. naszemiasto.pl, 29 listopada 2013. [dostęp 2023-08-23].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Strona sejmowa posła VI kadencji. [dostęp 2017-12-06].
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Strona sejmowa posła VIII kadencji. [dostęp 2018-07-28].
- Cezary Grabarczyk – strona prywatna. [dostęp 2017-12-06].
- Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego
- Działacze Niezależnego Zrzeszenia Studentów
- Ludzie związani z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych
- Ministrowie infrastruktury III Rzeczypospolitej
- Ministrowie sprawiedliwości III Rzeczypospolitej
- Politycy Kongresu Liberalno-Demokratycznego
- Politycy Platformy Obywatelskiej
- Politycy Unii Polityki Realnej
- Politycy Unii Wolności
- Polscy adwokaci
- Posłowie z okręgu Łódź
- Posłowie z okręgu Piotrków Trybunalski
- Posłowie z okręgu Sieradz
- Wicemarszałkowie Sejmu III Rzeczypospolitej
- Wiceministrowie i urzędnicy III Rzeczypospolitej
- Wicewojewodowie łódzcy
- Wykładowcy Uniwersytetu Łódzkiego
- Urodzeni w 1960
- Ludzie urodzeni w Łodzi
- Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej VIII kadencji
- Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej IX kadencji
- Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej VII kadencji
- Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej VI kadencji