Krakowska Brygada Kawalerii
Historia | |
Państwo | |
---|---|
Sformowanie | |
Rozformowanie | |
Nazwa wyróżniająca | |
Tradycje | |
Rodowód |
5 Brygada Jazdy |
Dowódcy | |
Ostatni |
gen. bryg. Zygmunt Piasecki |
Działania zbrojne | |
kampania wrześniowa bitwa pod Tomaszowem (17–20 IX 1939) | |
Organizacja | |
Dyslokacja | |
Rodzaj sił zbrojnych | |
Rodzaj wojsk | |
Podległość |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/94/Krakowska_BK_w_1938.jpg/240px-Krakowska_BK_w_1938.jpg)
Krakowska Brygada Kawalerii (Krakowska BK) – wielka jednostka kawalerii Wojska Polskiego II RP.
W czasie kampanii wrześniowej brygada walczyła w składzie Armii „Kraków”. W czasie bitwy granicznej toczyła walki w rejonie Woźnik. W odwrocie osłaniała północne skrzydło armii; jej 8 pułk ułanów bił się pod Szczekocinami, a pozostałe pod Pińczowem. 16 września walczyła pod Tarnogrodem, następnie weszła do I bitwy tomaszowskiej. 8 pułk ułanów walczył w ramach Armii „Lublin” w II bitwie tomaszowskiej[1].
Brygada w latach 1924-1939
[edytuj | edytuj kod]W 1924 roku V Brygada Jazdy przemianowana została na 5 Samodzielną Brygadę Kawalerii. Równocześnie w jej skład włączono 5 pułk strzelców konnych.
W latach 1921–1926 brygada podlegała bezpośrednio dowódcy Okręgu Korpusu Nr V. Dowództwo brygady stacjonowało w Krakowie.
W 1925 roku przy 8 pułku ułanów sformowany został 5 szwadron samochodów pancernych.
W 1926 roku ze składu brygady wyłączony został 2 pułk Szwoleżerów Rokitniańskich, który dyslokowany został do Starogardu i podporządkowany dowódcy 8 Samodzielnej Brygady Kawalerii.
W 1930 roku ze składu brygady wyłączono 5 szwadron samochodów pancernych i podporządkowano dowódcy 2 dywizjonu samochodów pancernych.
6 października 1933 roku trzy pułki Brygady wzięły udział w rewii polskiej kawalerii, nazywanej „Świętem Kawalerii Polskiej”, która odbyła się na krakowskich błoniach w 250. rocznicę bitwy pod Wiedniem[2].
Minister spraw wojskowych rozkazem Dep. Dow. Og. 1820. Org. Tj. nadał z dniem 1 kwietnia 1937 roku dotychczasowej 5 SBK nazwę „Krakowska Brygada Kawalerii”[3].
Organizacja pokojowa Krakowskiej BK w 1937 roku:
- dowództwo Krakowskiej Brygady Kawalerii w Krakowie
- 3 pułk Ułanów Śląskich w Tarnowskich Górach
- 8 pułk Ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego w Krakowie
- 5 pułk strzelców konnych w Tarnowie (od 1934 roku w Dębicy)
- 5 dywizjon artylerii konnej w Krakowie (od wiosny 1939 roku w Oświęcimiu)
- 5 szwadron pionierów w Krakowie
- szwadron łączności w Krakowie
W sierpniu 1939 roku Ministerstwo Spraw Wojskowych wprowadziło „nowe składy osobowe kawalerii”. Pułki kawalerii na stopie pokojowej zostały podzielone na dwie grupy różniące się stanem osobowym i koni. Dwa pułki należące do Krakowskiej BK (8 ułanów i 5 strzelców konnych) zostały zaliczone do grupy II, a trzeci pułk (3 ułanów) do grupy I[4]. Juliusz S. Tym skonstatował, że rozkaz z sierpnia wprowadzający zmiany w etacie pokojowym, w sytuacji gdy pułki kawalerii od czterech miesięcy prowadziły przygotowania wojenne nie został w pełni wykonany[5].
Udział w kampanii wrześniowej 1939
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/04/Armia_krakow_1939.png/230px-Armia_krakow_1939.png)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/80/Bitwa_tomaszow_lub_1.png/230px-Bitwa_tomaszow_lub_1.png)
Krakowska Brygada Kawalerii pod dowództwem gen. bryg. Zygmunta Piaseckiego wchodziła w skład Armii „Kraków”. Broniła ona odcinka Ząbkowice–Częstochowa na prawym skrzydle Armii. W pierwszych dniach września niemiecki XV Korpus Armijny gen. piech. Hermanna Hotha przełamał jej obronę pod Woźnikami i Zawierciem.
1 września 3 pułk Ułanów Śląskich bronił Koszęcina i Kalet przed niemiecką 2 Dywizją Lekką gen. por. Georga Stumme. Tego dnia Niemcom udało się zepchnąć pułk na pozycję pod Woźnikami. 2 września rano ponowiła natarcie niemiecka 2 Dywizja Lekka, wdzierając się w obronę Brygady na Floriańskiej Górze bronionej przez szwadron 3 pułku ułanów. Tu kontratakiem zdołano odzyskać pozycję, ale pod Ligotą Woźnicką Niemcom udało się przełamać obronę 8 pułku ułanów. Pod naporem wroga Brygada rozpoczęła odwrót pod Zawiercie nad Wartą. 3 września 8 pułk ułanów oddzielił się od Brygady i walczył następnie pod Szczekocinami, a potem w ramach Armii „Lublin”. 4 września Brygada otrzymała rozkaz odwrotu nad Nidę w kierunku Pińczowa i Miechowa. Cofająca się Brygada była często atakowana przez niemiecką 2 Dywizję Lekką. W dniach 5 – 6 września walczyła pod Pińczowem, po czym wycofała się ku Wiślicy. 7 września osłaniała w Nowym Korczynie sztab Armii. 10 września przeprawiła się prawy brzeg Wisły pod Baranowem Sandomierskim. Następnie wzięła udział w I bitwie pod Tomaszowem Lubelskim. 14 – 15 września jednostki Armii „Kraków” i „Lublin” toczyły ciężkie walki w Puszczy Solskiej. 16 września Armia „Kraków” kontynuowała bitwę pod Biłgorajem. W walkach tych brała udział Brygada, broniąc rejonu silnie atakowanych przepraw na rzece Tanew pod Budziarzami i Księżpolem. 15 września o świcie na przeprawę przez Tanew pod Księżopolem wyszło silne uderzenie niemieckie. Po trzygodzinnej walce Niemcy zostali odrzuceni pod Tarnogród. Brygada zaatakowała Tarnogród, wdzierając się na północny skraj miasta i do rynku, ale przeciwuderzenie Niemców odrzuciło ją ponownie na linię Tanwi. 16 września walczyła pod Dereźnią Solską i Dereźnią Majdańską oraz Starym Majdanem i Nowym Majdanem. Nie udało się jej przebić z okrążenia w kierunku południowym. Skapitulowała wraz z resztą Armii.
Organizacja wojenna Krakowskiej BK we wrześniu 1939
[edytuj | edytuj kod]Organizacja wojenna Krakowskiej BK we wrześniu 1939[6] | ||
---|---|---|
Jednostka mobilizowana | Jednostka mobilizująca | dowódca jednostki mobilizowanej |
dowództwo, sztab i szefowie służb Krakowskiej BK | Dowództwo Krakowskiej BK | gen. bryg. Zygmunt Piasecki |
komendant Kwatery Głównej Krakowskiej BK | rtm. st. spocz. Franciszek Jakubowski | |
szwadron sztabowy Krakowskiej BK | por. kaw. rez. Kazimierz Chwirut | |
sąd polowy nr 45 | kpt. aud. Mieczysław Alfons Kaczorowski | |
3 pułk ułanów | 3 puł. | płk kaw. Czesław Chmielewski |
8 pułk ułanów | 8 puł. | ppłk dypl. kaw. Włodzimierz Dunin-Żuchowski |
5 pułk strzelców konnych | 5 psk | płk kaw. Kazimierz Kosiarski |
5 dywizjon artylerii konnej | 5 dak | ppłk art. Jan Kanty Witowski |
drużyna parkowa uzbrojenia nr 541 | ||
51 dywizjon pancerny | 5 bpanc. | mjr br. panc. Henryk Świetlicki |
bateria motorowa artylerii przeciwlotniczej typ B nr 85 | 5 daplot. | ppor. art. Stanisław Antoni Skowroński |
szwadron kolarzy nr 5 | 8 puł. | rtm. Antoni Starnawski |
szwadron pionierów nr 5 | rtm. Jan Plosso vel Płosa[a] | |
szwadron łączności nr 5 | por. łącz. Bohdan Chełmoński[b] | |
samodzielny pluton karabinów maszynowych nr 5 | 5 psk | por. kaw. rez. Władysław Zakrzeński[c] |
park intendentury typ II nr 541 | ||
pluton konny żandarmerii nr 58 | 5 dżand. | kpt. żand. Zbigniew Kędzierski |
poczta polowa nr 167 | Dyrekcja OPiT Lwów | |
pluton sanitarny konny typ I nr 85 | szw. zapas. 3 puł. | |
warsztat taborowy [parokonny] nr 541 | 3 puł. | |
kolumna taborowa kawaleriyjska parokonna typ II nr 541 | ||
kolumna taborowa kawaleriyjska parokonna typ II nr 542 | ||
kolumna taborowa kawaleriyjska parokonna typ II nr 543 | 5 psk | |
kolumna taborowa kawaleriyjska parokonna typ II nr 544 | ||
kolumna taborowa kawaleriyjska parokonna typ II nr 545 | ||
kolumna taborowa kawaleriyjska parokonna typ II nr 546 | 5 dak | |
| ||
Oddziały przydzielone | ||
Lubliniecki Batalion Obrony Narodowej | mjr Franciszek Żak | |
II pluton 26 eskadry obserwacyjnej | 2 plot. | por. obs. Stanisław Król |
Obsada personalna Kwatery Głównej
[edytuj | edytuj kod]Obsada personalna Kwatery Głównej Krakowskiej Brygady Kawalerii we wrześniu 1939 roku[14][15]
- dowódca brygady – gen. bryg. Zygmunt Piasecki
- oficer ordynansowy – ppor. rez. kaw. Andrzej Czapski
- szef sztabu – ppłk dypl. kaw. Tadeusz Julian Nalepa
- oficer operacyjny – rtm. Stanisław Szczypa (słuchacz I rocznika WSWoj.)
- oficer informacyjny – por. dypl. kaw. Henryk Algernan Gustaw Ottmar Maria Breza †27 IX 1939 Zielona k. Rawy Ruskiej
- dowódca łączności – kpt. łącz. Wacław Dramiński (do 29 VIII 1939 dowódca łączności Pomorskiej BK)
- kwatermistrz – rtm. dypl. Witold Sokolnicki
- szef służby intendentury – kpt. int. z wsw Piotr II Borkowski[d]
- naczelny lekarz – mjr lek. Jerzy Marceli Paweł Kluczyński †3 IX 1939 Woźniki
- naczelny lekarz weterynarii – ppłk lek. wet. Zygmunt Zawierucha (starszy lekarz weterynarii 8 puł)
- szef służby sprawiedliwości i szef Sądu Polowego Nr 45 – kpt. aud. Mieczysław Alfons Kaczorowski (sędzia śledczy w WSO Nr V)
- szef służby duszpasterstwa katolickiego – ks. kpl. Zygmunt Pastuszko (administrator parafii Częstochowa)
- komendant Kwatery Głównej – rtm. w st. spocz. Franciszek Jakubowski
- dowódca Szwadronu Sztabowego – por. rez. Kazimierz Chwirut
Odtworzenie brygady w ramach Armii Krajowej
[edytuj | edytuj kod]Pod koniec lipca 1944 roku, na terenie Okręgu Krakowskiego AK, zgodnie z planem Odtwarzania Sił Zbrojnych, sformowana została Krakowska Brygada Kawalerii Zmotoryzowanej AK krypt. „Bank”, „B”, „CC”.
Organizacja i obsada personalna Krakowskiej BK Zmot. AK według stanu z 20 października 1944 roku
Dowództwo i sztab brygady (13 oficerów, 8 podoficerów i 42 szeregowców)
- dowódca brygady – mjr kaw. Edward Kleszczyński ps. „Miechowita”, „Dzik”
- szef sztabu – mjr piech. Adolf Skorwid ps. „Dąb”
- adiutant – ppor. rez. Tadeusz Laskowski ps. „Skała I”
- I oficer sztabu – por. Wacław Hubicki ps. „Hubert”
- oficer wyszkolenia – por. rez. Zygmunt Kałwa ps. „Kamień”
- oficer łączności i dowódca plutonu łączności – ppor. Witold Sławeta ps. „Bystry”
- oficer broni – ppor. NN ps. "Żak";
- oficer inżynierii i dowódca plutonu saperów – ppor. NN ps. „Pal”
- kwatermistrz – kpt. NN ps. "Klon"
- szef intendentury – ppor. rez. Tadeusz Dziedzicki ps. „Krzywda”
- kapelan – ks. Mieczysław Skurczyński ps. „Miecz”
- szef kancelarii – plut. pchor. rez. Stanisław Skalski ps. „Śledź”
8 pułk ułanów AK kryp. „U1”, „B/U”, „CC/U” (24 oficerów, 221 podoficerów i 1648 szeregowych)
- dowódca pułku – mjr Józef Bokota ps. „Malina”, następnie kpt. Kazimierz Tomczak ps. „Lubicz”
- I dywizjon – por. Franciszek Bednarski ps. „Zator”, następnie por. Marian Puz ps. „Komar”
- II dywizjon – por. Bronisław Makowski ps. „Wyrwa”, następnie ppor. Franciszek Kozera ps. „Karp”
- III dywizjon (początkowo dywizjon zapasowy brygady) – por. Edmund Sienkowski ps. „Pik”
5 pułk strzelców konnych AK kryp. „Pszczoła”, „B/P”, „CC/P” (25 oficerów, 269 podoficerów i 1818 szeregowych)
- dowódca pułku – rtm. Jerzy Jasielski ps. „Jawa”
- I dywizjon – por. Stanisław Sierakowski ps. „Dołęga”
- II dywizjon – por. Otto Śmiałek ps. „Kalina”
- III dywizjon – kpt. Stefan Philipp ps. „Poraj” (początkowo jako IV/116 Pułku Piechoty AK Ziemi Olkuskiej kryp. „Winiarnia”)
samodzielny batalion partyzancki „Skała”
Brygada posiadała także różnorodne jednostki specjalne, zaliczane do stanów liczbowych obwodów lub macierzystych oddziałów bojowych. Razem z 6 Dywizja Piechoty AK i 106 Dywizją Piechoty AK wchodziła w skład Grupy Operacyjnej „Garda” (nazywanej także „Kraków”) pod dowództwem płk. Edwarda Godlewskiego ps. „Garda”.
- Osobny artykuł:
Obsada personalna dowództwa brygady
[edytuj | edytuj kod]- Dowódcy brygady
- płk kaw. Henryk Brzezowski (IV 1921 – 29 XI 1927, od 1 XII 1924 do 20 VIII 1925 był słuchaczem II Kursu CWSW)
- płk SG Włodzimierz Tyszkiewicz (p.o. 15 I – 20 VIII 1925)
- płk kaw. / gen. bryg. Konstanty Plisowski (29 XI 1927 – 31 III 1930 → dyspozycja MSWojsk.)
- płk kaw. Stefan Jacek Dembiński (p.o. od XII 1929)
- płk kaw. / gen. bryg. Zygmunt Piasecki (od 31 III 1930 – IX 1939)
- Szefowie sztabu
- rtm. p.d. SG Medard Cibicki (do 1 XI 1923 → słuchacz kursu doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej)
- rtm. SG dr Marian Maciejowski (do 1 I 1925[17] → Oddział IIIa BŚRW)
- mjr SG Olgierd Górka (1 II – 31 V 1925 → przeniesiony do rezerwy)
- mjr / ppłk SG Tadeusz Śmigielski (VI 1925[18] – 23 V 1927 → zastępca dowódcy 8 puł[19])
- mjr dypl. Stanisław Edward Kozłowski (VI 1927[20] – 20 II 1930 → zastępca dowódcy 10 psk[21])
- rtm. dypl. Emil Gruszecki (20 II 1930 – 1932 → Departament Kawalerii MSWojsk.)
- rtm. dypl. Wacław Kamionko[e] (1932[22] – 7 VI 1934 → 10 psk[23])
- mjr dypl. Grzegorz Dobrowolski-Doliwa (od 7 VI 1934)
- ppłk dypl. kaw. Tadeusz Julian Nalepa (1938-1939)
- Oficerowie sztabu
- por. Włodzimierz Gilewski (1923)
- rtm. Jan Bolesław Marian Zieliński[f] (25 VI 1927 – 5 XI 1928 → 19 p.uł.[24])
- rtm. dypl. Stefan Pronaszko (od 1 XI 1932)
- rtm. Władysław Lucjan Michał Żurowski[g] (od 20 VIII 1925[25])
- rtm. Stanisław Wołoszyn-Broczyński[h] (od 26 IV 1928[26])
- rtm. Stanisław Henryk Szczucki (od 1928 dowódca szwadronu pionierów)
- dowódca brygady – gen. bryg. Zygmunt Piasecki
- szef sztabu – ppłk dypl. Tadeusz Julian Nalepa
- I oficer sztabu – rtm. dypl. Witold Sokolnicki
- II oficer sztabu – rtm. Wacław Szcześniak
- oficer dyspozycyjny (słuchacz École Supérieure de Guerre w Paryżu) – mjr dypl. kaw. Jan Alojzy Rudnicki
- dowódca łączności – mjr łączn. Jan Wojciech Zgorzelski
- oficer intendentury – kpt. int. z wsw Piotr II Borkowski
Żołnierze Brygady (w tym OZ) – ofiary zbrodni katyńskiej
[edytuj | edytuj kod]- Osobne artykuły:
Biogramy zamordowanych znajdują się na stronie internetowej Muzeum Katyńskiego[29]
Nazwisko i imię | stopień | zawód | miejsce pracy / służby (stanowisko) | zamordowany | |
---|---|---|---|---|---|
przed mobilizacją | we wrześniu 1939 | ||||
Bystrzonowski Stefan | ppor. rez. | prawnik | OZ Krakowskiej BK | Charków | |
Janikowski Tadeusz | plut. pchor. | lekarz weterynarii | OZ Krakowskiej BK | Charków | |
Ostrowski Roman | ppor. rez. | inżynier | OZ Krakowskiej BK | Charków | |
Radliński Stanisław[30] | porucznik | żołnierz zawodowy | dca pl Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii | OZ Krakowskiej BK | Charków |
Ralski Edward | por. rez. | biolog, profesor doktor | Uniwersytet Poznański | OZ Krakowskiej BK | Charków |
Szcześniak Wacław[31] | rotmistrz | żołnierz zawodowy | oficer dyspozycyjny (na kursie we Francji) | OZ Krakowskiej BK | Charków |
Szefer Tadeusz | ppor. rez. | absolwent UJ | Izba Przemysłowo-Handlowa w Gdyni | OZ Krakowskiej BK | Charków |
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Rtm. Jan Plosso vel Jan Płosa ur. 19 maja 1904 w Piotrkowie, w rodzinie Stanisława i Józefy z Kozłowskich[7]. Był młodszym bratem Stanisława (ur. 1898), kapitana artylerii[8]. Członek POW. Był odznaczony Medalem Niepodległości (27 czerwca 1938) i Złotym Krzyżem Zasługi[9].
- ↑ por. łącz. Bohdan Chełmoński ur. 19 marca 1911 w m. Lemnica, w ówczesnym powiecie mohylewskim, w rodzinie Kazimierza i Elżbiety. W marcu 1939 na stanowisku adiutanta 5 btlgr w Krakowie[10]. Do 1 maja 1945 przebywał w niemieckiej niewoli, kolejno w Stalagu XIII A, Oflagu VII C (od 25 stycznia 940), Oflagu II B Arnswalde (od 29 maja 1940) i Oflagu II D Gross-Born (od 15 maja 1942). Zmarł 10 września 1986[11] .
- ↑ Rtm. inż. Władysław Zakrzeński ur. 30 maja 1901 w Polance Hallera, w rodzinie Juliana i Elżbiety z Hallerów de Hallenburg, siostry generała Stanisława Hallera. 13 października 1926 został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 537. lokatą w korpusie oficerów rezerwy kawalerii, i wcielony do 20 pułku ułanów. Po 1934 został przeniesiony w rezerwie do 5 pułku strzelców konnych. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 10. lokatą w korpusie oficerów rezerwy kawalerii[12]. W trzeciej dekadzie sierpnia 1939 zmobilizowany do 5 psk i wyznaczony na stanowisko dowódcy samodzielnego plutonu karabinów maszynowych nr 5. 1 września został lekko ranny w nogę, a następnie ciężko ranny w prawą rękę. W czasie okupacji niemieckiej był oficerem sztabu Inspektoratu Miechów Armii Krajowej i szefem miejscowej akcji „Uprawa”–„Tarcza”. 1 lipca 1946 został mianowany rotmistrzem. Był odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami[13].
- ↑ kpt. int. z wsw Piotr Borkowski ur. 27 kwietnia 1899 w Łodzi, w rodzinie Ludwika. 20 sierpnia 1941 przybył do obozu koncentracyjnego Auschwitz. 17 października 1941 został zamordowany zastrzykiem fenolu[11] . Był odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi[16].
- ↑ Podpułkownik dyplomowany kawalerii Wacław Kamionko ur. 18 marca 1901 roku. W 1939 roku pełnił służbę w Departamencie Dowodzenia Ogólnego Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisku kierownika referatu. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku szef sztabu Grupy „Stryj”. W czasie kampanii norweskiej 1940 roku szef sztabu Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich. Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, trzykrotnie Krzyżem Walecznych, Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej i Srebrnym Krzyżem Zasługi (19 marca 1937). M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 97. Rocznik Oficerski 1932, s. 153, 494.
- ↑ Major audytor Jan Bolesław Marian Zieliński urodził się 7 lipca 1894 roku. 3 maja 1922 roku został zatwierdzony w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku. W 1928 roku został przeniesiony do 19 Pułku Ułanów Wołyńskich w Ostrogu, a później do korpusu oficerów sądowych. W 1932 roku pełnił służbę w Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr V w Krakowie. Później został kierownikiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Krakowie. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku był szefem służby sprawiedliwości 21 Dywizji Piechoty Górskiej i szefem Sądu Polowego Nr 21. Według Tadeusza Łaszczewskiego był odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari. Lubelszczyzna – 1939 r. nazwiska osób na literę T – Ż. stankiewicze.pl, 2017-09-30. Rocznik Oficerski 1928, s. 330, 345. Rocznik Oficerski 1932, s. 310, 880.
- ↑ Rtm. Władysław Lucjan Michał Żurowski był oficerem 5 Pułku Strzelców Konnych. Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari i czterokrotnie Krzyżem Walecznych. Rocznik Oficerski 1924 s. 590, 605.
- ↑ Mjr kaw. Stanisław Wołoszyn-Broczyński (ur. 27 maja 1898 w Stanisławowie, zm. 1940 w Charkowie. Odznaczony Krzyżem Niepodległości i czterokrotnie Krzyżem Walecznych.
- ↑ Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[28].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Zawilski 2019 ↓, s. 801–802.
- ↑ Rezmer 2013 ↓, s. 132-133.
- ↑ Dodatek Tajny Nr 3 do Dziennika Rozkazów z 26 marca 1937, poz. 19.
- ↑ Kozłowski 1964 ↓, s. 120.
- ↑ Tym 2004 ↓, s. 55.
- ↑ Steblik 1989 ↓, s. 724-728.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. WBH. [dostęp 2021-12-24]..
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. WBH. [dostęp 2021-12-24]..
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 138.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 268, 821.
- ↑ a b Straty ↓.
- ↑ Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 550.
- ↑ Władysław Zakrzeński. Z sieborowickiego dworu opowieści ciąg dalszy. „Naddłubniańskie Pejzaże”. 1 (21), 2009. Michałowice: „Nad Dłubnią” Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Michałowickiej. ISSN 1733-5507. .
- ↑ Głowacki 1986 ↓, s. 311.
- ↑ Steblik 1989 ↓, s. 724.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 335.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 136 z 31 grudnia 1924 roku, s. 765.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 66 z 20 czerwca 1925 roku, s. 336.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 maja 1927 roku, s. 146.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 11 czerwca 1927 roku, s. 162.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 20 lutego 1930 roku, s. 69.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 408.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 161.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 25 czerwca 1927 roku, s. 190.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 85 z 20 sierpnia 1925 roku, s. 465.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 145.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 542.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. VI.
- ↑ Księgi Cmentarne – biogramy oficerów.
- ↑ Księgi Cmentarne – wpis 7026.
- ↑ Księgi Cmentarne – wpis 7560.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Ludwik Głowacki: Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Wyd. 2. Lublin: Wydawnictwo Lubelskie, 1986. ISBN 83-222-0377-2.
- Tadeusz Jurga: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 7, Regularne jednostki Wojska Polskiego w 1939: organizacja, działania bojowe, uzbrojenie, metryki związków operacyjnych, dywizji i brygad. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1975.
- Kazimierz Banaszek; Krystyna Wanda Roman; Zdzisław Sawicki: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000. ISBN 83-87893-79-X.
- Eugeniusz Kozłowski: Wojsko Polskie 1936-1939. Próby modernizacji i rozbudowy. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1964.
- Waldemar Rezmer. Rewia polskiej kawalerii w Krakowie w 1933 roku. „Przegląd Historyczno-Wojskowy”. 3 (245), s. 127-144, 2013. Warszawa: Wydawnictwo „Czasopisma Wojskowe”. ISSN 1640-6281.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Władysław Steblik: Armia „Kraków” 1939. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1989. ISBN 83-11-07434-8.
- Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2021-12-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-02-10)].
- Apoloniusz Zawilski: Bitwy polskiego września. Kraków: Znak Horyzont, 2019. ISBN 978-83-240-5692-7.