Chris Chelios
![]() | ||||||||||
Data i miejsce urodzenia |
25 stycznia 1962 | |||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Obywatelstwo | ||||||||||
Wzrost |
185 cm | |||||||||
Pozycja |
Obrońca | |||||||||
Uchwyt |
prawy | |||||||||
Draft |
NHL 1981, numer: 40 (2 runda) | |||||||||
Dorobek medalowy | ||||||||||
|
Chris Chelios, właśc. Christos Kostas Tselios (ur. 25 stycznia 1962 w Chicago) – były zawodowy amerykański hokeista greckiego pochodzenia, występujący na pozycji obrońcy. Obecnie związany zawodowo z klubem NHL, Detroit Red Wings.
Jego kuzyn Nikos Chelios oraz synowie Jake i Dean również zostali hokeistami.
Kariera zawodnicza
[edytuj | edytuj kod]Wczesne lata
[edytuj | edytuj kod]Chelios wychowywał się w Chicago i wyróżniał się pod względem umiejętności hokejowych wśród swoich rówieśników. Chodził do Mount Carmel High School, lecz w 1977 roku przeprowadził się na południe Kalifornii. Chelios został wybrany jako 40. zawodnik w drafcie w 1981 roku przez Montreal Canadiens. Wcześniej grał w zespole Moose Jaw Canucks w SJHL. Po drafcie Chelios spędził dwa dobre lata na Uniwersytecie Wisconsin-Madison. Jako jeden z czołowych graczy uniwersyteckich Chelios został wybrany do reprezentacji USA na Mistrzostwa Świata Juniorów. W 1983 roku zdobył z zespołem Badgers mistrzostwo NCAA i był wybrany do Drużyny Gwiazd turnieju finałowego. Chelios pojechał też na Igrzyska Olimpijskie do Sarajewa. Po tej imprezie zadebiutował w barwach Canadiens, grając w 12 meczach sezonu zasadniczego i w 15 meczach playoff. Latem tego roku wziął udział w Pucharze Kanady z reprezentacją USA.
W kolejnym sezonie na dobre wprowadził się już do drużyny, dzięki czemu zasłużył sobie na występ w Meczu Gwiazd NHL. Został też wybrany do Drużyny Gwiazd Pierwszoroczniaków w 1985 roku. Zdobył w tym roku 64 punkty w 74 meczach sezonu zasadniczego. W 9 meczach playoff zaliczył 10 oczek i +17 w klasyfikacji plus/minus. Mimo iż w sezonie 1985/86 wystąpił tylko w 41 meczach, sięgnął z zespołem po Puchar Stanleya grając ze zdobywcą Conn Smythe Trophy w bramce – Patrickiem Roy.
Przeprowadzka do Chicago
[edytuj | edytuj kod]Po dwóch kolejnych dobrych sezonach Chelios zagrał jeden fantastyczny rok. W sezonie 1988/89 zdobył 73 punkty w 80 meczach i skończył z +35. Został wybrany do Drużyny Gwiazd i wygrał James Norris Memorial Trophy. W finale konferencji przeciwko Philadelphia Flyers, wygranym przez Canadiens w sześciu meczach Chelios zaszedł kibicom z Philadelphi za skórę uderzeniem na Brianie Proppie, po którym zawodnik ten doznał wstrząsu mózgu, który wyeliminował go z następnego spotkania. W końcu Ron Hextall, bramkarz Flyers, postanowił wziąć sprawy w swoje ręce i w zemście za tamto uderzenie, sam uderzył Cheliosa swoim kijem.
Rok później Chelios wystąpił w 53 meczach, grając jako współkapitan z Guyem Carbonneau. 29 czerwca 1990 Chelios został oddany do Chicago Blackhawks za Denisa Savarda. Do Blackhawks powędrował też wybór w 2. rundzie draftu. W pierwszym sezonie w swoim rodzinnym mieście Chelios podtrzymywał swoją dobrą postawę strzelecką, zdobywając 64 punkty, co dało mu miejsce w Drugiej Drużynie Gwiazd NHL. Chelios pomógł Blackhawks dojść do finałów playoff w 1992 roku, gdzie przegrali jednak z Pittsburgh Penguins. Rok później zdobył 73 punkty, rozegrał kolejny wyśmienity sezon i po raz drugi zdobył Norris Trophy.
Sytuacje powtórzyła się w kolejnym sezonie. Znowu 73 punkty, znowu bardzo dobra gra i kolejny Norris Trophy. Latem 1996 roku Chelios pomógł reprezentacji swojego kraju osiągnąć duży sukces na arenie międzynarodowej, pokonując Kanadę w finale hokejowego Pucharu Świata. Został wybrany do Drużyny Gwiazd turnieju. W latach 1995–1999 Chelios kontynuował dobrą grę w Blackhawks, będąc kapitanem zespołu.
Kariera w Red Wings
[edytuj | edytuj kod]Pod koniec lat 90. wiek Cheliosa dawał o sobie znać, przez co zawodnik nie zdobywał już tylu punktów i nie grał już tak dobrze w obronie jak wcześniej. Mimo tego, jego doświadczenie i postawa na lodzie cały czas powodowały, że był bardzo wartościowym graczem. 23 marca 1999 roku Chelios został oddany do Detroit Red Wings za Andersa Erikssona i dwa wybory w pierwszej rundzie draftu.
Ta przeprowadzka, po której nie miał już aż tylu pierwszoplanowych obowiązków, dobrze wpłynęła na grę Cheliosa. Chris odzyskał doskonałą formę, co udowodnił chociaż w roku 2002, który zakończył z +40 w klasyfikacji plus/minus, co było najlepszym wynikiem w lidze. Ponownie został wybrany do Drużyny Gwiazd. Pomógł też reprezentacji USA w zdobyciu srebrnego medalu na Olimpiadzie w Salt Lake City. Tam też został wybrany do Drużyny Gwiazd turnieju. Sezon zakończył wielkim sukcesem ze Skrzydłami, którzy pokonali Carolina Hurricanes w finale playoff i zdobyli Puchar Stanleya.
W sezonie 2004/05, kiedy w NHL panował lokaut, Chelios wraz z Derianem Hatcherem i Krisem Draperem postanowił zagrać dla Motor City Mechanics w lidze UHL. Zespół ten znajduje się w miejscowości Fraser w stanie Michigan. W październiku tego roku trenował z amerykańską drużyną bobslejową, gdyż sam chciał wystąpić na Olimpiadzie w Turynie reprezentując w tej dyscyplinie Grecję. 4 sierpnia 2005 roku Chelios podpisał kolejny jednoroczny kontrakt z Red Wings.
Ostatnie lata
[edytuj | edytuj kod]1 lutego 2006 roku Chelios po raz kolejny został kapitanem hokejowej reprezentacji USA na igrzyska olimpijskie. Tę samą funkcję spełniał w latach 1998 w Nagano i w 2002 w Salt Lake City. Chelios kontynuuje swoją przygodę z Detroit Red Wings, w barwach których jest jednym z najważniejszych obrońców i, mimo swojego wieku, spędza na lodzie dużo czasu. Bije też różne rekordy jako najstarszy zawodnik w lidze. 21 kwietnia 2007 roku został najstarszym graczem w historii NHL, który zdobył bramkę w osłabieniu w meczu playoff. Jest też najstarszym aktywnym zawodnikiem na taflach NHL (trzeci wśród wszystkich graczy w historii).
22 maja 2007 roku Red Wings odpadli z rywalizacji o Puchar Stanleya, przegrywając z Anaheim Ducks. Po meczu Chelios zrezygnował ze ściskania dłoni zawodników drużyny przeciwnej, jak dyktuje tradycja. Podjechał tylko do ławki Ducks, gdzie uścisnął ręce trenerom. Spowodowało to lekkie zamieszanie w mediach i wśród fanów, lecz Chelios tłumaczył później, że był zbyt zdruzgotany porażką i po prostu nie był w stanie walczyć z emocjami na środku lodu.
12 czerwca Chelios przedłużył na jeszcze jeden rok swój kontrakt z Red Wings. Potrzebuje jeszcze wystąpić w dwóch meczach playoff, aby zostać liderem pod względem ilości rozegranych takich spotkań. Będzie to jego 24. sezon w NHL a 10. w barwach Wings.
6 sierpnia 2010 zawodnik poinformował o zakończeniu kariery zawodniczej. Jednocześnie pozostał zatrudniony w klubie Detroit Red Wings[1].
Statystyki
[edytuj | edytuj kod]Ogółem w swojej wieloletniej karierze Chelios wystąpił w 1651 meczach sezonu regularnego NHL, strzelając w nich 185 goli i zaliczając 948 asyst. W fazie play-off rozegrał 266 spotkań, a w nich uzyskał 31 bramek i 144 asyst.
Sezon zasadniczy | Play-off | |||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Sezon | Drużyna | Liga | M | G | A | Pkt | Min | M | G | A | Pkt | Min | ||
1981-82 | Wisconsin Badgers | WCHA | 43 | 6 | 43 | 49 | 50 | — | — | — | — | — | ||
1982-83 | Wisconsin Badgers | WCHA | 45 | 16 | 32 | 48 | 62 | — | — | — | — | — | ||
1983-84 | Montreal Canadiens | NHL | 12 | 0 | 2 | 2 | 12 | 15 | 1 | 9 | 10 | 17 | ||
1984-85 | Montreal Canadiens | NHL | 74 | 9 | 55 | 64 | 87 | 9 | 2 | 8 | 10 | 17 | ||
1985-86 | Montreal Canadiens | NHL | 41 | 8 | 26 | 34 | 67 | 20 | 2 | 9 | 11 | 49 | ||
1986-87 | Montreal Canadiens | NHL | 71 | 11 | 33 | 44 | 124 | 17 | 4 | 9 | 13 | 38 | ||
1987-88 | Montreal Canadiens | NHL | 71 | 20 | 41 | 61 | 172 | 11 | 3 | 1 | 4 | 29 | ||
1988-89 | Montreal Canadiens | NHL | 80 | 15 | 58 | 73 | 185 | 21 | 4 | 15 | 19 | 28 | ||
1989-90 | Montreal Canadiens | NHL | 53 | 9 | 22 | 31 | 136 | 5 | 0 | 1 | 1 | 8 | ||
1990-91 | Chicago Blackhawks | NHL | 77 | 12 | 52 | 64 | 192 | 6 | 1 | 7 | 8 | 46 | ||
1991-92 | Chicago Blackhawks | NHL | 80 | 9 | 47 | 56 | 245 | 18 | 6 | 15 | 21 | 37 | ||
1992-93 | Chicago Blackhawks | NHL | 84 | 15 | 58 | 73 | 282 | 4 | 0 | 2 | 2 | 14 | ||
1993-94 | Chicago Blackhawks | NHL | 76 | 16 | 44 | 60 | 212 | 6 | 1 | 1 | 2 | 8 | ||
1994-95 | EHC Biel | NLA | 3 | 0 | 3 | 3 | 4 | — | — | — | — | — | ||
1994-95 | Chicago Blackhawks | NHL | 48 | 5 | 33 | 38 | 72 | 16 | 4 | 7 | 11 | 12 | ||
1995-96 | Chicago Blackhawks | NHL | 81 | 14 | 58 | 72 | 140 | 9 | 0 | 3 | 3 | 8 | ||
1996-97 | Chicago Blackhawks | NHL | 72 | 10 | 38 | 48 | 112 | 6 | 0 | 1 | 1 | 8 | ||
1997-98 | Chicago Blackhawks | NHL | 81 | 3 | 39 | 42 | 151 | — | — | — | — | — | ||
1998-99 | Chicago Blackhawks | NHL | 65 | 8 | 26 | 34 | 89 | — | — | — | — | — | ||
1998-99 | Detroit Red Wings | NHL | 10 | 1 | 1 | 2 | 4 | 10 | 0 | 4 | 4 | 14 | ||
1999-00 | Detroit Red Wings | NHL | 81 | 3 | 31 | 34 | 103 | 9 | 0 | 1 | 1 | 8 | ||
2000-01 | Detroit Red Wings | NHL | 24 | 0 | 3 | 3 | 45 | 5 | 1 | 0 | 1 | 2 | ||
2001-02 | Detroit Red Wings | NHL | 79 | 6 | 33 | 39 | 126 | 23 | 1 | 13 | 14 | 44 | ||
2002-03 | Detroit Red Wings | NHL | 66 | 2 | 17 | 19 | 78 | 4 | 0 | 0 | 0 | 2 | ||
2003-04 | Detroit Red Wings | NHL | 69 | 2 | 19 | 21 | 61 | 8 | 0 | 1 | 1 | 4 | ||
2004-05 | Motor City Mechanics | UHL | 23 | 5 | 19 | 24 | 25 | — | — | — | — | — | ||
2005-06 | Detroit Red Wings | NHL | 81 | 4 | 7 | 11 | 108 | 6 | 0 | 0 | 0 | 6 | ||
2006-07 | Detroit Red Wings | NHL | 71 | 0 | 11 | 11 | 34 | 18 | 1 | 6 | 7 | 12 | ||
2007–08 | Detroit Red Wings | NHL | 69 | 3 | 9 | 12 | 36 | 14 | 0 | 0 | 0 | 10 | ||
2008–09 | Detroit Red Wings | NHL | 28 | 0 | 0 | 0 | 18 | 6 | 0 | 0 | 0 | 2 | ||
2008–09 | Grand Rapids Griffins | AHL | 2 | 0 | 1 | 1 | 2 | — | — | — | — | — | ||
2009–10 | Chicago Wolves | AHL | 46 | 5 | 17 | 22 | 24 | 14 | 0 | 0 | 0 | 12 | ||
2009–10 | Atlanta Thrashers | NHL | 7 | 0 | 0 | 0 | 0 | — | — | — | — | — | ||
NHL Ogółem | 1651 | 185 | 763 | 948 | 2891 | 266 | 31 | 113 | 144 | 423 |
Sukcesy i osiągnięcia
[edytuj | edytuj kod]Chelios był do 2010 najstarszym grającym zawodnikiem w lidze i wśród aktywnych graczy rozegrał najwięcej spotkań w NHL. Przewodził też pod względem minut spźdzonych na ławce kar. 24 listopada 2006 wystąpił w swoim 1496. meczu w NHL wyprzedzając Phila Housleya na pierwszym miejscu listy liczby rozegranych spotkań przez hokeistów amerykańskich. W ostatnim sezonie wystąpił w swoich 22. playoffach, co jest rekordem ligi.
- Reprezentacyjne
Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2002 z reprezentacją USA
Mistrzostwa Świata 1996 z reprezentacją USA
- Klubowe
- Mistrzostwo NCAA (WCHA): 1982, 1983
- Puchar Stanleya (3 razy): 1986 z Montreal Canadiens, 2002 z Detroit Red Wings, 2008 z Detroit Red Wings
- Indywidualne
- James Norris Memorial Trophy - najlepszy obrońca w sezonie NHL: 1989, 1993, 1996
- NHL Plus/Minus Award 2002
- NHL All-Star Game: 1989, 1993, 1995, 1996, 2002
- Puchar Świata w Hokeju na Lodzie 1996:
- Skład gwiazd turnieju
- Hokej na lodzie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2002:
- Pierwsze miejsce w klasyfikacji +/- turnieju: +9 (ex aequo) z Aleksiejem Kowalowem i Joe Sakicem
- Skład gwiazd turnieju
- Najlepszy obrońca turnieju
- NHL (200/2007):
- Wyróżnienia
- Hockey Hall of Fame: 2013[2]
- Galeria Sławy IIHF: 2018[3][4]
Inna działalność
[edytuj | edytuj kod]W 1994 roku wystąpił w filmie Potężne Kaczory 2.
Chris Chelios jest też właścicielem dwóch barów/restauracji w Dearborn (otwarta w 2003 roku) i Detroit (2006). Nazywają się one Cheli's Chilli Bar I i II. Wcześniej prowadził taką restaurację w Chicago, lecz zamknął ją przy przeprowadzce do Detroit.
2 stycznia 2007 roku dwóch pracowników restauracji zostało zaatakowanych nożem, w wyniku czego ponieśli śmierć. 49-letnia Megan Soroka była menadżerem restauracji a 52-letni Mark Bernard zmywał tam naczynia. Policja zatrzymała 17-letniego Justina Blackshere'a, który miał przyznać się do popełnienia przestępstwa. Pracował on również w tej samej restauracji, lecz został zwolniony w listopadzie 2007 roku. W związku z tą tragedią Chelios przerwał swoją grę w NHL aby pomóc rodzinom ofiar i powiedział, że wróci do gry, kiedy będzie czuł, że on i rodziny są już gotowe. Chelios wrócił na lód 9 stycznia.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ The Sports Network - National Hockey League. [dostęp 2022-03-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-29)].
- ↑ Niedermayer, Chelios, Shanahan get 2013 Hall call | NHL.com [online], www.nhl.com [dostęp 2017-11-22] (ang.).
- ↑ Andrew Podnieks: IIHF Hall of Fame Class of 2018. 2018.iihfworlds.com, 2017-12-01. [dostęp 2017-12-10].
- ↑ John Sanful: IIHF Hall of Fame inducts new members. new-iihf.com, 2018-05-20. [dostęp 2018-05-23]. (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Chris Chelios w bazie Eliteprospects.com (ang.)
- Chris Chelios – profil na stronie NHL
- Amerykańscy hokeiści
- Amerykańscy medaliści olimpijscy
- Członkowie Hockey Hall of Fame
- Członkowie Galerii Sławy IIHF
- Hokeiści Chicago Blackhawks
- Hokeiści Detroit Red Wings
- Hokeiści EHC Biel
- Hokeiści Montreal Canadiens
- Hokeiści Grand Rapids Griffins
- Hokeiści Chicago Wolves
- Hokeiści na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1984
- Hokeiści na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1998
- Hokeiści na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2002
- Hokeiści na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2006
- Ludzie urodzeni w Chicago
- Medaliści Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2002
- Urodzeni w 1962
- Zdobywcy Pucharu Stanleya