สหพันธ์ประชาธิปไตยยูโกสลาเวีย
สหพันธ์ประชาธิปไตยยูโกสลาเวีย Demokratska Federativna Jugoslavija Демократска Федеративна Југославија Demokratična federativna Jugoslavija | |||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
1943–1945 | |||||||||||||||||||||||||
![]() สหพันธ์ประชาธิปไตยยูโกสลาเวียใน ค.ศ. 1945 ก่อนสนธิสัญญาสันติภาพปารีส | |||||||||||||||||||||||||
สถานะ | รัฐบาลภายใต้พรรคคอมมิวนิสต์ยูโกสลาเวีย | ||||||||||||||||||||||||
เมืองหลวง และเมืองใหญ่สุด | เบลเกรด | ||||||||||||||||||||||||
ภาษาราชการ | เซอร์เบีย-โครเอเชีย สโลวีเนีย มาซิโดเนีย[1][2] | ||||||||||||||||||||||||
อักขระทางการ | ซีริลลิก • ละติน | ||||||||||||||||||||||||
เดมะนิม | ชาวยูโกสลาฟ ชาวยูโกสลาเวีย | ||||||||||||||||||||||||
การปกครอง | สหพันธรัฐ รัฐบาลชั่วคราว –คณะกรรมการแห่งชาติ (1943–45) –ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ (1943–1945 (โดยนิตินัย)) | ||||||||||||||||||||||||
ประธานสูงสุดแห่งสภาต่อต้านฟาสซิสต์ | |||||||||||||||||||||||||
• 1943–45 | อีวาน รีบาร์ | ||||||||||||||||||||||||
พระมหากษัตริย์ | |||||||||||||||||||||||||
• 1943–45 | ปีเตอร์ที่ 2 | ||||||||||||||||||||||||
นายกรัฐมนตรี | |||||||||||||||||||||||||
• 1943–45 | ยอซีป บรอซ ตีโต | ||||||||||||||||||||||||
สภานิติบัญญัติ | สมัชชาแห่งชาติชั่วคราว | ||||||||||||||||||||||||
ยุคประวัติศาสตร์ | สงครามโลกครั้งที่สอง | ||||||||||||||||||||||||
29 พฤศจิกายน 1943 | |||||||||||||||||||||||||
16 มิถุนายน 1944 | |||||||||||||||||||||||||
7 มีนาคม 1945 | |||||||||||||||||||||||||
24 ตุลาคม 1945 | |||||||||||||||||||||||||
11 พฤศจิกายน 1945 | |||||||||||||||||||||||||
• ล้มเลิกราชาธิปไตย | 29 พฤศจิกายน 1945 | ||||||||||||||||||||||||
พื้นที่ | |||||||||||||||||||||||||
• รวม | 255,804 ตารางกิโลเมตร (98,766 ตารางไมล์) | ||||||||||||||||||||||||
สกุลเงิน | จำนวนมาก (1943–44): ดีนาร์เซอร์เบีย, กูนาเอ็นดีเอช, เลฟบัลแกเรีย, ลีราอิตาลี, ไรชส์มาร์ค (1944–45): ดีนาร์ยูโกสลาฟ | ||||||||||||||||||||||||
เขตเวลา | UTC+2 (เวลายุโรปกลาง (CET)) | ||||||||||||||||||||||||
ขับรถด้าน | ขวามือ | ||||||||||||||||||||||||
รหัสโทรศัพท์ | 38 | ||||||||||||||||||||||||
|
สหพันธ์ประชาธิปไตยยูโกสลาเวีย หรือที่รู้จักกันว่า สหพันธรัฐประชาธิปไตยยูโกสลาเวีย (DF Yugoslavia หรือ DFY) เป็นรัฐชั่วคราวที่ก่อตั้งขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1943 ผ่านการประชุมครั้งที่สองแห่งสภาต่อต้านฟาสซิสต์เพื่อการปลดปล่อยแห่งชาติยูโกสลาเวีย (AVNOJ) ซึ่งมีรากฐานโครงสร้างเดิมมาจากคณะกรรมการเพื่อการปลดปล่อยแห่งชาติยูโกสลาเวีย (NKOJ) สหพันธ์อยู่ภายใต้การปกครองโดยนายพลยอซีป บรอซ ตีโต ตลอดเวลาของการดำรงอยู่ในฐานะนายกรัฐมนตรี
สหพันธ์ประชาธิปไตยยูโกสลาเวียได้รับการยอมรับจากฝ่ายสัมพันธมิตรในการประชุมเตหะราน เช่นเดียวกับสภาต่อต้านฟาสซิสต์ในฐานะหน่วยงานหารือทางการเมือง สหราชอาณาจักรได้สร้างแรงกดดันต่อรัฐบาลพลัดถิ่นยูโกสลาฟของพระเจ้าปีเตอร์ที่ 2 ที่อยู่ในกรุงลอนดอน[3] ให้ยอมรับรัฐบาลต่อต้านฟาสซิสต์ตามสนธิสัญญาวิส ซึ่งได้ลงนามในวันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 1944 ระหว่างนายกรัฐมนตรีพลัดถิ่นอีวาน ซูบาซิช และตีโต[3] ด้วยสนธิสัญญาฉบับนี้ ทำให้รัฐบาลพลัดถิ่นและคณะกรรมการเพื่อการปลดปล่อยแห่งชาติยูโกสลาเวียต้องตกลงที่จะรวมกันเป็นรัฐบาลชั่วคราวโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ รูปแบบของรัฐบาลใหม่ได้รับการเห็นชอบตามความตกลงตีโต–ซูบาซิชครั้งที่สอง ที่ลงนามในวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944 ณ กรุงเบลเกรด เมืองหลวงของยูโกสลาเวียที่ได้รับการปลดปล่อยเมื่อไม่นานมานี้ สหพันธ์ประชาธิปไตยยูโกสลาเวียเป็นหนึ่งในสมาชิกผู้ก่อตั้งของสหประชาชาติ ตามที่ลงนามในกฎบัตรสหประชาชาติในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1945
รัฐก่อตั้งขึ้นตามจุดประสงค์เพื่อร่วมกับขบวนการของชาวยูโกสลาเวียในการต่อต้านการยึดครองยูโกสลาเวียของฝ่ายอักษะ โดยยังคงทิ้งประเด็นที่ว่ารัฐจะปกครองด้วยระบอบราชาธิปไตยหรือสาธารณรัฐจนกระทั่งสงครามสิ้นสุดและตำแหน่งประมุขแห่งรัฐว่างลง หลังการรวมกันของรัฐบาล รัฐแปรสภาพกลายเป็นสหพันธ์สาธารณรัฐประชาชนยูโกสลาเวียซึ่งปกครองด้วยระบบพรรคการเมืองเดียว โดยมียอซีป บรอซ ตีโต เป็นนายกรัฐมนตรี และอีวาน ซูบาซิช เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศ
ประวัติศาสตร์
[แก้]การประชุมครั้งที่สองของสภาต้านฟาสซิสต์ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองจาเช ในเดือนพฤศจิกายน 1943 เปิดขึ้นพร้อมกับคำประกาศที่อ่านบางส่วน:
- ว่าด้วยสภาต่อต้านฟาสซิสต์แห่งการปลดปล่อยแห่งชาติยูโกสลาเวียได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นองค์กรนิติบัญญัติและตัวแทนผู้บริหารสูงสุดของยูโกสลาเวีย ในฐานะตัวแทนสูงสุดของอำนาจอธิปไตยของประชาชนและของรัฐยูโกสลาเวียโดยรวม และคณะกรรมการปลดปล่อยแห่งชาติ ของยูโกสลาเวียได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นองค์กรที่มีคุณลักษณะทั้งหมดของรัฐบาลแห่งชาติ ซึ่งสภาต่อต้านฟาสซิสต์แห่งการปลดปล่อยแห่งชาติยูโกสลาเวียจะตระหนักถึงหน้าที่บริหารของตน
- ว่า "รัฐบาล" พลัดถิ่นที่ทรยศจะถูกลิดรอนสิทธิทั้งหมดในฐานะรัฐบาลตามกฎหมายของยูโกสลาเวีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิทธิในการเป็นตัวแทนของประชาชนยูโกสลาเวียไม่ว่าที่ใดหรือต่อหน้าใครก็ตาม
- ว่าสนธิสัญญาและพันธกรณีระหว่างประเทศทั้งหมดที่สรุปในต่างประเทศในนามของยูโกสลาเวียโดย "รัฐบาล" ที่ถูกเนรเทศได้รับการทบทวนเพื่อให้เป็นโมฆะ การต่ออายุ หรือการอนุมัติ และสนธิสัญญาและพันธกรณีระหว่างประเทศทั้งหมดที่เรียกว่า "รัฐบาลพลัดถิ่น" ในที่สุดอาจจบลงในต่างประเทศในอนาคตไม่ได้รับการยอมรับ
- ยูโกสลาเวียได้รับการจัดตั้งขึ้นตามหลักการของรัฐบาลกลางในระบอบประชาธิปไตยในฐานะรัฐของประชาชนที่เท่าเทียมกัน[4]
จากนั้นสภาต้านฟาสซิสต์ได้ออกกฎหมาย 6 ฉบับและรัฐสภาของสภาต้านฟาสซิสต์ซึ่งยังคงทำหน้าที่ต่อไปเมื่อไม่ได้อยู่ในสมัยประชุม ตามด้วยการตัดสินใจ 4 ฉบับ สิ่งเหล่านี้ประกอบกันเป็นรัฐธรรมนูญของรัฐใหม่ที่เป็นรูปเป็นร่างในยูโกสลาเวีย เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน รัฐสภาได้มอบตำแหน่งจอมพลของตีโต ให้กับเขา และแต่งตั้งให้เขาเป็นประธานรัฐบาล (หรือรักษาการนายกรัฐมนตรี) และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม รองประธานสามคนและรัฐมนตรีอีกสิบสามคนได้รับการแต่งตั้งให้เป็น NKOJ[4]
ชื่อ "สหพันธ์ประชาธิปไตยยูโกสลาเวีย" ถูกนำมาใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 1944 ในวันเดียวกันนั้น[5]
หลังจากการปลดออกจากตำแหน่งของกษัตริย์ปีเตอร์ที่ 2 สหพันธ์สาธารณรัฐประชาชนยูโกสลาเวียได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน 1945
รัฐบาล
[แก้]สภานิติบัญญัติ หลังจากพฤศจิกายน 1944 เป็นสภาชั่วคราว[6] ความตกลงตีโต-ซูบาซิช ในปี 1944 ประกาศว่ารัฐเป็นประชาธิปไตยแบบพหุนิยมที่รับประกัน: เสรีภาพในระบอบประชาธิปไตย; เสรีภาพส่วนบุคคล เสรีภาพในการพูด การชุมนุม และการนับถือศาสนา[7]อย่างไรก็ตาม ภายในเดือนมกราคม พ.ศ. 2488 ตีโตได้เปลี่ยนการเน้นของรัฐบาลของเขาจากการเน้นประชาธิปไตยแบบพหุนิยม โดยอ้างว่าแม้ว่าเขาจะยอมรับระบอบประชาธิปไตย แต่เขาอ้างว่าไม่มี "ความจำเป็น" สำหรับหลายพรรค ในขณะที่เขาอ้างว่าหลายพรรคสร้างความแตกแยกโดยไม่จำเป็นใน ท่ามกลางความพยายามทำสงครามของยูโกสลาเวีย และแนวรบประชาชนเป็นตัวแทนของชาวยูโกสลาเวียทั้งหมด[7] แนวร่วมแนวหน้าของประชาชน นำโดยพรรคคอมมิวนิสต์แห่งยูโกสลาเวียและเลขาธิการทั่วไป จอมพล ยอซีฟ บรอซ ตีโต เป็นการเคลื่อนไหวที่สำคัญภายในรัฐบาล การเคลื่อนไหวทางการเมืองอื่น ๆ ที่เข้าร่วมกับรัฐบาล ได้แก่ การเคลื่อนไหว "Napred" ซึ่งเป็นตัวแทนของ มิลิโวเย มาร์โควิช[6]
สหพันธ์ประชาธิปไตยยูโกสลาเวียถูกปกครองโดยรัฐบาลชั่วคราวซึ่งประกอบด้วยสมาชิกแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติเป็นส่วนใหญ่และพรรคการเมืองอื่นจำนวนน้อยจากอดีตราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย ประธานรัฐบาลคือ ยอซีฟ บรอซ ตีโตส่วนสมาชิกคอมมิวนิสต์ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรี 22 ตำแหน่ง รวมทั้งการคลัง กิจการภายใน ความยุติธรรม การขนส่ง และอื่นๆ อีวาน ซูบาซิช จากพรรคชาวนาโครเอเชียและอดีตพรรคคอมมิวนิสต์บาโนวินาของโครเอเชียเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ขณะที่ มีลาน โกรว จากพรรคประชาธิปไตยเป็นรองนายกรัฐมนตรี สมาชิกรัฐบาลที่ไม่ใช่คอมมิวนิสต์หลายคนลาออกเนื่องจากไม่เห็นด้วยกับนโยบายใหม่[8]
การแบ่งเขตการปกครอง
[แก้]สหพันธ์ประชาธิปไตยยูโกสลาเวียประกอบด้วย 6 รัฐสหพันธ์ และ 2 ภูมิภาคปกครองตนเอง ได้แก่:[9][10]
- รัฐสหพันธ์เซอร์เบีย
- รัฐสหพันธ์โครเอเชีย
- รัฐสหพันธ์บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
- รัฐสหพันธ์สโลวีเนีย
- รัฐสหพันธ์มอนเตเนโกร
- รัฐสหพันธ์มาซิโดเนีย
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e6/DFYugoslaviaFederalBorders.png/290px-DFYugoslaviaFederalBorders.png)
อ้างอิง
[แก้]- ↑ ภาษาเหล่านี้ปรากฏอยู่ในตราแผ่นดินของยูโกสลาเวียเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1944
- ↑ Tomasz Kamusella. The Politics of Language and Nationalism in Modern Central Europe. Palgrave Macmillan, 2008. Pp. 228, 297.
- ↑ 3.0 3.1 Walter R. Roberts. Tito, Mihailović, and the allies, 1941-1945. Duke University Press, 1987. Pp. 288.
- ↑ 4.0 4.1 Michael Boro Petrovich, "The Central Government of Yugoslavia", Political Science Quarterly, Vol. 62, No. 4 (1947), pp. 504–30.
- ↑ Marko Attila Hoare, The Bosnian Muslims in the Second World War: A History (Oxford University Press, 2013), p. 200.
- ↑ 6.0 6.1 Vojislav Koštunica, Kosta Čavoški. Party pluralism or monism: social movements and the political system in Yugoslavia, 1944-1949. East European Monographs, 1985. Pp. 22.
- ↑ 7.0 7.1 Sabrina P. Ramet. The three Yugoslavias: state-building and legitimation, 1918-2005. Bloomington, Indiana, USA: Indiana University Press. Pp. 167-168.
- ↑ http://adattar.vmmi.org/fejezetek/2078/09_prva_decenija_titove_jugoslavije.pdf [bare URL PDF]
- ↑ Petranović 2002.
- ↑ Jović 2009.
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]- Bokovoy, Melissa K.; Irvine, Jill A.; Lilly, Carol S., บ.ก. (1997). State-Society Relations in Yugoslavia, 1945-1992. London: Palgrave Macmillan. ISBN 9780312126902.
- Dimić, Ljubodrag (2011). "Yugoslav-Soviet Relations: The View of the Western Diplomats (1944-1946)". The Balkans in the Cold War: Balkan Federations, Cominform, Yugoslav-Soviet Conflict. Beograd: Institute for Balkan Studies. pp. 109–140. ISBN 9788671790734.
- Jović, Dejan (2009). Yugoslavia: A State that Withered Away. West Lafayette: Purdue University Press. ISBN 9781557534958.
- Pavlowitch, Stevan K. (2002). Serbia: The History behind the Name. London: Hurst & Company. ISBN 9781850654773.
- Petranović, Branko (2002). The Yugoslav Experience of Serbian National Integration. Boulder: East European Monographs. ISBN 9780880334846.