Bitwa pod Radzyminem (1809)
Wojna polsko-austriacka | |||
![]() | |||
Czas | |||
---|---|---|---|
Miejsce | |||
Przyczyna |
przeciwdziałanie ofensywie austriackiej na prawym brzegu Wisły | ||
Wynik |
zwycięstwo Polaków | ||
Strony konfliktu | |||
| |||
Dowódcy | |||
| |||
Siły | |||
| |||
Straty | |||
| |||
Położenie na mapie Radzymina ![]() | |||
Położenie na mapie Polski ![]() | |||
Położenie na mapie województwa mazowieckiego ![]() | |||
Położenie na mapie powiatu wołomińskiego ![]() | |||
Położenie na mapie gminy Radzymin ![]() | |||
52°25′N 21°11′E/52,416667 21,183333 |
Bitwa pod Radzyminem (1809) – starcie zbrojne, które miało miejsce 25 kwietnia 1809 roku. Działania militarne w okolicach Radzymina prowadzone były równolegle z działaniami gen. Michała Sokolnickiego w rejonie Twierdzy Praga od strony Grochowa, gdzie tego samego dnia została przeprowadzona skuteczna obrona Pragi.
Przebieg bitwy
[edytuj | edytuj kod]Nocą 24 kwietnia, Szwadron kawalerii z 3 pułku ułanów pod dowództwem Piotra Strzyżewskiego, batalion piechoty z 6-go pułku pod dowództwem Jana Kantego Juliana Sierawskiego oraz bateria artylerii konnej w sile dwóch armat, na rozkaz gen. Jana Henryka Dąbrowskiego przekroczyły Narew w Serocku i podjęły nocny marsz na Radzymin, zrywając austriackie pikiety, które zawiadomiły Austriaków stojących w Radzyminie. O świcie 25 kwietnia 1809 roku, polskie oddziały dotarły do Radzymina z dwóch stron i podjęły zsynchronizowany atak. Austriacy bronili się w mieście, lecz, po wycofaniu się kawalerii (huzarów), poddali się – wzięto do niewoli 2 bataliony z pułku Baillet z 37 oficerami.
Znaczenie bitwy
[edytuj | edytuj kod]Dla słabo uzbrojonych jednostek polskich była to okazja do dodatkowego dozbrojenia się. Bardziej znaczącym skutkiem zwycięstwa było odparcie jednostek austriackich i praktyczne fiasko pierwszej fazy manewru przekraczania Wisły na wschód. Efekt psychologiczny dla ludności Warszawy oraz spadek morale zakleszczonych w Warszawie, w związku ze służbą garnizonową, Austriaków jest dominującym punktem zwrotnym wojny 1809 roku. Kolejne zwycięstwo pod Ostrówkiem i uniemożliwienie przeprawy po moście łyżwowym zamknęło manewr austriacki niepowodzeniem, a tym samym otworzyło drogę do Galicji dla Wojska Polskiego.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Andrzej Tyszka, Robert Bielecki, "Dał nam przykład Bonaparte, wspomnienia i relacje żołnierzy polskich 1796–1815", tom I, Wydawnictwo Literackie Kraków, 1984.