Angelo Amato
Kardynał prezbiter | |||
![]() Angelo Amato (2015) | |||
| |||
Kraj działania | |||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia |
8 czerwca 1938 | ||
Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych | |||
Okres sprawowania |
2008–2018 | ||
Sekretarz Kongregacji Nauki Wiary | |||
Okres sprawowania |
2003–2008 | ||
Wyznanie | |||
Kościół | |||
Inkardynacja | |||
Śluby zakonne |
28 czerwca 1962 | ||
Prezbiterat |
22 grudnia 1967 | ||
Nominacja biskupia |
19 grudnia 2002 | ||
Sakra biskupia |
6 stycznia 2003 | ||
Kreacja kardynalska |
20 listopada 2010 | ||
Kościół tytularny |
Data konsekracji |
6 stycznia 2003 |
---|---|
Miejscowość |
Watykan |
Miejsce | |
Konsekrator | |
Współkonsekratorzy |
Angelo Amato SDB (ur. 8 czerwca 1938 w Molfetta) – włoski duchowny rzymskokatolicki, salezjanin, doktor nauk teologicznych, arcybiskup, sekretarz Kongregacji Nauki Wiary w latach 2003–2008, prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w latach 2008–2018, kardynał od 2010 (najpierw w stopniu diakona, w 2021 promowany do stopnia prezbitera).
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Wstąpiwszy do zgromadzenia salezjanów, po nowicjacie uczęszczał do liceum salezjańskiego w Katanii. Następnie studiował filozofię i teologię w Rzymie. Święcenia kapłańskie przyjął 22 grudnia 1967. Studiował na Papieskim Uniwersytecie Salezjańskim, a od 1968 na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Jego specjalizacja to chrystologia. W 1972 zaczął wykładać na Uniwersytecie Salezjańskim jako adiunkt. W 1974 obronił doktorat na temat wypowiedzi trydenckich dotyczących konieczności spowiedzi sakramentalnej w kanonach 6-9 XIV Sesji. Promotorem był jezuita Zoltan Alszeghy. W latach 1978–1979 był stypendystą Patriarchatu Ekumenicznego w Konstantynopolu i w Salonikach i przebywał w prawosławnym klasztorze Moni Vlatadon, siedzibie renomowanego Patriarchalnego Instytutu Studiów Patrystycznych. Równocześnie studiował na Uniwersytecie w Salonikach. W 1988 spędził rok w Washington D. C. w USA, gdzie zaczął studiować teologię religii. Był wykładowcą dogmatyki na Uniwersytecie Salezjańskim w Rzymie i przez 12 lat (1981–1987 oraz 1993–1997) dziekanem Wydziału Teologicznego. W 1991 był prorektorem, a w latach 1997–2000 wicerektorem tej uczelni. Był konsultorem Kongregacji Nauki Wiary i Papieskiej Rady Popierania Jedności Chrześcijan, a także Kongregacji ds. Biskupów. Był współautorem deklaracji Dominus Iesus.
19 grudnia 2002 został wybrany biskupem tytularnym Sili i sekretarzem Kongregacji Nauki Wiary[1], gdzie pracował pod kierunkiem najpierw Josepha Ratzingera, późniejszego papieża Benedykta XVI, a następnie kard. Williama Josepha Levady. Został konsekrowany na biskupa 6 stycznia 2003 przez papieża Jana Pawła II. Współkonsekratorami byli abp Leonardo Sandri i abp Antonio Maria Vegliò[2]. 9 lipca 2008 został mianowany przez Benedykta XVI prefektem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych[3].
Przewodniczył następującym beatyfikacjom Polaków w imieniu papieża:
- 28 września 2008 przewodniczył w Białymstoku beatyfikacji ks. Michała Sopoćki[4];
- 6 czerwca 2010 przewodniczył w Warszawie beatyfikacji ks. Jerzego Popiełuszki[5];
- 9 czerwca 2013 przewodniczył beatyfikacji Zofii Czeskiej i matki Małgorzaty Łucji Szewczyk w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach[6];
- 28 kwietnia 2018 przewodniczył beatyfikacji Hanny Chrzanowskiej[7].
20 października 2010 papież ogłosił jego nominację kardynalską[8], zaś 20 listopada został oficjalnie uznany za kardynała[9]. 3 maja 2021 podniesiony przez papieża Franciszka do rangi kardynała prezbitera z zachowaniem tytułu na zasadzie pro hac vice[10].
Brał udział w konklawe 2013, które wybrało papieża Franciszka. 8 czerwca 2018 roku skończył 80 lat i stracił prawo do udziału w konklawe[11].
W grudniu 2013, w związku z ukończeniem w czerwcu 75 lat, papież Franciszek zlecił mu dalsze sprawowanie urzędu prefekta Kongregacji do Spraw Kanonizacyjnych[12], czyli do 1 września 2018, kiedy to urząd ten przejął mianowany w dniu 26 maja 2018 dotychczasowy delegat specjalny przy Zakonie Maltańskim kard. Giovanni Angelo Becciu[13].
Myśl teologiczna
[edytuj | edytuj kod]Ta sekcja od 2019-04 wymaga zweryfikowania podanych informacji. |
Amato zajmuje się głównie zagadnieniami chrystologicznymi, choć nie brak wśród jego pism również przyczynków z zakresu mariologii i eklezjologii. Według niego prawdziwym traktatem chrystologicznym jest sam Jezus, misterium Jego dzieła zbawczego. To wskazuje na konieczność podejścia z wielką pokorą do podejmowanych zagadnień. Nie mogą się więc one stać przedmiotem widzianym z zewnątrz, opisywanym przez zdystansowanego doń badacza, ale mają być odczytywane sercem. Chodzi mu o odmitologizowanie postrzegania Boga, postaci Jezusa Chrystusa, a jednocześnie demitologizacji chrystologii jako takiej.
Chrystologia ta nie jest efektem czysto akademickich rozważań, tzn. oglądem z zewnątrz dokonywanym przez kogoś niezaangażowanego, ale raczej jest skutkiem interakcji zachodzącej między samym Jezusem a słuchającym Jego słów. Chrystologia więc jest w pierwszym rzędzie tworzona przez samego Jezusa. W refleksji chrystologicznej, jako zaangażowaniu się człowieka wierzącego w interpretację i próbę zgłębienia tajemnicy Zbawiciela, pierwszym z istotnych faktów jest Wcielenie. To właśnie jemu Amato rezerwuje kluczowe miejsce w swojej chrystologii.
Chrystologia ta jest próbą dialogu z powspółczesnością poprzez analizę źródeł i wielowiekowej refleksji nad zagadnieniami chrystologicznymi. W dziele Amato jest pewien schemat, wokół którego skupia się rozumowanie. Jego refleksja dotycząca Chrystusa rozpoczyna się od spojrzenia na Jezusa z zewnątrz, czyli od tego w jaki sposób odczytywana była i jest Jego postać poza chrześcijaństwem i w kulturze współczesnej, poprzez spojrzenie „od środka”, czyli określoną wizję teologiczną Chrystusa, aż do wskazania Jego uniwersalizmu zbawczego.
Publikacje
[edytuj | edytuj kod]- Gesù il Signore. Saggio di cristologia, Bologna, Edizioni Dehoniane 1994.
- Il Vangelo del Padre, Roma, Dehoniane 1992.
- Amato Angelo – dal Covolo Enrico – Triacca Achille M. (Edd.), La catechesi al traguardo, Roma, LAS 1997.
- Amato Angelo – Maffei Giuseppe (Edd.), Super fundamentum Apostolorum. Studi in onore di S. Em. il Cardinale A.M. Javierre Ortas, Roma, LAS 1997.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ NOMINA DEL SEGRETARIO DELLA CONGREGAZIONE PER LA DOTTRINA DELLA FEDE. vatican.va, 2002-12-19. [dostęp 2019-04-14]. (wł.).
- ↑ Jan Paweł II. Ukazujcie ludziom piękno Ewangelii. „L'Osservatore Romano”, s. 29-30, luty 2003.
- ↑ RINUNCIA DEL PREFETTO DELLA CONGREGAZIONE DELLE CAUSE DEI SANTI E NOMINA DEL NUOVO PREFETTO. vatican.va, 2008-07-09. [dostęp 2019-04-14]. (wł.).
- ↑ Ks. Michał Sopoćko beatyfikowany. fakty.interia.pl, 2008-09-28. [dostęp 2019-04-14].
- ↑ Beatyfikacja Jerzego Popiełuszki: Ks. Jerzy Popiełuszko został błogosławionym. newsweek.pl, 2010-06-06. [dostęp 2019-04-14].
- ↑ Dwie polskie zakonnice wyniesione na ołtarze. dziennik.pl, 2013-06-09. [dostęp 2019-04-14].
- ↑ Relacja z beatyfikacji Hanny Chrzanowskiej. ekai.pl, 2018-04-28. [dostęp 2019-04-14].
- ↑ ANNUNCIO DI CONCISTORO PER LA CREAZIONE DI NUOVI CARDINALI. vatican.va, 2010-10-20. [dostęp 2019-04-14]. (wł.).
- ↑ Watykan: Benedykt XVI wręczył 24 birety kardynalskie. liturgia.pl, 2008-11-22. [dostęp 2019-04-14].
- ↑ Concistoro Ordinario Pubblico per il Voto su alcune Cause di Canonizzazione, 03.05.2021. Salla Stampa, 2021-05-03. [dostęp 2021-05-09]. (wł.).
- ↑ Kardynał Angelo Amato skończył 80 lat, tracąc prawo udziału w konklawe. deon.pl. [dostęp 2018-06-10].
- ↑ Papież potwierdził władze Kongregacji. jezuici.pl, 19 grudnia 2013.
- ↑ Jeden z kardynałów-nominatów został nowym prefektem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. deon.pl. [dostęp 2018-05-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-26)].
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Nota biograficzna Angelo Amato na stronie Stolicy Apostolskiej. [dostęp 2024-06-10]. (wł.).
- Angelo Amato w słowniku biograficznym kardynałów Salvadora Mirandy [dostęp 2023-06-29] (ang.)
- Angelo Amato [online], catholic-hierarchy.org [dostęp 2010-10-20] (ang.).