Яўген Мікалаевіч Кудраўцаў
Яўген Мікалаевіч Кудраўцаў | |
---|---|
![]() | |
Нараджэнне |
7 кастрычніка 1837 |
Смерць |
1 чэрвеня 1904 (66 гадоў) |
Месца пахавання | |
Адукацыя | |
Узнагароды | |
![]() |
Яўген Мікалаевіч Кудраўцаў (7 кастрычніка 1837, Пенза — 1 ліпеня 1904, Санкт-Пецярбург) — расійскі інжынер і архітэктар[1], дзяржаўны дзеяч Расійскай імперыі, удзельнік руска-турэцкай вайны 1877—1878 гадоў, калужскі віцэ-губернатар, сапраўдны тайны саветнік.
Біяграфія
[правіць | правіць зыходнік]Дзяцінства і адукацыя
[правіць | правіць зыходнік]Кудраўцаў нарадзіўся 7 кастрычніка 1837 года ў Пензе. Яго бацька Мікалай Фёдаравіч Кудраўцаў выходзіў з духоўнага саслоўя, быў кіраўніком Ніжагародскай, затым Саратаўскай палатамі дзяржаўных маёмасцяў і завяршыў службу ў чыне стацкага саветніка; 10 жніўня 1850 года ўнесены ў 3-ю частку дваранскай радаслоўнай кнігі Разанскай губерні. Яго брат Аляксей Мікалаевіч Кудраўцаў быў дыпламатам, расійскім генеральным консулам у Берліне і Стакгольме, сапраўдным стацкім саветнікам і складаўся ў званні камергера.
Па сканчэнні курса ў Пецярбургскім будаўнічым вучылішчы ў 1857 годзе атрымаў чын калежскага сакратара.
Прафесійная дзейнасць
[правіць | правіць зыходнік]7 жніўня 1857 года прызначаны на службу ў магілёўскую, а 27 кастрычніка 1859 года — у разанскую губернскую будаўнічую і дарожную камісію. У Магілёўскай губерні тэхнічная дзейнасць Я. Кудраўцава абмяжоўвалася нязначнымі працамі па рамонце казённых будынкаў і назіраннем за прыватнымі пабудовамі ў г. Гомелі пасля пажару 1856 года[2]. У Разанскай губерні рабіў больш значныя казённыя рамонтныя працы і назіраў за пабудовай касімаўскага турэмнага замка і складаў праекты казённых і прыватных пабудоў[1].
21 жніўня 1864 года прылічыўся да Міністэрства ўнутраных спраў з адкамандзіраваннем спачатку ў распараджэнне разанскага губернатара, а потым у дэпартамент выканаўчай паліцыі[1].
22 верасня 1864 года на яго было ўскладзена справаводства асобай камісіі, створанай пры Міністэрстве ўнутраных спраў пад кіраўніцтвам графа Д. М. Талстога , для абмеркавання, галоўным чынам, пытання пра далейшае існаванне Будаўнічага вучылішча. Старшыня дазволіў Я. Кудраўцаву, як былому выхаванцу гэтай установы, абмаляваць мэты і значэнне апошняга. Вынікам гэтага дакладу стала прыняцце Будаўнічага вучылішча ў вядзенне Міністэрства ўнутраных спраў[1]. Начальнік вучылішча генерал А. Ф. Лішын успамінаў:
Справаводства гэтай камісіі вёў Яўген Мікалаевіч Кудраўцаў, выпускнік 1857 года. Па выніках яго дакладу найвышэйшым павяленнем ад 23 ліпеня 1865 года. Будаўнічае вучылішча было перададзена ў Міністэрства ўнутраных спраў. Усё справаводства, якое тычыцца вучылішча, перайшло ў Дэпартамент агульных спраў пры Міністэрстве. Пакладзеныя па штаце супрацоўнікі ваеннага звання паступова замяніліся грамадзянскімі чынамі, пераважна былымі нашымі выхаванцамі. Увялі новую форму адзення, як у грамадзянскіх установах, ротныя камандзіры і афіцэры замяняліся выхавацелямі. Адмянілі уступныя экзамены па малюнку і чарчэнні, гэта пашырыла магчымасці паступлення, але знізіла ўзровень выпускнікоў, усталявалі стыпендыі[3]
У тым жа годзе, па запрашэнні губернатара графа М. Мураўёва, Я. Кудраўцаў быў камандзіраваны ў Ковенскую губерню. Тут ён выконваў наступныя абавязкі: сакратара будаўнічага аддзялення губернскага праўлення, саветніка таго ж праўлення, старшыні пажарнага камітэту, дырэктара губернскага турэмнага камітэту, члена і справавода наступных камітэтаў: губернскага царкоўна-будаўнічага, па пабудове праваслаўных цэркваў у паветах, па ўладкаванні памяшканняў для рымска-каталіцкага духавенства, па адшуканні спосабаў да асушэння вуліц і плошчаў у г. Коўне і па ўладкаванні ў ім маставых і тратуараў[1].
З ад’ездам графа Мураўёва, Я. Кудраўцаў зноў прылічыўся да Міністэрства ўнутраных спраў з адкамандзіраваннем у распараджэнне Санкт-Пецярбургскага обер-паліцмастра для прывядзення ў парадак спраў 1-га дэпартамента ўправы дабрачыння[1].
У 1867 годзе прызначаны саветнікам сімбірскага губернскага праўлення, пры чым выконваў абавязкі члена статыстычнага камітэту і дырэктара турэмнага камітэту[1]. З 3 мая 1868 года складаўся ў чыне надворнага саветніка.
Дзяржаўная служба
[правіць | правіць зыходнік]У 1870 годзе Я. Кудраўцаў перайшоў на службу ў паштовае ведамства на пасаду чыноўніка асобых даручэнняў VI класа, быў узведзены ў калежскага саветніка (22 чэрвеня 1872 году) і праз год, 15 красавіка 1873 года, прызначаны выпраўляць пасаду памочніка маскоўскага пошт-дырэктара , 15 кастрычніка 1874 года зацверджаны на гэтай пасадзе, але роўна праз год ізноў прылічаны да Міністэрства ўнутраных спраў[1].
У 1875 годзе Я. Кудраўцаў прызначаны калужскім віцэ-губернатарам, але ў канцы 1876 года па хваробе і сямейных абставінах звольнены ў адстаўку[1].
Па аб’яўленні вайны з Турцыяй у 1877 годзе Я. Кудраўцаў, здароўе якога паправілася, папрасіў у Гасудара дазвол паступіць у дзейсную армію паляўнічым радавога звання ў 26-ы драгунскі Бугскі полк , за ўдзел у баях быў узнагароджаны Знакам адрознення Ваеннага ордэна 4-й, 3-й і 2-й ступені, праз 8 месяцаў, 21 лютага 1878 года вырабленыў карнеты , з гэтым званнем служыў яшчэ каля 10 месяцаў. Ён удзельнічаў з палком у 6 вялікіх бітвах і 13 больш ці менш значных сутычках з непрыяцелем[1]. 6 снежня 1878 года выйшаў у адстаўку з ваеннай службы з ранейшым чынам стацкага саветніка.
Па вяртанні ў Расію Я. Кудраўцаў зноў быў прыняты на службу з вызначэннем чыноўнікам Канцылярыі Ваеннага міністэрства і праз 7 дзён выраблены ў сапраўдныя стацкіі саветнікі. З 31 студзеня 1882 года па 1 студзеня 1888 года ён з’яўляўся чыноўнікам асобых даручэнняў V класа пры ваенным міністры[1], а затым быў прызначаны справаводам Канцылярыі Ваеннага міністэрства. Праслужыўшы на гэтай пасадзе больш за 12 гадоў, ён 20 жніўня 1900 года быў праведзены ў тайныя саветнікі з прызначэннем памочнікам кіраўніка Кадыфікацыйным аддзелам пры Ваенным савеце на месца М. Г. Колакалава , які стаў кіраўніком Кадыфікацыйнага аддзелу.
1 чэрвеня 1904 года Кудраўцаў памёр у Санкт-Пецярбургу і найвышэйшая загадам аб чынах грамадзянскіх ад 13 чэрвеня быў выключаны са спісаў памерлым як сапраўдны тайны саветнік[4]. Пахаваны на Нікольскіх могілках Аляксандра-Неўскай лаўры.
Прыватнае жыццё
[правіць | правіць зыходнік]Кудраўцаў быў двойчы жанаты: першым шлюбам з Аляксандрай Мікалаеўнай Аблавай, другім — з Марыяй Віктараўнай Ціманавай. Ад гэтых шлюбаў меў дзяцей: Мікалая, Андрэя, Міхаіла, Наталлю і Вольгу. На 1917 год удава сапраўднага тайнага саветніка Марыя Віктараўна Кудраўцава пражывала ў Петраградзе па адрасе: Надзеждзінская, 48.
Узнагароды
[правіць | правіць зыходнік]За сваю службу Кудраўцаў атрымаў наступныя ўзнагароды:
- Ордэн Святога Станіслава 3-й ступені (16 ліпеня 1865 года)
- Ордэн Святога Станіслава 2-й ступені з Імператарскай каронай (4 ліпеня 1869 года)
- Ордэн Святой Ганны 2-й ступені (8 ліпеня 1872 года)
- Знак адрознення Ваеннага ордэна 4-й ступені (№ 48408)
- Знак адрознення Ваеннага ордэна 3-й ступені (№ 4031)
- Знак адрознення Ваеннага ордэна 2-й ступені (№ 205)
- Ордэн Святога Уладзіміра 4-й ступені з мячамі і бантам (18 студзеня 1879 года)
- Ордэн Святога Уладзіміра 3-й ступені (30 красавіка 1882 года)
- Ордэн Святога Станіслава 1-й ступені (30 жніўня 1886 года)
- Ордэн Святой Ганны 1-й ступені (14 мая 1896 года)
- Ордэн Румынскай кароны 1-й ступені (10 мая 1900 года)
Зноскі
- ↑ а б в г д е ё ж з і к Барановский Г. В. Юбилейный сборник сведений о деятельности бывших воспитанников Института гражданских инженеров (Строительного училища) 1842—1892 с. 172-73 (руск.)
- ↑ Пажар 1856 года знішчыў 540 дамоў
- ↑ Воспоминания генерала А. Ф. Лишина(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 8 кастрычніка 2010. Праверана 7 снежня 2011.
- ↑ У біяграфіі Кудраўцава ў «Столетии Военного министерства» сказана, што ён быў звольнены ад службы 30 мая 1904 года з вырабам у сапраўдныя тайныя саветнікі і памёр 1 ліпеня 1904 года. Аднак у «Петербургском некрополе» датай скону паказана 1 чэрвеня, у загадзе 30 мая 1904 года Кудраўцаў не значыцца, але значыцца ў загадзе 13 чэрвеня 1904 года аб выключэнні са спісаў памерлым. Такім чынам, ён не выходзіў у адстаўку, а памёр на службе, атрымаўшы чын сапраўднага тайнага саветніка пасмяротна.
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Столетие Военного министерства. 1802—1902. Том III. Отдел 5. — СПб., 1909. — С. 390—391.
- Петербургский некрополь. Т. 2 (Д—Л). — СПб., 1912. — С. 549.
- Высочайший приказ о чинах гражданских 13 июня 1904 года / Разведчик, 1904. СПб., 1904. — № 715. — С. 712.
Спасылкі
[правіць | правіць зыходнік]- Нарадзіліся 7 кастрычніка
- Нарадзіліся ў 1837 годзе
- Нарадзіліся ў Пензе
- Памерлі 1 чэрвеня
- Памерлі ў 1904 годзе
- Памерлі ў Санкт-Пецярбургу
- Пахаваныя на Мікольскіх могілках Аляксандра-Неўскай лаўры
- Выпускнікі Санкт-Пецярбургскага архітэктурна-будаўнічага ўніверсітэта
- Кавалеры ордэна Святой Ганны 1 ступені
- Кавалеры ордэна Святога Станіслава 1 ступені
- Кавалеры ордэна Святога Уладзіміра 3 ступені
- Кавалеры ордэна Святога Уладзіміра 4 ступені
- Кавалеры ордэна Святой Ганны 2 ступені
- Кавалеры ордэна Святога Станіслава 2 ступені
- Кавалеры ордэна Святога Станіслава 3 ступені
- Кавалеры ордэна Кароны Румыніі 1 ступені
- Асобы
- Памерлі 1 ліпеня
- Архітэктары Расійскай імперыі
- Інжынеры Расійскай імперыі
- Інжынеры Расіі
- Архітэктары Расіі
- Архітэктары Беларусі
- Архітэктары Разанскай вобласці
- Архітэктары Літвы
- Архітэктары Каўнаса
- Удзельнікі руска-турэцкай вайны 1877—1878
- Калужскія віцэ-губернатары
- Сапраўдныя тайныя саветнікі