จุดเดือด
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/92/Boilingkettle.jpg/300px-Boilingkettle.jpg)
จุดเดือดของสารเป็นอุณหภูมิที่ความดันไอของของเหลวเท่ากับความดันโดยรอบของของเหลว และของเหลวจะเปลี่ยนสถานะเป็นไอ
จุดเดือดของของเหลวจะเปลี่ยนแปลงไปตามความดันแวดล้อมที่แตกต่างกัน ของเหลวในสุญญากาศบางส่วน เช่น ภายใต้ความดันที่ต่ำกว่าจะมีจุดเดือดต่ำกว่าตอนที่ของเหลวนั้นอยู่ที่ความดันบรรยากาศ เนื่องจากเหตุนี้ น้ำจะเดือดที่ 100°C (หรือแม่นยำทางวิทยาศาสตร์: 99.97°C) ภายใต้ความดันมาตรฐานที่ระดับน้ำทะเล แต่จะเดือดที่ 93.4°C ที่ความสูง 1905 เมตร
จุดเดือดปกติ (หรือที่เรียกว่าจุดเดือดที่ความดันบรรยากาศ) ของของเหลวคือกรณีพิเศษที่ความดันไอของของเหลวเท่ากับความดันบรรยากาศที่กำหนดไว้ที่ระดับน้ำทะเล ซึ่งคือ 1 บรรยากาศ ที่อุณหภูมินั้น ความดันไอของของเหลวจะเพียงพอที่จะเอาชนะแรงดันบรรยากาศและทำให้เกิดฟองไอภายในของเหลว
ความร้อนของการระเหยเป็นพลังงานที่ต้องใช้ในการเปลี่ยนปริมาณสารหนึ่ง (เช่น โมล กิโลกรัม ปอนด์ ฯลฯ) จากสถานะของเหลวเป็นสถานะแก๊สภายใต้ความดันที่กำหนด (มักจะเป็นความดันบรรยากาศ)
ของเหลวอาจเปลี่ยนสถานะเป็นไอที่อุณหภูมิต่ำกว่าจุดเดือดผ่านกระบวนการระเหย การระเหยเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นที่ผิวของของเหลว ซึ่งโมเลกุลที่อยู่ใกล้ขอบของเหลวไม่มีความดันของเหลวเพียงพอที่จะกักเก็บไว้ ทำให้สามารถหลุดออกไปในสภาพแวดล้อมรอบข้างในรูปแบบของไอ ในทางตรงกันข้าม การเดือดเป็นกระบวนการที่โมเลกุลในของเหลวสามารถหลุดออกได้ ทำให้เกิดฟองไอภายในของเหลว[1][2][3][4][5][6]
อุณหภูมิและความดันอิ่มตัว
[แก้]ของเหลวอิ่มตัวหมายถึงของเหลวที่มีพลังงานความร้อนมากที่สุดเท่าที่จะมีได้โดยไม่เกิดการเดือด (หรือในทางตรงกันข้าม ไออิ่มตัวหมายถึงไอที่มีพลังงานความร้อนน้อยที่สุดเท่าที่จะมีได้โดยไม่เกิดการควบแน่น)
อุณหภูมิอิ่มตัว หมายถึง จุดเดือด อุณหภูมิอิ่มตัวคืออุณหภูมิสำหรับความดันอิ่มตัวที่สอดคล้องกัน ซึ่งของเหลวจะเดือดกลายเป็นไอของมัน สามารถกล่าวได้ว่าของเหลวนั้นอิ่มตัวด้วยพลังงานความร้อน การเพิ่มพลังงานความร้อนใด ๆ จะส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงสถานะ
หากความดันในระบบคงที่ (กระบวนการอีโซบาริก) ไอที่อุณหภูมิอิ่มตัวจะเริ่มควบแน่นกลายเป็นของเหลวเมื่อมีการกำจัดพลังงานความร้อน (ความร้อน) ในทำนองเดียวกัน ของเหลวที่อุณหภูมิและความดันอิ่มตัวจะเดือดกลายเป็นไอเมื่อมีการเพิ่มพลังงานความร้อนเพิ่มเติม
จุดเดือดสอดคล้องกับอุณหภูมิที่ความดันไอของของเหลวเท่ากับความดันโดยรอบ ดังนั้นจุดเดือดจึงขึ้นอยู่กับความดัน จุดเดือดอาจถูกเผยแพร่โดยอ้างอิงกับNIST, USA ความดันมาตรฐานที่ 101.325 กิโลปาสคาล (หรือ 1 บรรยากาศ) หรือความดันมาตรฐานของสหภาพเคมีบริสุทธิ์และเคมีประยุกต์ระหว่างประเทศ (IUPAC)ที่ 100.000 กิโลปาสคาล ที่ระดับความสูงที่สูงขึ้น ซึ่งความดันบรรยากาศต่ำกว่ามาก จุดเดือดจะต่ำลงด้วยเช่นกัน จุดเดือดจะเพิ่มขึ้นเมื่อความดันเพิ่มขึ้นจนถึงจุดวิกฤต ซึ่งคุณสมบัติของไอและของเหลวจะเหมือนกัน จุดเดือดไม่สามารถเพิ่มขึ้นเกินกว่าจุดวิกฤตได้เช่นกัน ในทำนองเดียวกัน จุดเดือดจะลดลงเมื่อความดันลดลงจนถึงจุดสามสถานะ จุดเดือดไม่สามารถลดลงต่ำกว่าจุดสามสถานะได้
หากทราบความร้อนของการระเหยและความดันไอของของเหลวที่อุณหภูมิหนึ่ง จุดเดือดสามารถคำนวณได้โดยใช้สมการคลอเซียส–แคลเปรย์รอน ดังนี้:
โดยที่:
- คือจุดเดือดที่ความดันที่สนใจ,
- คือค่าคงที่แก๊สอุดมคติ,
- คือความดันไอของของเหลว,
- คือความดันบางค่าที่ทราบค่า ที่สอดคล้องกัน (ปกติข้อมูลนี้จะมีอยู่ที่ 1 atm หรือ 100 kPa),
- คือความร้อนของการระเหยของของเหลว,
- คืออุณหภูมิเดือด,
- คือลอการิทึมธรรมชาติ.
ความดันอิ่มตัว คือความดันสำหรับอุณหภูมิอิ่มตัวที่สอดคล้องกัน ซึ่งของเหลวจะเดือดกลายเป็นไอของมัน ความดันอิ่มตัวและอุณหภูมิอิ่มตัวมีความสัมพันธ์โดยตรง: เมื่อความดันอิ่มตัวเพิ่มขึ้น อุณหภูมิอิ่มตัวก็จะเพิ่มขึ้นด้วย
หากอุณหภูมิในระบบคงที่ (ระบบอุณหภูมิคงที่) ไอที่ความดันและอุณหภูมิอิ่มตัวจะเริ่มควบแน่นกลายเป็นของเหลวเมื่อความดันระบบเพิ่มขึ้น ในทำนองเดียวกัน ของเหลวที่ความดันและอุณหภูมิอิ่มตัวจะมีแนวโน้มที่จะระเหยอย่างรวดเร็วกลายเป็นไอเมื่อความดันระบบลดลง
มีสองแนวทางเกี่ยวกับ จุดเดือดมาตรฐานของน้ำ: จุดเดือดปกติคือ 99.97 องศาเซลเซียส (211.9 องศาฟาเรนไฮต์) ที่ความดัน 1 atm (คือ 101.325 kPa) IUPACแนะนำ จุดเดือดมาตรฐานของน้ำที่ความดันมาตรฐาน 100 kPa (1 บาร์)[7] คือ 99.61 องศาเซลเซียส (211.3 องศาฟาเรนไฮต์).[6][8] เพื่อเปรียบเทียบ ที่ยอด ภูเขาเอเวอเรสต์, ที่ความสูง 8,848 m (29,029 ft) ความดันอยู่ที่ประมาณ 34 kPa (255 Torr)[9] และจุดเดือดของน้ำคือ 71 องศาเซลเซียส (160 องศาฟาเรนไฮต์)มาตราส่วนอุณหภูมิเซลเซียสถูกกำหนดจนถึงปี 1954 โดยสองจุด: 0 °C ถูกกำหนดโดยจุดเยือกแข็งของน้ำ และ 100 °C ถูกกำหนดโดยจุดเดือดของน้ำที่ความดันบรรยากาศมาตรฐาน
ความสัมพันธ์ระหว่างจุดเดือดปกติกับความดันไอของของเหลว
[แก้]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/16/Vapor_pressure_chart.svg/220px-Vapor_pressure_chart.svg.png)
ยิ่งความดันไอของของเหลวที่อุณหภูมิใด ๆ สูงขึ้นเท่าใด จุดเดือดปกติ (คือ จุดเดือดที่ความดันบรรยากาศ) ของของเหลวจะยิ่งต่ำลง
กราฟความดันไอที่อยู่ทางขวามีกราฟแสดงความสัมพันธ์ระหว่างความดันไอกับอุณหภูมิสำหรับของเหลวหลากหลายชนิด[10] จากกราฟจะเห็นได้ว่าของเหลวที่มีความดันไอสูงที่สุดจะมีจุดเดือดปกติต่ำที่สุด
ตัวอย่างเช่น ที่อุณหภูมิใด ๆ ก็ตาม เมทิลคลอไรด์มีความดันไอสูงที่สุดในบรรดาของเหลวในกราฟนี้ และมีจุดเดือดปกติที่ต่ำที่สุด (-24.2 °C) ซึ่งเป็นจุดที่กราฟความดันไอของเมทิลคลอไรด์ (เส้นสีน้ำเงิน) ตัดกับเส้นความดันแนวนอนที่หนึ่งบรรยากาศ (atm) ของความดันไอสัมบูรณ์
จุดวิกฤตของของเหลวคืออุณหภูมิ (และความดัน) สูงสุดที่ของเหลวจะเดือดได้
ดูเพิ่มเติมที่ ความดันไอของน้ำ
จุดเดือดของธาตุเคมี
[แก้]ธาตุที่มีจุดเดือดต่ำที่สุดคือ ฮีเลียม ขณะที่จุดเดือดของ เรเนียม และ ทังสเตน เกิน 5000 K ที่ ความดันมาตรฐาน; เนื่องจากการวัดอุณหภูมิที่สูงมากอาจมีความคลาดเคลื่อน, ข้อมูลเกี่ยวกับจุดเดือดที่สูงของทั้งสองธาตุจึงมีการกล่าวถึงในวรรณกรรมว่าเป็นจุดเดือดที่สูงกว่านี้[11]
จุดเดือดในฐานะคุณสมบัติอ้างอิงของสารประกอบบริสุทธิ์
[แก้]จากกราฟด้านบนของลอการิทึมของความดันไอเทียบกับอุณหภูมิสำหรับสารประกอบเคมีบริสุทธิ์ที่กำหนด จุดเดือดปกติของสารประกอบนั้นสามารถใช้เป็นตัวบ่งชี้ถึงความระเหยโดยรวมของสารประกอบนั้น สารประกอบบริสุทธิ์ที่กำหนดจะมีเพียงจุดเดือดปกติหนึ่งจุดเท่านั้น (หากมี) และจุดเดือดปกติและจุดหลอมเหลวของสารประกอบสามารถใช้เป็นคุณสมบัติสมบัติทางกายภาพลักษณะเฉพาะสำหรับสารประกอบนั้น ๆ ซึ่งจะมีการระบุไว้ในหนังสืออ้างอิง ยิ่งจุดเดือดปกติของสารประกอบสูงเท่าไร สารประกอบนั้นก็จะมีความระเหยน้อยลงเท่านั้น และในทางกลับกัน ยิ่งจุดเดือดปกติของสารประกอบต่ำลง สารประกอบนั้นก็จะมีความระเหยมากขึ้น สารประกอบบางชนิดจะสลายตัวที่อุณหภูมิสูงก่อนที่จะถึงจุดเดือดปกติหรือบางครั้งแม้กระทั่งจุดหลอมเหลว สำหรับสารประกอบที่เสถียร จุดเดือดอยู่ในช่วงตั้งแต่จุดสามสถานะไปจนถึงจุดวิกฤต ขึ้นอยู่กับความดันภายนอก จุดเดือดปกติของสารประกอบจะสูงกว่าจุดหลอมเหลว (ถ้ามี) เมื่ออยู่เหนือจุดสามสถานะ หลังจากจุดวิกฤตแล้ว สถานะของเหลวและไอของสารประกอบจะรวมเข้าด้วยกันเป็นหนึ่งสถานะ ซึ่งอาจเรียกว่าแก๊สร้อนยวดยิ่ง เมื่ออุณหภูมิใด ๆ ก็ตาม ถ้าจุดเดือดปกติของสารประกอบต่ำกว่า สารประกอบนั้นโดยทั่วไปจะอยู่ในรูปของแก๊สที่ความดันภายนอกบรรยากาศ ถ้าจุดเดือดปกติของสารประกอบสูงกว่า สารประกอบนั้นสามารถอยู่ในรูปของเหลวหรือของแข็งที่อุณหภูมิใด ๆ ก็ตามที่ความดันบรรยากาศภายนอก และจะอยู่ในสมดุลกับไอของมัน (หากมีความระเหย) หากไอของมันถูกเก็บรักษาไว้ หากไอของสารประกอบไม่ได้ถูกเก็บรักษาไว้ สารประกอบบางชนิดที่ระเหยได้ในที่สุดจะระเหยหายไป แม้ว่าจะมีจุดเดือดที่สูงขึ้นก็ตาม
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/88/Boiling_point_vs_molar_mass_graph.png/350px-Boiling_point_vs_molar_mass_graph.png)
โดยทั่วไป สารประกอบที่มีพันธะไอออนิกจะมีจุดเดือดปกติที่สูง หากไม่สลายตัวก่อนที่จะถึงอุณหภูมิสูงดังกล่าว โลหะหลายชนิดมีจุดเดือดสูง แต่ไม่ใช่ทั้งหมด โดยทั่วไปแล้วเมื่อปัจจัยอื่น ๆ เท่ากัน ในสารประกอบที่มีพันธะโควาเลนต์ เมื่อขนาดของโมเลกุล (หรือมวลโมเลกุล) เพิ่มขึ้น จุดเดือดปกติจะเพิ่มขึ้น เมื่อขนาดของโมเลกุลเพิ่มขึ้นจนกลายเป็นมาครโมเลกุล, โพลีเมอร์ หรือมีขนาดใหญ่มาก สารประกอบมักจะสลายตัวที่อุณหภูมิสูงก่อนที่จะถึงจุดเดือด อีกปัจจัยหนึ่งที่ส่งผลต่อจุดเดือดปกติของสารประกอบคือขั้วของโมเลกุลของสารประกอบนั้น เมื่อขั้วของโมเลกุลของสารประกอบเพิ่มขึ้น จุดเดือดปกติของมันก็จะเพิ่มขึ้นเช่นกันเมื่อปัจจัยอื่น ๆ เท่ากัน สิ่งที่เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดคือความสามารถของโมเลกุลในการสร้างพันธะไฮโดรเจน (ในสถานะของเหลว) ซึ่งทำให้โมเลกุลยากที่จะออกจากสถานะของเหลว และทำให้จุดเดือดปกติของสารประกอบสูงขึ้น กรดคาร์บอกซิลิกชนิดง่าย ๆ จะเกิดการรวมตัวกันเป็นคู่ผ่านการสร้างพันธะไฮโดรเจนระหว่างโมเลกุล ปัจจัยเล็กน้อยที่ส่งผลต่อจุดเดือดคือรูปร่างของโมเลกุล การทำให้รูปร่างของโมเลกุลมีความกะทัดรัดมากขึ้นจะทำให้จุดเดือดปกติลดลงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับโมเลกุลที่มีพื้นผิวสัมผัสมากกว่า
ชื่อทั่วไป | n-บิวเทน | ไอโซบิวเทน |
---|---|---|
ชื่อแบบ IUPAC | บิวเทน | 2-เมทิลโพรเพน |
รูปโมเลกุล |
![]() |
![]() |
จุดเดือด (°C) |
-0.5 | -11.7 |
ชื่อทั่วไป | n-เพนเทน | ไอโซเพนเทน | นีโอเพนเทน |
---|---|---|---|
ชื่อแบบ IUPAC | เพนเทน | 2-เมทิลบิวเทน | 2, 2-ไดเมทิลโพรเพน |
รูปโมเลกุล |
![]() |
![]() |
![]() |
จุดเดือด (°C) |
36.0 | 27.7 | 9.5 |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/60/Binary_Boiling_Point_Diagram_new.svg/350px-Binary_Boiling_Point_Diagram_new.svg.png)
สารประกอบที่ระเหยได้มากที่สุด (ที่อุณหภูมิใกล้เคียงกับอุณหภูมิแวดล้อม) มักจะผ่านสถานะของเหลวระหว่างการอุ่นจากสถานะของแข็งเพื่อเปลี่ยนเป็นไอ ในการเปรียบเทียบกับการเดือดการระเหิดเป็นการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพที่สถานะของแข็งเปลี่ยนเป็นไอโดยตรง ซึ่งเกิดขึ้นในบางกรณี เช่นคาร์บอนไดออกไซด์ที่ความดันบรรยากาศ สำหรับสารประกอบดังกล่าวจุดระเหิดคืออุณหภูมิที่สถานะของแข็งเปลี่ยนเป็นไอโดยตรงมีความดันไอเท่ากับความดันภายนอก
สิ่งเจือปนและสารผสม
[แก้]ในส่วนก่อนหน้านี้ ได้ครอบคลุมจุดเดือดของสารประกอบบริสุทธิ์ ความดันไอและจุดเดือดของสารสามารถได้รับผลกระทบจากการมีอยู่ของสิ่งเจือปนที่ละลายอยู่ (สารละลาย) หรือสารอื่น ๆ ที่ผสมเข้ากันได้ ระดับของผลกระทบขึ้นอยู่กับความเข้มข้นของสิ่งเจือปนหรือสารอื่น ๆ การมีอยู่ของสิ่งเจือปนที่ไม่ระเหย เช่น เกลือ หรือสารประกอบที่มีความระเหยต่ำกว่าสารประกอบหลักมาก จะทำให้เศษส่วนโมลและสารละลายมีความระเหยน้อยลง และทำให้จุดเดือดปกติเพิ่มขึ้นตามสัดส่วนของความเข้มข้นของสารละลายที่มีสิ่งเจือปน ผลกระทบนี้เรียกว่า การเพิ่มขึ้นของจุดเดือด ตัวอย่างทั่วไปเช่น น้ำเกลือ ที่มีจุดเดือดสูงกว่าน้ำบริสุทธิ์
ในสารผสมอื่น ๆ ของสารที่สามารถผสมกันได้ (ส่วนประกอบ) อาจมีสองส่วนประกอบหรือมากกว่านั้นที่มีความระเหยต่างกัน โดยแต่ละส่วนประกอบจะมีจุดเดือดของสารบริสุทธิ์ของตัวเองที่ความดันใด ๆ ก็ตาม การมีอยู่ของส่วนประกอบที่ระเหยได้อื่น ๆ ในสารผสมมีผลกระทบต่อความดันไอ และดังนั้นจึงส่งผลต่อจุดเดือดและจุดน้ำค้างของส่วนประกอบทั้งหมดในสารผสม จุดน้ำค้างคืออุณหภูมิที่ไอควบแน่นเป็นของเหลว นอกจากนี้ ที่อุณหภูมิใด ๆ ก็ตาม องค์ประกอบของไอมักจะแตกต่างจากองค์ประกอบของของเหลวในกรณีส่วนใหญ่ เพื่อแสดงผลกระทบเหล่านี้ระหว่างส่วนประกอบที่ระเหยได้ในสารผสม โดยทั่วไปจะใช้ ไดอะแกรมจุดเดือด การกลั่น เป็นกระบวนการของการเดือดและ [โดยปกติแล้ว] การควบแน่น ซึ่งใช้ประโยชน์จากความแตกต่างขององค์ประกอบระหว่างเฟสของเหลวและไอ
ตาราง
[แก้]Group → | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | |||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
↓ Period | |||||||||||||||||||||
1 | H2 20.271 K (−252.879 °C) |
He4.222 K (−268.928 °C) | |||||||||||||||||||
2 | Li1603 K (1330 °C) |
Be2742 K (2469 °C) |
B 4200 K (3927 °C) |
C 3915 K (subl.) (3642 °C) |
N2 77.355 K (−195.795 °C) |
O2 90.188 K (−182.962 °C) |
F2 85.03 K (−188.11 °C) |
Ne27.104 K (−246.046 °C) | |||||||||||||
3 | Na1156.090 K (882.940 °C) |
Mg1363 K (1091 °C) |
Al2743 K (2470 °C) |
Si3538 K (3265 °C) |
P 553.7 K (280.5 °C) |
S 717.8 K (444.6 °C) |
Cl2239.11 K (−34.04 °C) |
Ar87.302 K (−185.848 °C) | |||||||||||||
4 | K 1032 K (759 °C) |
Ca1757 K (1484 °C) |
Sc3109 K (2836 °C) |
Ti3560 K (3287 °C) |
V 3680 K (3407 °C) |
Cr2945.15 K (2672.0 °C) |
Mn2334 K (2061 °C) |
Fe3134 K (2861 °C) |
Co3200 K (2927 °C) |
Ni3003 K (2730 °C) |
Cu2835 K (2562 °C) |
Zn1180 K (907 °C) |
Ga2673 K (2400 °C) |
Ge3106 K (2833 °C) |
As887 K (subl.) (615 °C) |
Se958 K (685 °C) |
Br2332.0 K (58.8 °C) |
Kr119.735 K (−153.415 °C) | |||
5 | Rb961 K (688 °C) |
Sr1650 K (1377 °C) |
Y 3203 K (2930 °C) |
Zr4650 K (4377 °C) |
Nb5017 K (4744 °C) |
Mo4912 K (4639 °C) |
Tc4538 K (4265 °C) |
Ru4423 K (4150 °C) |
Rh3968 K (3695 °C) |
Pd3236 K (2963 °C) |
Ag2483 K (2210 °C) |
Cd1040 K (767 °C) |
In2345 K (2072 °C) |
Sn2875 K (2602 °C) |
Sb1908 K (1635 °C) |
Te1261 K (988 °C) |
I2 457.4 K (184.3 °C) |
Xe165.051 K (−108.099 °C) | |||
6 | Cs944 K (671 °C) |
Ba2118 K (1845 °C) |
![]() |
Lu3675 K (3402 °C) |
Hf4876 K (4603 °C) |
Ta5731 K (5458 °C) |
W 6203 K (5930 °C) |
Re5900.15 K (5627.0 °C) |
Os5285 K (5012 °C) |
Ir4403 K (4130 °C) |
Pt4098 K (3825 °C) |
Au3243 K (2970 °C) |
Hg629.88 K (356.73 °C) |
Tl1746 K (1473 °C) |
Pb2022 K (1749 °C) |
Bi1837 K (1564 °C) |
Po1235 K (962 °C) |
At2503±3 K (230±3 °C) |
Rn211.5 K (−61.7 °C) | ||
7 | Fr950 K (677 °C) |
Ra2010 K (1737 °C) |
![]() |
Lr | Rf5800 K (5500 °C) |
Db | Sg | Bh | Hs | Mt | Ds | Rg | Cn340±10 K (67±10 °C) |
Nh1430 K (1130 °C) |
Fl380 K (107 °C) |
Mc~1400 K (~1100 °C) |
Lv1035–1135 K (762–862 °C) |
Ts883 K (610 °C) |
Og450±10 K (177±10 °C) | ||
![]() |
La3737 K (3464 °C) |
Ce3716 K (3443 °C)6 |
Pr3403 K (3130 °C) |
Nd3347 K (3074 °C) |
Pm3273 K (3000 °C) |
Sm2173 K (1900 °C) |
Eu1802 K (1529 °C) |
Gd3546 K (3273 °C) |
Tb3396 K (3123 °C) |
Dy2840 K (2567 °C) |
Ho2873 K (2600 °C) |
Er3141 K (2868 °C) |
Tm2223 K (1950 °C) |
Yb1469 K (1196 °C) | |||||||
![]() |
Ac3471 K (3198 °C) |
Th5061 K (4788 °C) |
Pa4300? K (4027 °C) |
U 4404 K (4131 °C) |
Np4175.15 K (3902.0 °C) |
Pu3508.15 K (3235.0 °C) |
Am2880 K (2607 °C) |
Cm3383 K (3110 °C) |
Bk2900 K (2627 °C) |
Cf1743 K (1470 °C) |
Es1269 (996 °C) |
Fm | Md | No | |||||||
Legend | |||||||||||||||||||||
Values are in kelvin K and degrees Celsius °C, rounded | |||||||||||||||||||||
For the equivalent in degrees Fahrenheit °F, see: Boiling points of the elements (data page) | |||||||||||||||||||||
Some values are predictions | |||||||||||||||||||||
ดึกดำบรรพ์ การสลายตัว การสังเคราะห์ กรอบ แสดงการปรากฏของธาตุในธรรมชาติ |
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Goldberg, David E. (1988). 3,000 Solved Problems in Chemistry (1st ed.). McGraw-Hill. section 17.43, p. 321. ISBN 0-07-023684-4.
- ↑ Theodore, Louis; Dupont, R. Ryan; Ganesan, Kumar, บ.ก. (1999). Pollution Prevention: The Waste Management Approach to the 21st Century. CRC Press. section 27, p. 15. ISBN 1-56670-495-2.
- ↑ "Boiling Point of Water and Altitude". www.engineeringtoolbox.com.
- ↑ General Chemistry Glossary Purdue University website page
- ↑ Reel, Kevin R.; Fikar, R. M.; Dumas, P. E.; Templin, Jay M. & Van Arnum, Patricia (2006). AP Chemistry (REA) – The Best Test Prep for the Advanced Placement Exam (9th ed.). Research & Education Association. section 71, p. 224. ISBN 0-7386-0221-3.
- ↑ 6.0 6.1 Cox, J. D. (1982). "Notation for states and processes, significance of the word standard in chemical thermodynamics, and remarks on commonly tabulated forms of thermodynamic functions". Pure and Applied Chemistry. 54 (6): 1239–1250. doi:10.1351/pac198254061239.
- ↑ ความดันมาตรฐาน IUPAC กำหนดว่า "ความดันมาตรฐาน" เท่ากับ 105 Pa (ซึ่งเท่ากับ 1 บาร์).
- ↑ ภาคผนวก 1: ตารางคุณสมบัติและกราฟ (หน่วย SI), เลื่อนไปที่ตาราง A-5 และอ่านค่าของ 99.61 °C ที่ความดัน 100 kPa (1 บาร์). ข้อมูลจากเว็บไซต์ Higher Education ของ McGraw-Hill.
- ↑ West, J. B. (1999). "Barometric pressures on Mt. Everest: New data and physiological significance". Journal of Applied Physiology. 86 (3): 1062–6. doi:10.1152/jappl.1999.86.3.1062. PMID 10066724. S2CID 27875962.
- ↑ Perry, R.H.; Green, D.W., บ.ก. (1997). Chemical Engineering Handbook Perry (7th ed.). McGraw-Hill. ISBN 0-07-049841-5.
- ↑ DeVoe, Howard (2000). Thermodynamics and Chemistry (1st ed.). Prentice-Hall. ISBN 0-02-328741-1.
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]- . . 1914.