Władcy ziemi lubuskiej
Wygląd
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4b/Ziemia_Lubuska.jpg/220px-Ziemia_Lubuska.jpg)
Władcy ziemi lubuskiej – ok. 1120 r. Bolesław III Krzywousty inkorporował wprost ziemię lubuską do państwa Piastów (bez zwierzchności lennej)[1]. W 1138 r. na mocy Ustawy sukcesyjnej Bolesława Krzywoustego ziemia lubuska została włączona do dzielnicy śląskiej Władysława II Wygnańca[2].
Władcy ziemi lubuskiej (1138–1250)
[edytuj | edytuj kod]Piastowie
[edytuj | edytuj kod]- 1138–1146: Władysław II Wygnaniec (zm. 1159)
- 1146–1163: Bolesław IV Kędzierzawy (w głównych grodach do 1166, zm. 1173)
- 1163–1172: Bolesław I Wysoki i Mieszko I Plątonogi
- 1172–1201: Bolesław I Wysoki
- 1201–1206: Henryk I Brodaty
- 1206–1209: Władysław Laskonogi
Wettynowie
[edytuj | edytuj kod]- 1209–1210: Konrad II (margrabia Łużyc)
Piastowie
[edytuj | edytuj kod]- 1210–1218: Henryk I Brodaty
- 1218–1225: Władysław Laskonogi
Inne rody
[edytuj | edytuj kod]- 1225–1226/1227 : Ludwik IV Święty (landgraf Turyngii)
- 1226/1227–1230: Albrecht von Käfernburg (abp magdeburski)
Piastowie
[edytuj | edytuj kod]- 1230–1238: Henryk I Brodaty
- 1238–1241: Henryk II Pobożny
- 1241–1242: Mieszko (jedyny samodzielny, piastowski książę lubuski)
- 1242–1250: Bolesław II Rogatka
W 1249 r. Bolesław II Rogatka, potrzebując pomocy przeciwko księciu wrocławskiemu Henrykowi III, sprzedał ten strategiczny rejon Marchii Brandenburskiej i arcybiskupowi magdeburskiemu Wilbrandowi jako ich kondominium, aby zdobyć pieniądze na prowadzenie lokalnych wojen. W 1253 zastaw ostatecznie przeszedł we władanie Brandenburgii.
Inne rody
[edytuj | edytuj kod]- 1250–1253: Wilbrand von Käfernburg (abp Magdeburga), Otton III i Jan I (margrabiowie Brandenburgii)
Władcy ziemi lubuskiej po 1253
[edytuj | edytuj kod]- Osobny artykuł:
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Józef Spors. Przynależność administracyjna ziem nad środkową Odrą i dolną Wartą w XII i 1. połowie XIII w. „Śląski Kwartalnik Historyczny „Sobótka””. 1, s. 25, 1986. ISSN 0037-7511.
- ↑ Józef Spors: Podział dzielnicowy Polski według statutu Bolesława Krzywoustego ze szczególnym uwzględnieniem dzielnicy seniorackiej. Słupsk: Wyższa Szkoła Pedagogiczna, 1978, s. 107.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Oswald Balzer, Genealogia Piastów, Kraków 1895.
- Jerzy Wyrozumski, Dzieje Polski piastowskiej (VIII w.–1370), Kraków: Fogra, 1999, ISBN 83-85719-38-5, OCLC 749221743 .