U-185 (1942)
![]() | |
Historia | |
Stocznia | |
---|---|
Położenie stępki |
1 lipca 1941 |
Wodowanie |
2 marca 1942 |
![]() | |
Wejście do służby |
13 czerwca 1942 |
Zatopiony |
24 sierpnia 1943 |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność | |
Długość | |
Szerokość | |
Zanurzenie | |
Napęd | |
2 silniki wysokoprężne MAN M9V40/46, 9-cylindrowe, 4400 KM (3300 kW) 2 silniki elektryczne SSW GU345/34, 1000 KM (735 kW) | |
Prędkość |
19 w. (35 km/h) na powierzchni |
Zasięg |
25620 km (13850 Mm) przy 19 km/h (10 w.) na powierzchni |
Uzbrojenie | |
4 dziobowe + 2 rufowe wyrzutnie torpedowe 533 mm, 22 torpedy (lub 44 min typu A, albo 66 typu B), w pierwszych modelach 1 działo 105/45 | |
Załoga |
48 - 56 osób |
U-185 – niemiecki okręt podwodny (U-Boot) typu IX C/40 z okresu II wojny światowej. Okręt wszedł do służby w 1942 roku. Jedynym dowódcą był Kptlt. August Maus.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Okręt wszedł w skład 4. Flotylli U-Bootów, gdzie od czerwca do października 1942 roku odbywał szkolenie. 1 listopada 1942 roku włączony do 10. Flotylli jako jednostka bojowa.
Odbył 3 patrole na Atlantyku, w trakcie których zatopił 9 statków o łącznej pojemności 62 761 BRT i uszkodził jeden statek (6840 BRT).
13 czerwca 1943 roku na północny zachód od przylądka Finisterre brytyjska łódź latająca Short Sunderland przeprowadziła atak na grupę wynurzonych U-Bootów (U-185, U-358, U-564, U-634 i U-653). Choć samolot został zestrzelony, zrzucone przez niego bomby poważnie uszkodziły U-564. Niemogąca się zanurzyć jednostka pod eskortą U-185 udała się w drogę powrotną do Francji. Następnego dnia na wodach Zatoki Biskajskiej oba U-Booty zostały wykryte przez samolot Whitley. Artyleria przeciwlotnicza obu okrętów podwodnych uszkodziła samolot, który zmuszony był wodować, ale zrzucone wcześniej bomby głębinowe zatopiły U-564. Jego dowódca i 17 członków załogi zostało wyłowionych przez U-185, który następnie przekazał ich na pokład niszczyciela Z-24.
U-185 został zatopiony bombami głębinowymi 24 sierpnia 1943 roku w rejonie Wysp Azorskich przez samoloty Avenger i Wildcat z amerykańskiego lotniskowca eskortowego USS „Core”. Zginęło 29 członków załogi i 14 rozbitków z zatopionego wcześniej U-604 a podjętych z wody przez U-185; 22 uratowano.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Report on the Interrogation of Survivors from U-604 and U-185 Sunk 11 August 1943 and 24 August 1943. [dostęp 2011-05-27]. (ang.).
- Marc-André Haldimann: 24 August 1943: The Sinking of U-185. [dostęp 2011-05-27]. (ang.).
- www.uboat.net: U-185. [dostęp 2011-05-27]. (ang.).