Tadeusz Bilikiewicz
Data i miejsce urodzenia |
5 kwietnia 1901 |
---|---|
Data śmierci |
10 listopada 1980 |
Alma Mater | |
Instytucja |
Szpital dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Starogardzie Gdańskim |
Okres zatrudn. |
1935–1939 |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/31/Gr%C3%B3b_Tadeusza_Bilikiewicza.jpg/220px-Gr%C3%B3b_Tadeusza_Bilikiewicza.jpg)
Tadeusz Antoni Bilikiewicz (ur. 5 kwietnia 1901 we Lwowie, zm. 10 listopada 1980) – polski lekarz psychiatra, historyk i filozof medycyny, ojciec Adama Bilikiewicza.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Był synem agenta handlowego Bolesława i Kazimiery ze Swaryczewskich. Ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Jesienią 1918 na ochotnika wraz z całą klasą zgłosił się do wojska. W potyczce z Ukraińcami został ciężko ranny w obie nogi. Za namową ojca w latach 1919–1925 studiował medycynę. Następnie w latach 1928–1931 studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1925 został doktorem wszech nauk lekarskich. W latach 1926–1928 pracował w Szwajcarii, w Klinice Psychiatrii Uniwersytetu Zuryskiego. W latach 1928–1935 był asystentem Zakładu Historii Medycyny. W 1931 habilitował się na UJ jako docent historii filozofii i medycyny.
W latach 1935–1939 był ordynatorem Zakładu Psychiatrycznego w Kocborowie. W szpitalu tym pracował również podczas okupacji niemieckiej, pełniąc – oprócz pracy w oddziale psychiatrycznym – funkcję kierownika laboratorium i pracowni radiologicznej[1]. W okresie terroru niemieckiego ukrywał Polaków i Żydów w obszernych podziemiach szpitala. W 1950 minister zdrowia powierzył mu kierownictwo Katedry i Kliniki Psychiatrii Akademii Medycznej w Gdańsku (funkcję tę sprawował de facto od początku 1946; ponadto kierował Katedrą Historii i Filozofii Medycyny)[1]. Od 1948 był członkiem korespondencyjnym Polskiej Akademii Umiejętności.
Od połowy lat 50. był czołowym przedstawicielem nurtu psychiatrii upatrującego podłoża biologicznego w powstawaniu psychoz (schizofrenii, zaburzeń afektywnych). Podkreślał zasadniczą rolę metod farmakologicznych (neuroleptyki, leki przeciwdepresyjne) w leczeniu psychoz.
Z małżeństwa z Klementyną z domu Sedlaczek miał syna Adama i córkę Danutę Bilikiewicz.
W 1971 odszedł na emeryturę. Zmarł w 1980 i został pochowany na cmentarzu Łostowickim w Gdańsku.
Wybrane prace
[edytuj | edytuj kod]- Zagadnienie życia w świetle zasad psychologii porównawczej (1928)
- Psychoanaliza życia płciowego kobiety 1933)
- Psychoanaliza w praktyce lekarskiej (1935)
- Psychopatologia marzenia sennego (1937)
- Struktura psychologiczna nerwicy jako zagadnienie patogenetyczne (1938)
- Psychoterapia (1938)
- Etioepigenetyzm czyli teoria hierarchicznej epigenezy nawarstwień etiologicznych w psychiatrii (1947)
- Psychologia marzenia sennego (1948)
- Psychiatria kliniczna (1957)
- Klinika nerwic płciowych (1959)
- Maciej z Miechowa na tle medycyny Odrodzenia (1960)
- Somatectomia totalis i jej psychopatologiczne następstwa (1968)
- Prehistoria i geneza Wydziału Lekarskiego PAU (1974)
- Wpływ krytyki i cenzury na ustalenia prawdy historycznej (1976)
- biogramy w Polskim Słowniku Biograficznym: Abicht Adolf (t. 1, 1935), Adamowicz Adam Ferdynand (t. 1, 1935)
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- Wykaz literatury uzupełniającej:
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Tadeusz Bilikiewicz. wiw.pl. [dostęp 2014-05-16].
- Bilikiewicz, Tadeusz (1901-1980). [w:] Katalog Biblioteki Narodowej [on-line]. alpha.bn.org.pl. [dostęp 2014-05-16].