Paweł Zalewski (polityk)
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
25 września 1964 |
---|---|
Zawód, zajęcie |
polityk |
Alma Mater | |
Stanowisko |
poseł na Sejm I, V, VI, IX i X kadencji (1991–1993, 2005–2009, od 2019), poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji (2009–2014), wiceminister obrony narodowej (od 2023) |
Partia |
FPD (1990–1991) |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Paweł Ksawery Zalewski (ur. 25 września 1964 w Warszawie) – polski polityk, historyk i przedsiębiorca, poseł na Sejm I, V, VI, IX i X kadencji (1991–1993, 2005–2009, od 2019), deputowany do Parlamentu Europejskiego VII kadencji (2009–2014), od 2023 sekretarz stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Syn Jerzego Ksawerego Zalewskiego, absolwenta SGH w Warszawie, żołnierza Armii Krajowej w Górach Świętokrzyskich, po II wojnie światowej zajmującego się planowaniem gospodarczym oraz budową i rozwojem fabryki części samochodowych w Łomiankach. Jego dziadkiem ze strony ojca był międzywojenny dyplomata Ksawery Józef Karol Zalewski[1].
W 1990 ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego ze specjalnością edytorską.
W latach 80. prowadził opozycyjną działalność wydawniczą. Należał do Niezależnego Zrzeszenia Studentów. W 1989 uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu w podzespole ds. szkolnictwa wyższego. W latach 1989–1991 był doradcą ministra edukacji narodowej. W 1990 współtworzył Forum Prawicy Demokratycznej[2], z którym w 1991 przystąpił do Unii Demokratycznej. Zasiadał w radzie regionalnej tej partii, a także w radzie politycznej Frakcji Prawicy Demokratycznej wewnątrz ugrupowania. W 1991 z listy UD został posłem[3]. Od 1992 należał do Partii Konserwatywnej. W 1993 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję z listy Katolickiego Komitetu Wyborczego „Ojczyzna”[4]. Tuż po wyborach wystąpił z partii, współtworząc w 1994 Koalicję Konserwatywną (wspólnie z Kazimierzem Michałem Ujazdowskim), która w 1999 weszła w skład Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego. Paweł Zalewski był wiceszefem rady politycznej tej partii. Bezskutecznie ubiegał o mandat radnego sejmiku mazowieckiego w 1998 z listy Akcji Wyborczej Solidarność[5] oraz w 2002 z listy Prawa i Sprawiedliwości[6]. W 2001 współtworzył partię Przymierze Prawicy, z którą w 2002 przystąpił do Prawa i Sprawiedliwości, zostając członkiem zarządu głównego tej partii. 11 maja 2007 rada polityczna PiS wybrała go na wiceprezesa ugrupowania.
W latach 1991–1996 pracował na stanowisku starszego asystenta w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. W 1996 podjął pracę jako partner zarządzający w międzynarodowej firmie doradztwa personalnego. Od 2002 do 2003 zasiadał w zarządzie województwa mazowieckiego. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 bez powodzenia kandydował z pierwszego miejsca listy PiS w okręgu łódzkim[7]. W wyborach parlamentarnych w 2005 został wybrany na posła z listy PiS w okręgu sieradzkim[8]. W Sejmie V kadencji przewodniczył Komisji Spraw Zagranicznych.
W 2007 tygodnik „Polityka” uznał go za najlepszego posła sezonu parlamentarnego 2006/2007[9]. W lipcu tego samego roku prezes PiS Jarosław Kaczyński zawiesił Pawła Zalewskiego w prawach członka ugrupowania, motywując to jego rzekomą nielojalnością wobec partii, rządu i prezydenta Lecha Kaczyńskiego[10]. Zarzuty wobec niego związane były z krytycznymi uwagami, jakie padły w wywiadzie radiowym 3 lipca 2007 pod adresem minister spraw zagranicznych Anny Fotygi i dotyczyły posiedzenia sejmowej Komisji Spraw Zagranicznych z 28 czerwca, na którym Anna Fotyga relacjonowała przebieg i ustalenia szczytu UE w Brukseli z 23 czerwca[11]. W październiku 2007 postępowanie dyscyplinarne zostało umorzone, a on sam powrócił na stanowisko wiceprezesa partii.
W wyborach parlamentarnych w tym samym roku po raz trzeci uzyskał mandat poselski, otrzymując 35 524 głosy[12]. Wkrótce wraz z dwoma innymi wiceprezesami partii (Ludwikiem Dornem i Kazimierzem Michałem Ujazdowskim) ustąpił z zajmowanego stanowiska. 16 listopada 2007 wszyscy trzej, decyzją prezesa PiS Jarosława Kaczyńskiego, zostali zawieszeni w prawach członków partii. 12 grudnia tego samego roku wraz z Kazimierzem Ujazdowskim zrezygnował z członkostwa w PiS. W 2008 był wśród założycieli stowarzyszenia Mazowsze XXI[13], jednak nie zaangażował się w działalność ogólnopolskiego Ruchu Obywatelskiego „Polska XXI” i nie przystąpił do jego koła poselskiego.
W 2009 został kandydatem Platformy Obywatelskiej w wyborach do Parlamentu Europejskiego w okręgu warszawskim. W maju tego samego roku przystąpił do klubu parlamentarnego PO, a następnie został członkiem partii. Uzyskując 51 529 głosów, zdobył mandat deputowanego do PE[14]. W PE przystąpił do grupy chadeckiej, wybrano go też na wiceprzewodniczącego Komisji Handlu Międzynarodowego. W lipcu 2011 zainicjował powołanie European Parliament-Ukraine LINK Group, skupiającą europosłów z różnych frakcji Parlamentu Europejskiego, której celem jest wspieranie procesu integracji Ukrainy z Unią Europejską[15]. W 2011 zajął 5. miejsce w rankingu na dziesięciu lobbystów Ukrainy na świecie, sporządzonym przez kijowski Instytut Polityki Światowej[16]. W styczniu 2013 decyzją ministra spraw zagranicznych Radosława Sikorskiego został mianowany współprzewodniczącym Polsko-Ukraińskiego Forum Partnerstwa[17]. W wyborach w 2014 nie uzyskał europarlamentarnej reelekcji[18]. Zasiadał w radzie Instytutu Obywatelskiego (think tanku PO)[19]. W wyborach samorządowych w 2018 bez powodzenia kandydował do sejmiku świętokrzyskiego[20].
W wyborach w 2019 uzyskał mandat posła na Sejm IX kadencji, kandydując z ramienia Koalicji Obywatelskiej w okręgu podwarszawskim i otrzymując 12 248 głosów[21]. W maju 2021 decyzją zarządu PO został usunięty z partii, której władze zarzuciły mu m.in. szkodzenie PO i podważanie decyzji władz[22]. Kilka dni później znalazł się także poza klubem parlamentarnym KO, zostając posłem niezrzeszonym. W październiku tego samego roku (kilka dni po rezygnacji z odwołania się od decyzji o wykluczeniu z PO) dołączył do Polski 2050 Szymona Hołowni[23].
W wyborach w 2023 z powodzeniem ubiegał się o poselską reelekcję z ramienia koalicji Trzecia Droga (z wynikiem 35 395 głosów)[24]. W grudniu tego samego roku został powołany na stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej[25]. W 2024 bezskutecznie kandydował w kolejnych wyborach europejskich (był liderem listy Trzeciej Drogi w okręgu nr 3)[26].
Wyniki w wyborach ogólnopolskich
[edytuj | edytuj kod]Wybory | Komitet wyborczy | Organ | Okręg | Wynik | |
---|---|---|---|---|---|
1991 | Unia Demokratyczna | Sejm I kadencji | nr 26 | 2996 (1,20%)![]() | |
1993 | Katolicki Komitet Wyborczy „Ojczyzna” | Sejm II kadencji | nr 8 | 1333 (0,93%)![]() | |
2004 | Prawo i Sprawiedliwość | Parlament Europejski VI kadencji | nr 6 | 12 365 (7,32%)![]() | |
2005 | Sejm V kadencji | nr 11 | 14 068 (4,90%)![]() | ||
2007 | Sejm VI kadencji | 35 524 (9,29%)![]() | |||
2009 | Platforma Obywatelska | Parlament Europejski VII kadencji | nr 4 | 51 529 (6,23%)![]() | |
2014 | Parlament Europejski VIII kadencji | 18 379 (2,41%)![]() | |||
2019 | Koalicja Obywatelska | Sejm IX kadencji | nr 20 | 12 248 (2,05%)![]() | |
2023 | Trzecia Droga | Sejm X kadencji | 35 395 (4,84%)![]() | ||
2024 | Parlament Europejski IX kadencji | nr 3 | 18 256 (2,66%)![]() |
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Solidarności Włoskiej – Włochy (2006)[27]
- Kawaler Legii Honorowej – Francja[28] (2007)
- Prezydencki Order Zasługi – Gruzja (2013)[29]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Jerzy Zalewski: Przepowiednia częściowo spełniona. Kraków: Libron, 2017. ISBN 978-83-65705-40-2.
- ↑ Eliza Olczyk: Paweł Zalewski: Recepta na klęskę PO. rp.pl, 9 października 2015. [dostęp 2015-10-11].
- ↑ a b Wybory do Sejmu w 1991 r.. kbw.gov.pl. [dostęp 2024-08-16].
- ↑ a b Wybory do Sejmu w 1993 r.. kbw.gov.pl. [dostęp 2024-08-16].
- ↑ Samorząd 1998. kbw.gov.pl. [dostęp 2024-08-16].
- ↑ Samorząd 2002. kbw.gov.pl. [dostęp 2024-08-16].
- ↑ a b Parlament Europejski 2004. kbw.gov.pl. [dostęp 2024-08-16].
- ↑ a b Wybory do Sejmu w 2005 r.. kbw.gov.pl. [dostęp 2024-08-16].
- ↑ Janina Paradowska: Parlamentarne to kulturalne. polityka.pl, 2 lipca 2007. [dostęp 2015-08-01].
- ↑ Prezydent: Moją znajomość z posłem Zalewskim uważam za zakończoną. gazeta.pl, 5 lipca 2007. [dostęp 2015-08-01].
- ↑ Biuletyn nr: 2161/V: Komisja Spraw Zagranicznych /nr 85/. sejm.gov.pl, 28 czerwca 2007. [dostęp 2015-08-01].
- ↑ a b Wybory do Sejmu w 2007 r.. kbw.gov.pl. [dostęp 2024-08-16].
- ↑ Paweł Zalewski wśród założycieli Stowarzyszenia „Mazowsze XXI”. money.pl, 4 lutego 2008. [dostęp 2020-05-17].
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2009. pkw.gov.pl. [dostęp 2015-08-01].
- ↑ Nowa unijna grupa wsparcia dla Ukrainy. pawelzalewski.eu, 5 maja 2011. [dostęp 2015-08-01].
- ↑ Kwaśniewski, Zalewski i Sikorski lobbują za Ukrainą. tvn24.pl, 1 grudnia 2011. [dostęp 2015-08-01].
- ↑ Polaków i Ukraińców rozmowy. eastbook.eu, 4 lutego 2013. [dostęp 2015-08-01].
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2014. pkw.gov.pl. [dostęp 2024-08-16].
- ↑ Nowa Platforma – najważniejsze decyzje Rady Krajowej PO. platforma.org, 26 lutego 2016. [dostęp 2016-02-26].
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2018. pkw.gov.pl. [dostęp 2019-05-10].
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2019. pkw.gov.pl. [dostęp 2019-10-17].
- ↑ Posłowie Ireneusz Raś i Paweł Zalewski wyrzuceni z PO. rp.pl, 14 maja 2021. [dostęp 2021-10-28].
- ↑ Paweł Zalewski dołączył do Polski 2050 Szymona Hołowni. polsatnews.pl, 28 października 2021. [dostęp 2021-10-28].
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2023. pkw.gov.pl. [dostęp 2023-10-20].
- ↑ Paweł Zalewski. gov.pl. [dostęp 2023-12-20].
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2024. pkw.gov.pl. [dostęp 2024-06-10].
- ↑ Grande Ufficiale dell’Ordine della Stella della solidarietà italiana. quirinale.it, 17 października 2006. [dostęp 2015-08-01]. (wł.).
- ↑ Uroczystość wręczenia odznaczeń w Rezydencji Ambasadora Francji w Polsce. pl.ambafrance.org, 16 kwietnia 2013. [dostęp 2023-03-05].
- ↑ Polscy europosłowie otrzymali gruzińskie odznaczenia państwowe. rp.pl, 17 listopada 2013. [dostęp 2015-08-29].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2021-10-29].
- Strona sejmowa posła IX kadencji. [dostęp 2021-10-29].
- Absolwenci Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego
- Członkowie zarządu województwa mazowieckiego
- Działacze Niezależnego Zrzeszenia Studentów
- Działacze opozycji w PRL
- Polacy odznaczeni Prezydenckim Orderem Zasługi (Gruzja)
- Polacy – Kawalerowie Legii Honorowej
- Polacy odznaczeni Orderem Gwiazdy Solidarności Włoskiej
- Polscy posłowie do Parlamentu Europejskiego
- Politycy Forum Prawicy Demokratycznej
- Politycy Koalicji Konserwatywnej
- Politycy Partii Konserwatywnej (Polska)
- Politycy Platformy Obywatelskiej
- Politycy Polski 2050
- Politycy Prawa i Sprawiedliwości
- Politycy Przymierza Prawicy
- Politycy Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego
- Politycy Unii Demokratycznej
- Posłowie z okręgu Sieradz
- Posłowie z okręgu Warszawa II
- Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej I kadencji (1991–1993)
- Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej IX kadencji
- Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej X kadencji
- Uczestnicy Okrągłego Stołu (strona solidarnościowa)
- Wiceministrowie obrony narodowej III Rzeczypospolitej
- Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej VI kadencji
- Wykładowcy Szkoły Głównej Handlowej
- Ludzie urodzeni w Warszawie
- Urodzeni w 1964