Paul Nipkow
Ten artykuł od 2009-12 wymaga zweryfikowania podanych informacji. |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
24 sierpnia 1940 |
Specjalność: fizyka | |
Alma Mater | |
Uczelnia |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6d/Nipkow.jpg/220px-Nipkow.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/82/Berlin_GTafel_Nipkow.jpg/220px-Berlin_GTafel_Nipkow.jpg)
Paul Julius Gottlieb Nipkow (ur. 22 sierpnia 1860 w Lęborku, zm. 24 sierpnia 1940 w Berlinie) – niemiecki fizyk i inżynier, twórca wynalazku nazywanego tarczą Nipkowa, urządzenia do mechanicznego wybierania obrazu telewizyjnego stanowiącego podstawowy element pierwszych telewizorów i kamer telewizyjnych (telewizja mechaniczna), który umożliwił powstanie współczesnej telewizji.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Paul Nipkow urodził się w znanej wówczas lęborskiej rodzinie Nipkow o kaszubskim rodowodzie, której przedstawiciele byli przedsiębiorcami, szewcami, piekarzami i piwowarami. Jego ojcem był Friedrich Wilhelm Nipkow (zm. 1882 r.), a matką Therese Auguste Nipkow z domu Magdaliński (zm. 1919 r.). Dzieciństwo i młodość spędził w nieistniejącej już obecnie kamienicy przy ul. Młynarskiej 14, w Lęborku. Naukę pobierał kolejno w szkole podstawowej, męskiej Obywatelskiej Szkole (dzisiejsza ul. Reja) oraz progimnazjum przy ulicy Kossaka, które ukończył w 1879 roku. Edukację kontynuował w gimnazjum w Wejherowie i już wtedy zaczął pracę nad tzw. elektrycznym teleskopem. Później podjął studia w Berlinie na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma na kierunku fizyka. Na studiach prowadził dalej prace nad urządzeniem mającym przesyłać obraz na odległość. Badań nie porzucił nawet w okresie wykonywania zawodu inżyniera w zakładach sygnalizacji kolejowej. Dorobił się szeregu różnych opatentowanych wynalazków, jednak najważniejszym z nich była tarcza (zwana później tarczą Nipkowa). Urządzenie umożliwiało analizę i syntezę obrazu (przetwarzanie obrazu w impulsy elektryczne oraz impulsy elektryczne z powrotem w obraz), stając się podstawowym elementem wynalezionego wiele lat później telewizora.
Wynalazek trafił do niemieckiego urzędu patentowego w styczniu 1884 roku. Do 1938 roku Nipkow był jedynym posiadaczem potwierdzonego wynalazku związanego z technologią przekazu obrazu na odległość, patent ten nigdy jednak nie został wykorzystany komercyjnie. Dopiero prace eksperymentalne Johna Bairda, w których wykorzystywał on wynalazek Nipkowa doprowadziły w 1924 r. do konstrukcji pierwszego prototypu odbiornika telewizyjnego.
Jego imieniem nazwano uruchomioną w 1935 roku telewizję w III Rzeszy, choć do jej uruchomienia wykorzystywano inne technologie niż ta opracowana przez Nipkowa, jednak III Rzesza za wszelką cenę chciała przedstawić ten wynalazek jako czysto niemiecki[1].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- Fernsehsender „Paul Nipkow”
- Projekt mechanicznego cyfrowego telewizora do samodzielnego montażu, wykorzystujący tarczę Nipkowa (kopia). bsw.republika.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-14)].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Bartosz T. Wieliński. Telewizja III Rzeszy. „Ale Historia”. 14/2016 (220), s. 7–9, 2016-04-04. Agora SA. (pol.).
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fd/30er-Scheibe_zur_Bildzerlegung.svg/220px-30er-Scheibe_zur_Bildzerlegung.svg.png)