Niszczyciele min typu Yung Feng
![]() „Yung Chia” w Zuoying w 2016 r. | |
Kraj budowy | |
---|---|
Użytkownicy | |
Stocznia | |
Wejście do służby |
1991 |
Planowane okręty |
12 |
Zbudowane okręty |
4 |
Okręty w służbie |
4 |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność |
lekka: 500 ton |
Długość |
49,7 m |
Szerokość |
8,7 m |
Zanurzenie |
3,1 m |
Napęd |
2 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 1,6 MW (2180 KM) |
Prędkość |
14 węzłów |
Zasięg |
3500 Mm przy 14 w. |
Załoga |
45 |
Uzbrojenie |
początkowo: 2 wkm kal. 12,7 mm (2 x I) |
Niszczyciele min typu Yung Feng – tajwańskie niszczyciele min z lat 90. XX wieku. W latach 1988–1991 w niemieckiej stoczni Abeking & Rasmussen w Lemwerder zbudowano cztery okręty tego typu. Przyjęte do służby w marynarce wojennej Republiki Chińskiej w 1991 roku, nadal znajdują się w składzie floty i mają status operacyjny (stan na 2019 rok).
Projekt i budowa
[edytuj | edytuj kod]Niszczyciele min typu Yung Feng zostały zamówione przez rząd Tajwanu w Niemczech w 1988 i 1989 roku w celu zastąpienia wyeksploatowanych trałowców pozyskanych z US Navy[1][2] . Projekt nosił oznaczenie MWV 50[3][4]. Aby uniknąć protestów władz Chińskiej Republiki Ludowej, formalnie jednostki miały być przeznaczone dla firmy CPC Corporation (zajmującej się handlem i wydobyciem ropy naftowej i gazu ziemnego) jako uniwersalne statki przeznaczone do obsługi platform wiertniczych, badań oceanograficznych, zwalczania pożarów, kontroli zanieczyszczeń oraz poszukiwań i ratownictwa[1][2] . Jednostki zostały więc zbudowane jako cywilne, pomalowane na kolor niebieski (kadłuby) i biały (nadbudówki); nie zainstalowano na nich uzbrojenia ani wyposażenia[2] . Planowane zamówienie na kolejne osiem okrętów zostało anulowane z powodu skandalu związanego z ujawnieniem prawdziwego przeznaczenia jednostek[1][2] .
Wszystkie jednostki typu Yung Feng zbudowane zostały w stoczni Abeking & Rasmussen w Lemwerder[1][2] . Stępki okrętów położono w latach 1988–1989, a zwodowane zostały w 1990 roku[2] .
Okręt | Stocznia | Początek budowy | Wodowanie | Wejście do służby |
---|---|---|---|---|
„Yung Feng (1301)” | A & R | 14 września 1988 | 26 kwietnia 1990 | 12 lipca 1991 |
„Yung Chia (1302)” | ||||
„Yung Ting (1303)” | 23 marca 1989 | 22 października 1990 | 2 maja 1991 | |
„Yung Shun (1305)” | 12 lipca 1991 |
Dane taktyczno–techniczne
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9c/Rear_View_of_ROCN_Yung_Chia_%28MHC-1302%29_Shipped_at_No.7_East_Pier%2C_Zuoying_Naval_Base_20161112a.jpg/220px-Rear_View_of_ROCN_Yung_Chia_%28MHC-1302%29_Shipped_at_No.7_East_Pier%2C_Zuoying_Naval_Base_20161112a.jpg)
Okręty są przybrzeżnymi niszczycielami min z kadłubami wykonanymi z drewna[2] . Długość całkowita wynosi 49,7 metra, szerokość 8,7 metra, a zanurzenie 3,1 metra[3][4][a]. Wyporność lekka wynosi 500 ton, zaś pełna 540 ton[1][2] . Okręty napędzane są przez dwa 8-cylindrowe silniki wysokoprężne MTU 8V 396 TB93 o łącznej mocy 1,6 MW (2180 KM), poruszające poprzez wały napędowe dwoma śrubami[2][3]. Maksymalna prędkość jednostek wynosi 14 węzłów[3][4][b]. Zasięg wynosi 3500 Mm przy prędkości 14 węzłów[3][4][c].
Uzbrojenie artyleryjskie jednostek składało się początkowo z dwóch pojedynczych wielkokalibrowych karabinów maszynowych kalibru 12,7 mm L/90[2] . Wyposażenie przeciwminowe stanowiły dwa pojazdy podwodne: Pinguin A1 i Pinguin B3[2] . Wyposażenie radioelektroniczne obejmowało radar Decca oraz sonar kadłubowy TSM-2022[2][3].
Załoga pojedynczego okrętu składa się z 5 oficerów i 40 podoficerów i marynarzy[3][4].
Służba
[edytuj | edytuj kod]Nieuzbrojone i pozbawione wyposażenia przeciwminowego jednostki zostały przyjęte do służby w marynarce wojennej Republiki Chińskiej w 1991 roku (2 maja podniesiono banderę na „Yung Ting”, zaś 12 lipca na „Yung Feng”, „Yung Chia” i „Yung Shun”)[2] . Okręty otrzymały numery taktyczne 1301–1303 i 1305[2][3]. Pełną gotowość bojową jednostki osiągnęły dopiero w 1995 roku, po montażu uzbrojenia i wyposażeniu w system wykrywania min Thomson Sintra IBIS V oraz pojazdy podwodne[2][3].
W 1997 roku na pokładzie dziobowym jednostek zainstalowano pojedyncze działko T75 kal. 20 mm L/68[2] . Po 2010 roku wszystkie cztery niszczyciele min zostały poddane modernizacji, w wyniku której w miejsce sonaru TSM-2022 zainstalowano nowy SA 950 oraz zamiast pojazdu podwodnego Pinguin A1 dodano drugi Pinguin B3[2][3]. Wszystkie jednostki nadal znajdują się w składzie floty i mają status operacyjny (stan na 2019 rok)[2] .
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Gardiner i Chumbley 1996 ↓, s. 460 i Gogin 2019 ↓ podają, że szerokość okrętów wynosi 10,8 metra, a zanurzenie 2,8 metra.
- ↑ Gardiner i Chumbley 1996 ↓, s. 460 i Gogin 2019 ↓ podają, że prędkość maksymalna okrętów wynosi 15 węzłów.
- ↑ Gogin 2019 ↓ podaje, że zasięg okrętów wynosi 2500 Mm przy prędkości 12 węzłów.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Robert Gardiner, Stephen Chumbley: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1947-1995. Annapolis: Naval Institute Press, 1996. ISBN 1-55750-132-7. (ang.).
- Ivan Gogin: YUNG FENG minehunters (1991). Navypedia. [dostęp 2020-01-15]. (ang.).
- Stephen Saunders (red.): Jane’s Fighting Ships 2004-2005. London: Jane’s Information Group Ltd, 2004. ISBN 0-7106-2623-1. (ang.).
- Stephen Saunders (red.): Jane’s Fighting Ships 2009-2010. London: Jane’s Information Group Ltd, 2009. ISBN 0-7106-2888-9. (ang.).