Meklemburgia
| |||||
Państwa | |||||
---|---|---|---|---|---|
Stolica | |||||
Ważniejsze miejscowości | |||||
Położenie na mapie Niemiec ![]() | |||||
53°50′14″N 11°28′16″E/53,837222 11,471111 |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5f/Karte-Mecklenburg.png/290px-Karte-Mecklenburg.png)
Meklemburgia (niem. Mecklenburg) – kraina historyczna położona pomiędzy rzekami Łabą a Reknicą, zajmuje płaskie i faliste tereny Pojezierza Meklemburskiego. Obecnie jest to zachodnia i największa część kraju związkowego Meklemburgia-Pomorze Przednie (Mecklenburg-Vorpommern) w Niemczech.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ec/Mecklenburg-Vorpommern_Map_Districts_Border_Mecklenburg_Western_Pomerania_-_Landkreise_Grenzen_Karte_MV_MeckPomm.svg/290px-Mecklenburg-Vorpommern_Map_Districts_Border_Mecklenburg_Western_Pomerania_-_Landkreise_Grenzen_Karte_MV_MeckPomm.svg.png)
Meklemburgia graniczy na zachodzie z Holsztynem, na południowym zachodzie z Ostfalią, stanowiącą część dawnego Księstwa Saksonii, na południu z Brandenburgią, a na wschodzie z Pomorzem.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Meklemburgia powstała na dawnych ziemiach zachodniosłowiańskich jako kontynuacja plemiennego księstwa Obodrzyców (Reregów) z ośrodkiem o charakterze miejskim (Mechlin) leżącym wówczas pomiędzy obecnym Wismarem a Schwerinem. Na zachód od nich zamieszkiwali Połabianie wokół grodu Racibórz, należącego obecnie do Holsztyna.
Wiadomości o zasiedleniu wczesnośredniowiecznym i historii oraz wprowadzaniu chrześcijaństwa na terenach północnej Europy przekazał Adam z Bremy zwany również Adamem Bremeńskim, niemiecki kronikarz, kanonik bremeński. Ludność miejscowa, a zwłaszcza Obodrzyce, czynnie sprzeciwiali się wprowadzaniu nowych porządków.
Dopiero Henryk Lew 1129–1195, syn księcia bawarskiego Henryka Pysznego z niemieckiego rodu Welfów, wnuk cesarza Lotara III, w latach 1160–1163 ostatecznie podbił i skolonizował ziemie Obodrzyców i odnowił biskupstwo w Ratzeburgu.
W XIII i XIV wieku Meklemburgia została skolonizowana przez ludność niemiecką i w większości zgermanizowana, jednak całkowicie zniemczona dynastia meklemburska książąt obodrzyckich zachowała tron do roku 1918.
W średniowieczu główne miasta należały do Związku Hanzeatyckiego.
Miasto Wismar od 1648 do 1803 r. znajdowało się pod panowaniem Szwecji, choć Szwedzi ostatecznie zrzekli się praw do miasta dopiero w 1903 roku.
W roku 1701 nastąpił podział na dwa księstwa: Meklemburgia-Schwerin i Meklemburgia-Strelitz. W 1871 r. znalazły się w granicach Niemiec. Obydwa terytoria zjednoczono w jeden kraj w roku 1934[1].
Demografia
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5b/Rostock_Panorama_Nikolaikirche_nach_Norden_2011-03-08.jpg/220px-Rostock_Panorama_Nikolaikirche_nach_Norden_2011-03-08.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fc/13-12-13-schwerin-13.jpg/220px-13-12-13-schwerin-13.jpg)
Największymi miastami są:
nazwa w j. niemieckim |
populacja (2014) | ||
---|---|---|---|
1. | Rostock | 204 167 | |
2. | Schwerin | 92 138 | |
3. | Neubrandenburg | 63 311 | |
4. | Wismar | 42 392 | |
5. | Güstrow | 28 791 | |
6. | Waren (Müritz) | 21 042 | |
7. | Neustrelitz | 20 476 | |
8. | Parchim | 17 794 | |
9. | Ribnitz-Damgarten[a] | 15 103 | |
10. | Ludwigslust | 12 243 |
Ludność miejscowa mówi językiem dolnoniemieckim (plattdeutsch), jednak w miarę potrzeby posługuje się powszechnie używanym językiem niemieckim.
Gospodarka
[edytuj | edytuj kod]Jest to obszar o najmniejszej gęstości zaludnienia w Niemczech, klasyczny kraj rolniczy, wielkie posiadłości ziemskie (dawne latyfundia junkierskie), tylko w większych miastach powstało trochę zakładów przemysłowych i handlowych.
Obecnie jedyną dziedziną wykazującą rozwój jest turystyka na wybrzeżu Bałtyku oraz nad licznymi jeziorami Pojezierza Meklemburskiego.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- Połabie
- Wielkie Księstwo Meklemburgii-Schwerin
- Wielkie Księstwo Meklemburgii-Strelitz
- Władcy Meklemburgii
- Bytyńcy
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Jan Wąsicki Rzesza a kraje niemieckie 1914-1949, Wydawnictwo Poznańskie 1977.