Me’ir Talmi
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
1909 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
18 listopada 1994 |
Poseł do Knesetu | |
Okres |
od 21 stycznia 1974 |
Przynależność polityczna | |
Sekretarz generalny Mapam | |
Okres |
od 1973 |
Poprzednik | |
Następca |
Me’ir Talmi (hebr.: מאיר תלמי, ang.: Meir Talmi, ur. w 1909 w Warszawie, zm. 18 listopada 1994 w Izraelu) – izraelski polityk, w latach 1974–1981 poseł do Knesetu, w latach 1973–1979 sekretarz generalny partii Mapam[1]. Jego żona Emma również była izraelską parlamentarzystką[2].
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w 1909 w Warszawie, w ówczesnym Imperium Rosyjskim, gdzie mieszkał do dwudziestego trzeciego roku życia. W niepodległej Polsce działał w młodzieżowej organizacji syjonistycznej Ha-Szomer Ha-Cair, z czasem stając się jednym z jej przywódców. W 1932 wyemigrował do Brytyjskiego Mandatu Palestyny[3], początkowo do kibucu En Szemer[4]. W 1933, pod wpływem swej przyszłej żony Emmy Lewin (1905–2004), również pochodzącej z Warszawy syjonistki, dołączył do – powstałego kilka lat wcześniej – kibucu Miszmar ha-Emek, położonego w pobliżu Megiddo[3][4]. Me’ir i Emma pobrali się w 1934, w tym samym roku urodził się ich pierwszy syn Jigal. Kolejni synowie Jehuda i Binjamin przyszli na świat w 1940 i 1946[4].
Działał w ruchu kibucowym Ha-Kibuc Ha-Arci, z czasem został sekretarzem organizacji[3].
W niepodległym Izraelu oboje z żoną związali się z lewicową Mapam. Emma była z listy tego ugrupowania, posłem do Knesetu od III do VI kadencji (1955–1969)[5]. W 1973 Me’ir Talmi został nowym przywódcą lewicowego ugrupowania – w miejsce dotychczasowego, długoletniego generalnego sekretarza Me’ira Ja’ariego[1]. W odbywających się w tym samym roku wyborach parlamentarnych Mapam wystartowała jako część Koalicji Pracy, a Me’ir Talmi po raz pierwszy dostał się do izraelskiego parlamentu[3]. W ósmym Knesecie zasiadał w komisji spraw zagranicznych i obrony[3]. 10 kwietnia 1977 wraz z Jehudą Dranickim, Aharonem Efratem, Chajką Grossman, Eli’ezerem Ronenem i Dowem Zakinem opuścił Koalicję Pracy zakładając frakcję Mapam. Po dwóch dniach rozłamowcy powrócili do Koalicji Pracy[6].
W kolejnych wyborach (1977) Talami ponownie został wybrany posłem z listy Koalicji Pracy. W dziewiątym Knesecie zasiadał w komisjach: spraw zagranicznych i obrony, ds. absorpcji imigrantów oraz ds. energii[3]. W 1979 utracił fotel sekretarza generalnego Mapam na rzecz Wiktora Szem-Towa[1]. W 1981 nie udało mu się po raz kolejny zdobyć mandatu poselskiego.
Doczekał się jedenaściorga wnuków i szesnaściorga prawnuków[4]. Zmarł 18 listopada 1994[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c MAPAM. Jewish Virtual Library. [dostęp 2016-03-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-03)]. (ang.).
- ↑ Family Ties Between Knesset Members. knesset.gov.il. [dostęp 2015-12-21]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g Me’ir Talmi (ang.) – profil na stronie Knesetu.
- ↑ a b c d Esther Carmel-Hakim: Emma Levine-Talmi. jwa.org. [dostęp 2016-03-22].
- ↑ Emma Talmi (ang.) – profil na stronie Knesetu.
- ↑ Mergers and Splits Among Parliamentary Groups. knesset.gov.il. [dostęp 2017-12-04]. (ang.).