Mansur Bahrami
![]() Mansur Bahrami | |
Państwo | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
26 kwietnia 1956 |
Wzrost |
178 cm |
Gra |
praworęczny, jednoręczny bekhend |
Status profesjonalny |
1974 |
Zakończenie kariery |
1991 |
Gra pojedyncza | |
Wygrane turnieje |
0 |
Najwyżej w rankingu |
192 (9 maja 1988) |
Roland Garros |
2R (1981) |
Gra podwójna | |
Wygrane turnieje |
2 |
Najwyżej w rankingu |
31 (6 lipca 1987) |
Australian Open |
2R (1977) |
Roland Garros |
F (1989) |
Wimbledon |
2R (1988) |
US Open |
3R (1987) |
Strona internetowa |
Mansur Bahrami, pers. منصور بهرامی, Manṣūr Bahrāmī (ur. 26 kwietnia 1956 w Araku) – irański tenisista posiadający również obywatelstwo francuskie, reprezentant w Pucharze Davisa.
Kariera tenisowa
[edytuj | edytuj kod]Karierę tenisową rozpoczął w roku 1974. Specjalizował się w grze podwójnej, wygrywając dwa turnieje ATP World Tour. Pierwsze zwycięstwo odniósł w roku 1988 w Genewie partnerując Tomášowi Šmídowi, a drugi tytuł wywalczył rok później w Tuluzie, grając w parze z Érikiem Winogradskym. Ponadto grał w dziesięciu dalszych finałach rozgrywek ATP World Tour, które zakończyły się porażką Bahramiego, w tym wielkoszlemowy French Open 1989. Wspólnie z Winogradskym przegrali w meczu finałowym z Amerykanami Jimem Grabbem i Patrickiem McEnroe 4:6, 6:2, 4:6, 6:7.
Najwyżej sklasyfikowany w rankingu deblistów był na 31. miejscu w lipcu 1987 roku, z kolei w zestawieniu singlistów w maju 1988 roku był na 192. pozycji.
W latach 1974–1978 reprezentował Iran w Pucharze Davisa. Później, po piętnastu latach przerwy powrócił do zespołu w sezonie 1993 i grał do 1997 roku, rozgrywając łącznie 39 meczów (zarówno w singlu jak i deblu), a wygrywając 24 pojedynki.
Bahrami, wyróżniający się na korcie charakterystycznymi wąsami, znany jest z efektownej gry i po zakończeniu kariery stał się chętnie zapraszanym uczestnikiem rozmaitych meczów pokazowych, w których towarzyszył albo współczesnym gwiazdom, albo innym weteranom, np. Leconte czy Noahowi. Poza technicznymi zagraniami prezentuje publiczności sztuczki żonglerskie i inicjuje humorystyczne sytuacje, np. prowadzi rozmowy, obniża siatkę serwującemu partnerowi albo niespodziewanie dołącza do pary przeciwnej. Od połowy lat 90. włączył się także aktywnie w rozgrywki seniorskie, w 1999 roku wygrał turniej cyklu ATP Champions Tour w Ad-Dausze, pokonując m.in. Leconte i Casha.
Wygrane turnieje ATP World Tour
[edytuj | edytuj kod]Gra podwójna (2)
[edytuj | edytuj kod]Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
1. | 1988 | Genewa | Ceglana | ![]() |
![]() ![]() |
6:4, 6:3 |
2. | 1989 | Tuluza | Twarda (hala) | ![]() |
![]() ![]() |
6:2, 7:6 |
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Profil na stronie ATP [online], Association of Tennis Professionals [dostęp 2017-09-16] (ang.).
- Profil na stronie ITF [online], International Tennis Federation [dostęp 2017-09-16] (ang.).
- Profil na stronie Pucharu Davisa [online], Davis Cup [dostęp 2017-09-16] (ang.).