Księstwo Estonii (1219–1346)
Wygląd
1219–1346 | |
Państwo | |
---|---|
Data powstania | |
Data likwidacji | |
Zarządzający |
Stigot Andersson (ostatni) |
Zarządzający | |
Położenie na mapie![]() Księstwo Estonii |
Księstwo Estonii (Duńska Estonia) – północna część Estonii należąca do Danii w latach 1236–1346, powstała po krucjacie liwońskiej.
W 1346 r. król Danii Waldemar IV Odnowiciel sprzedał księstwo wielkiemu mistrzowi krzyżackiemu Henrykowi Dusmerowi za 19 tys. kolońskich srebrnych marek. W 1347 r. władzę nad tym terytorium objęła inflancka gałąź Krzyżaków[1].
Po walkach w XIV wieku z arcybiskupem ryskim zakon zyskał pozycję hegemona w Inflantach, stracił ją na rzecz Rzeczypospolitej po przegranej wielkiej wojnie.
Zarządcy duńskiej Estonii
[edytuj | edytuj kod]- 1201–1228 – Anders Sunesen, arcybiskup Lund
- 1248–1249 – Saxo Aginsun
- 1249 – Stigot Agison
- 1254–1257 – Saxo
- 1259 – Jakob Ramessun
- 1266 – Woghen Palissun
- 1270 – Siverith
- 1275–1279 – Eilard von Oberch
- 1279–1281 – Odewart Lode
- 1285 – Letgast
- 1287 – Friedrich Moltike
- 1288 – Johann Sialanzfar
- 1296 – Nils Axelsson
- 1298 – Nikolaus Ubbison
- 1304 – Johann Saxesson
- 1310 – Johannes Canne
- 1312–1313 – Ago Saxisson
- 1313–1314 – Heinrich Bernauer
- 1323 – Johannes Kanna
- 1329 – Heinrich Spliit
- 1332–1335 – Marquard Breide
- 1340 (lipiec) – 1343 (maj) – Konrad Preen
- 1343 – Bertram von Parembeke
- 1344–1346 – Stigot Andersson
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Jan Lewandowski: Historia Estonii. Wrocław: Ossolineum, 2002, s. 48. ISBN 83-04-04528-1.