Koniecpol Nowy
![Ziemia](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e9/Geographylogo.svg/20px-Geographylogo.svg.png)
![]() | |
Państwo | |
---|---|
Obwód | |
Rejon | |
Powierzchnia |
30 km² |
Wysokość |
78 m n.p.m. |
Populacja • liczba ludności • gęstość |
|
Nr kierunkowy |
+380 5161 |
Kod pocztowy |
55230 |
Położenie na mapie obwodu mikołajowskiego ![]() | |
Położenie na mapie Ukrainy ![]() | |
![]() |
Koniecpol Nowy (ukr. Кінецьпіль) – wieś na Ukrainie w rejonie perwomajskim obwodu mikołajowskiego w pobliżu miasta Olwiopol (Pierwomajsk). Historycznie leży na wschodnim Podolu u zbiegu rzeki Kodymy z Bohem.
Historia
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f7/Ukraine._Braclavia_Palatinatus._Beauplan_1648.jpg/220px-Ukraine._Braclavia_Palatinatus._Beauplan_1648.jpg)
W czasach I Rzeczypospolitej przynależało administracyjnie do województwa bracławskiego prowincji małopolskiej. Miejscowość należała do parafii Krzywe Jezioro. W XIX wieku liczyła 1074 mieszkańców. Znajdowała się w niej kościół jezuitów, cerkiew, synagoga, młyn.
Stary Koniecpol, gniazdo rodu Koniecpolskich był w województwie Sieradzkiém. Posiadając rozległe włości nad Bohem aż do Dniepru, Koniecpolscy założyli od swego imienia to miasto.[1]
W pobliżu miasta przebiegała granica polsko-turecka. Od Koniecpolskich miasto przeszło we władanie Lubomirskich, potem do Szałajskich, a w XIX wieku Sobańskiej. W XIX wieku z zamku zostały tylko szczątki wałów i opodal stojący słup ciosowy nad Bohem z napisem „Koniec Polski”.
Zamek
[edytuj | edytuj kod]W mieście istniał zamek[2]. Hetman wielki koronny Stanisław Koniecpolski rozkazał wybudować w Koniecpolu Nowym zamek, który zaprojektował Guillaume Beauplan. Projektant napisał o niej tak:
Owcze Sauram lub Koniecpol Nowy jest ostatnią siedzibą Polaków od strony Oczakowa, którą założyłem w roku 1634 i 1635. Wzniosłem tu królewską twierdzę.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Eustachy Iwanowski, Rozmowy o polskiéj koronie, na str. 539
- ↑ Antoni Urbański: Podzwonne na zgliszczach Litwy i Rusi, (II cz. książki Memento kresowe). Warszawa: 1928, s. 35.