Jimmy Doolittle
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby |
1917–1959 |
Siły zbrojne | |
Stanowiska |
dowódca 12., 15. i 8 Armii Lotniczej USA |
Główne wojny i bitwy |
rewolucja meksykańska, |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Jimmy Doolittle, właśc. James Harold Doolittle (ur. 14 grudnia 1896 w Alameda, zm. 27 września 1993 w Pebble Beach w Kalifornii) – amerykański pilot, generał United States Air Force. Zasłynął przeprowadzeniem podczas II wojny światowej „Rajdu Doolittle’a” – pierwszego udanego nalotu bombowego na Tokio.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/70/JimmyDoolittle.jpeg/180px-JimmyDoolittle.jpeg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4e/Reagan_Goldwater_pin_star_on_Jimmy_Doolittle_1985.jpg/240px-Reagan_Goldwater_pin_star_on_Jimmy_Doolittle_1985.jpg)
Urodził się w Alameda w Kalifornii, lecz młodość spędził na Alasce. W 1925 otrzymał jako jeden z pierwszych tytuł doktora inżynierii lotniczej na Massachusetts Institute of Technology.
Dzięki serii przełomowych, śmiałych lotów stał się w okresie międzywojennym jednym z najsłynniejszych lotników. We wrześniu 1922 samolotem DeHavilland DH-4 przeleciał całe USA, z Pablo Beach na Florydzie do San Diego w Kalifornii w 21 godzin i 19 minut, dokonując po drodze zaledwie jednego międzylądowania w celu uzupełnienia paliwa. W 1925, pilotując wodnosamolot Curtiss R3c, zwyciężył w wyścigu o Puchar Schneidera . Ustanowił rekordy prędkości samolotu, wiele z nich osiągając na skrajnie trudnym pilotażowo samolocie Gee Bee.
Jego najistotniejszym wkładem w rozwój lotnictwa było jednak opracowanie techniki latania przy pomocy instrumentów. Jako pierwszy pilot wystartował, wykonał lot i wylądował samolotem korzystając wyłącznie z instrumentów pokładowych. Był współtwórcą sztucznego horyzontu.
W styczniu 1942, w randze podpułkownika, został członkiem sztabu Sił Lotniczych Armii. Przygotował – i zgłosił się na ochotnika do prowadzenia – pierwszego amerykańskiego nalotu na Japonię. Z powodu spotkania z japońskim okrętem patrolowym, który został zatopiony podjęto decyzje wcześniejszego o dziewięć godzin startu, co wydłużyło drogę do przelotu o ok. 250 mil[1]. 18 kwietnia 1942 16 średnich bombowców B-25 Mitchell, z których dla odciążenia wymontowano płyty pancerne i częściowo uzbrojenie, pilotowanych przez ochotników, wystartowało z lotniskowca Hornet i zaatakowało cele w Tokio, Kobe, Osace i Nagoi. Misja miała niewielkie znaczenie militarne, ale dała ogromny efekt propagandowy. Sam Doolittle wyskoczył ze spadochronem nad Chinami i powrócił do USA. Otrzymał z rąk prezydenta Roosevelta najwyższe amerykańskie odznaczenie – Medal Honoru i awans na generała[2].
W lipcu 1942 Doolittle został przeniesiony do 8 Armii Lotniczej, a we wrześniu tego samego roku objął dowództwo 12 Armii Lotniczej w Afryce Północnej. W marcu 1943 został dowódcą Strategicznych Sił Lotniczej w Afryce Północnej. Następnie został dowódcą 15 Armii Lotniczej, aż wreszcie w styczniu 1944 objął dowodzenie 8 Armii Lotniczej, którą dowodził – w Europie i na Pacyfiku – do zakończenia wojny. 10 maja 1946 przeszedł do rezerwy i objął stanowisko wiceprezesa Shell Oil (pracował dla Shella przed wojną), by w późniejszym czasie przejąć kierowanie firmą[2].
Zmarł 27 września 1993 w Pebble Beach w stanie Kalifornia. Został pochowany na Narodowym Cmentarzu w Arlington w stanie Wirginia.
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Command Pilot Badge
- Medal Honoru
- Medal za Wybitną Służbę – dwukrotnie
- Srebrna Gwiazda
- Distinguished Flying Cross – trzykrotnie
- Air Medal – czterokrotnie
- Brązowa Gwiazda
- Mexican Border Service Medal
- Medal Zwycięstwa I wojny światowej
- Medal za Służbę Obronną Kraju (American Defense Service Medal)
- Asiatic-Pacific Campaign Medal
- Medal za Kampanię Europejsko-Afrykańsko-Bliskowschodnią (European-African-Middle Eastern Campaign Medal)
- Medal Zwycięstwa II Wojny Światowej (World War II Victory Medal)
- National Defense Service Medal
- Prezydencki Medal Wolności
- Wielki Oficer Orderu Korony (Belgia)
- Krzyż Wojenny (Belgia)
- Oficer Narodowego Orderu Kondora Andów (Boliwia)
- Order Abdóna Calderóna I klasy (Ekwador)
- Komandor Legii Honorowej (Francja)
- Krzyż Wojenny (Francja)
- Honorowy Rycerz Komandor Orderu Łaźni (Wielka Brytania)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ The Doolittle Raid. uss-hornet.org. [dostęp 2021-11-19].
- ↑ a b Mateusz "Biszop" Biskup , Śladami zapomnianych bohaterów w rozdziale: Odwet jak ukąszenie komara, Poznań: Vesper, 2011, s. 277-284, ISBN 978-83-7731-052-6 .
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Biografia na oficjalnej stronie US Air Force (ang.)
- Biografia na stronie Narodowego Cmentarza w Arlington (ang.)
- Travis Air Museum – Jimmy Doolittle Air & Space Museum Fundation. travisairmuseum.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-01-18)]. (ang.)
- Wielka Encyklopedia Lotnictwa, nr 8 z filmem Airstrike – Rajd Doolittle’a, Amercom S.A.
- Amerykańscy generałowie
- Amerykańscy piloci wojskowi
- Komandorzy Legii Honorowej
- Odznaczeni Medalem Zwycięstwa
- Odznaczeni Brązową Gwiazdą
- Odznaczeni Distinguished Flying Cross (Stany Zjednoczone)
- Odznaczeni Distinguished Service Medal
- Odznaczeni Krzyżem Wojennym (Belgia)
- Odznaczeni Krzyżem Wojennym (Francja)
- Odznaczeni Medalem Honoru
- Odznaczeni Prezydenckim Medalem Wolności
- Odznaczeni Orderem Kondora Andów
- Odznaczeni National Defense Service Medal
- Odznaczeni Orderem Korony (Belgia)
- Odznaczeni Orderem Łaźni
- Odznaczeni Srebrną Gwiazdą
- Pochowani na Cmentarzu Narodowym w Arlington
- Uczestnicy I wojny światowej (Stany Zjednoczone)
- Uczestnicy II wojny światowej
- Urodzeni w 1896
- Zmarli w 1993
- Ludzie urodzeni w Alamedzie