Jacek Pankiewicz
Wygląd
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Zawód, zajęcie |
Jacek Pankiewicz[1] (ur. 1 maja 1935 r. w Grabówce k. Białegostoku), prozaik. Od 1952 r. mieszka w Warszawie. Ukończył polonistykę na UW (1958). W 1956 r. był impresariem Michała Choromańskiego. Pracował m.in. w Centrali Filmów Oświatowych (1960–1962), Telewizji Polskiej (1962–1965), Państwowym Wydawnictwie Naukowym (1969–1973), miesięczniku „Magazyn Rodzinny” (1973–1980), miesięczniku „Prasa Polska” (1980–1982). Autor słuchowisk radiowych, recenzji literackich i muzycznych.
Twórczość
[edytuj | edytuj kod]- Nos pod cios (1988)
- Franciszek Schubert idzie do czubków (1990)
- Wreszcie przystanek ta chwila (2000)
- Maestro i wrony, kruki (2002)
- Franciszek Schubert odchodzi (2013)
- Listy do świata. Prozodia (2014)
- Być jak westchnienie Góry. Opowiadania (2014)
- Dziennik z młodości (2014)
- Spogląd. Opowiadania i miniatury (2015)
- No i zachodzi (2016)
- Jak powstaję (2017)[2]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ zob. też Who is Who w Polsce
- ↑ Jak powstaję - Wydawnictwo LTW [online], Wydawnictwo LTW [dostęp 2017-11-30] (pol.).