Henryk Antoni Szuman
Data i miejsce urodzenia |
13 czerwca 1882 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
2 października 1939 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Prezbiterat |
23 lutego 1908 |
Odznaczenia | |
![]() |
Henryk Antoni Szuman (ur. 13 czerwca 1882 w Toruniu, zm. 2 października 1939 w Fordonie) – polski duchowny, dziekan i proboszcz parafii św. Mateusza w Starogardzie Gdańskim, Sługa Boży.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Pochodził z wielodzietnej rodziny lekarza, społecznika Leona i Eugenii z Gumpertów[1]. W toruńskim gimnazjum był przewodniczącym tajnej organizacji nawiązującej do tradycji filomackiej (1896–1900)[1]. Od 1904 roku studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Pelplinie[1]. W tym okresie kierował patriotyczną organizacją studencką[1]. Po ukończeniu studiów filozoficzno–teologicznych 23 lutego 1908 roku otrzymał sakrament święceń kapłańskich[1]. Apostolat realizował duszpasterzując w Brodnicy nad Drwęcą, Lubichowie, Dobrczu, jako wikariusz w Nidzicy i Wielu[1]. Kontynuował studia na Uniwersytecie Jagiellońskim[1]. 3 maja 1915 roku skierowano go do Trzebcza, gdzie objął obowiązki proboszcza[1]. Zorganizował pomoc dzieciom osieroconym w wyniku I wojny światowej[2] i uratował grupę kilkudziesięciu dzieci przed zgermanizowaniem[1]. Taką samą funkcję pełnił od 20 maja 1920 roku w Nawrze i od 14 czerwca 1932 roku w parafii św. Mateusza w Starogardzie Gdańskim[2], zaś w latach 1937–1939 pełnił obowiązki dziekana dekanatu starogardzkiego[1].
Był budowniczym kościoła św. Wojciecha i pierwszym administratorem parafii św. Wojciecha. Należał do licznych polskich organizacji oświatowych i charytatywnych, określany jako apostoł trzeźwości i miłości wobec ubogich. Papież Pius XI nadał mu tytuł prałata[1][2].
1 września 1939 został zmuszony opuścić parafię. Zastrzelony 2 października 1939 r. w publicznej egzekucji pod murem kościoła św. Mikołaja w Fordonie k. Bydgoszczy. Przed rozstrzelaniem wzniósł okrzyk: „Niech żyje Chrystus Król, niech żyje Polska”.
Jest jednym ze 122 Sług Bożych, wobec których 17 września 2003 roku rozpoczął się proces beatyfikacyjny drugiej grupy męczenników z okresu II wojny światowej.
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (28 kwietnia 1926)[3]
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- 108 błogosławionych męczenników
- Słudzy Boży II procesu beatyfikacyjnego drugiej grupy polskich męczenników z okresu II wojny światowej
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h i j k Ks. prałat Antoni Henryk Szuman 1882-1939. Redakcja Biuletynu Informacyjnego „Męczennicy” WDP „Bernardinum”. [dostęp 2015-07-12].
- ↑ a b c Otwarty pokaz zdjęć i dokumentów poświęcony postaci księdza prałata Henryka Szumana.. Instytut Pamięci Narodowej Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. [dostęp 2015-07-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-24)].
- ↑ M.P. z 1926 r. nr 99, poz. 294 „za zasługi, położone na polu filantropijno-społecznem”.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Duchowni diecezji chełmińskiej
- Ludzie urodzeni w Toruniu
- Duchowni związani z Toruniem
- Ludzie związani ze Starogardem Gdańskim
- Męczennicy chrześcijańscy
- Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)
- Ofiary Intelligenzaktion na Pomorzu
- Polscy duchowni katoliccy – ofiary represji Niemiec nazistowskich w Polsce 1939–1945
- Polscy działacze społeczni
- Słudzy Boży II procesu beatyfikacyjnego drugiej grupy polskich męczenników z okresu II wojny światowej
- Straceni przez rozstrzelanie
- Urodzeni w 1882
- Zmarli w 1939