Głubczyce
![Ziemia](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e9/Geographylogo.svg/20px-Geographylogo.svg.png)
Ten artykuł należy dopracować |
miasto w gminie miejsko-wiejskiej | |||||
![]() Ratusz miejski i barokowa kolumna maryjna na rynku głubczyckim. | |||||
| |||||
Państwo | |||||
---|---|---|---|---|---|
Województwo | |||||
Powiat | |||||
Gmina | |||||
Prawa miejskie |
przed 1253 | ||||
Burmistrz |
Adam Krupa (od 2014) | ||||
Powierzchnia |
12,52 km² | ||||
Wysokość |
266 m n.p.m. | ||||
Populacja (2019) • liczba ludności • gęstość |
| ||||
Strefa numeracyjna |
77 | ||||
Kod pocztowy |
48-100 | ||||
Tablice rejestracyjne |
OGL | ||||
Położenie na mapie gminy Głubczyce ![]() | |||||
Położenie na mapie Polski ![]() | |||||
Położenie na mapie województwa opolskiego ![]() | |||||
Położenie na mapie powiatu głubczyckiego ![]() | |||||
![]() | |||||
TERC (TERYT) |
1602034 | ||||
SIMC |
0965329 | ||||
Hasło promocyjne: Głubczyce miastem dobrego życia! | |||||
Urząd miejski ul. Niepodległości 1448-100 Głubczyce | |||||
Strona internetowa | |||||
BIP |
Głubczyce (śl. Gubczýcé[1], niem. Leobschütz, cz. Hlubčice) – miasto w województwie opolskim, w powiecie głubczyckim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Głubczyce. Położone nad rzeką Psiną, na Płaskowyżu Głubczyckim (wchodzącym w skład Niziny Śląskiej). Pod względem historycznym Głubczyce początkowo leżały na Morawach[2][3], zaś od czasu włączenia ich w 1318 do księstwa opawskiego położone są na Górnym Śląsku[4][5]. Uzyskały lokację miejską przed 1253 rokiem[6]. Według danych GUS w 2021 r. zamieszkane przez 12 348 osoby. Leży na terenie Nadleśnictwa Prudnik (obręb Prudnik)[7].
Nazwa
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/06/Polskie-nazwy_%C5%9Bl%C4%85skich_miejscowosci_z_patentu_Fryderyka_II_1750.jpg/220px-Polskie-nazwy_%C5%9Bl%C4%85skich_miejscowosci_z_patentu_Fryderyka_II_1750.jpg)
Znaczenie nazwy miejscowości nie jest jasne. Istnieje kilka teorii jej pochodzenia. Etymolodzy wywodzą je od słów „lubić”, „głęboki”, „głupi” lub „gołąb”.
Pierwsza historyczna wzmianka o mieście pojawiła się w 1107 r.[9] W tamtym czasie była to mała morawska osada nazywana Glubcici, która składała się w większości z grodu. W 1131 r. wymieniona jako Glupcicih, w 1183 r. Glubcice, a w latach: 1224, 1281, 1354 i 1434 Lubschicz[10]. W roku 1613 śląski regionalista i historyk Mikołaj Henel z Prudnika wymienił miejscowość w swoim dziele o geografii Śląska pt. Silesiographia podając jej łacińską nazwę: Leobschucium[11].
W 1750 roku polska nazwa „Leobszyce” została wspomniana przez Fryderyka II pośród innych miast śląskich w zarządzeniu urzędowym wydanym dla mieszkańców Śląska[12]. Nazwę „Głupczyce” w książce „Krótki rys jeografii Szląska dla nauki początkowej” wydanej w Głogówku w 1847 r. wymienił śląski pisarz Józef Lompa[13]. W roku 1945 używano jej już urzędowo[14].
Historia
[edytuj | edytuj kod]Średniowiecze
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/85/Baszta_PlWiosenny.jpg/170px-Baszta_PlWiosenny.jpg)
Osada znajdowała się na prawym brzegu rzeki Psiny. Prawdopodobną datą założenia miasta założenia jest rok 1224, kiedy nastąpiło osiedlenie w mieście Lubschicz (informacja o komorze celnej w „Lubschicz”, wcześniejsze okazały się falsyfikatami) za panowania Ottokara I. W roku 1270 miejscowość otrzymała prawa miejskie nadane przez Przemysła Ottokara II.
XVI wiek – początki XX wieku
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/48/Leobsch%C3%BCtz_Ansicht.jpg/220px-Leobsch%C3%BCtz_Ansicht.jpg)
W roku 1523 ruch protestancki dotarł do miasta. W roku 1558 został wzniesiony luterański zbór i szkoła. W odpowiedzi na te wydarzenia ojcowie Franciszkanie i Żydzi zostali wygnani z miasta.
W czasie wojny trzydziestoletniej miasto zostało całkowicie zniszczone, większość zniszczeń zostało dokonanych przez nacierających Szwedów w roku 1645. W XVIII wieku Głubczyce podlegały inspekcji podatkowej w Prudniku[15].
W wyniku I wojny śląskiej (1740–1742), toczonej między Austrią i Prusami, miasto przeszło pod panowanie Prus. W 1746 w Głubczycach znajdowała się wartownia pocztowa, podlegająca pod urząd pocztowy w Prudniku[16].
W latach 1753–1770 w Głubczycach został wzniesiony zespół klasztorny według projektu architekta Jana Innocentego Töppera z Prudnika[17]. W roku 1781 populacja miasta wynosiła tylko 2637. W trakcie rozrastania się miasta jego populacja stopniowo wzrastała. W 1792 roku oddano do użytku kościół ewangelicki[18]. W roku 1825 miasto zamieszkiwało 4565 mieszkańców, a w 1870 już 9546. W końcu XIX w. ważnym ośrodkiem spotkań miejscowych Polaków był dom profesora miejscowego gimnazjum i polskiego historyka Stanisława Karwowskiego[19].
Wedle postanowień traktatu wersalskiego, kończącego I wojnę światową, na terytorium Górnego Śląska odbył się plebiscyt, w którym miano opowiedzieć się za przynależnością do państwa polskiego lub niemieckiego. W mieście 99,5% mieszkańców zagłosowało za Niemcami, w tym ponad 35% tzw. „emigrantów plebiscytowych” (ściągniętych na tereny plebiscytowe w celu podniesienia końcowego rezultatu[20]).
1933–1945
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c6/Town_Square_in_Leobschuetz--old-pic.jpg/220px-Town_Square_in_Leobschuetz--old-pic.jpg)
Na początku 1945 r. – w czasie przemarszu więźniów obozów koncentracyjnych przez teren miasta, Niemcy z eskorty zamordowali 21 więźniów niezdolnych do dalszego marszu. Ciała pogrzebano na tzw. cmentarzu żydowskim[21].
18 marca 1945 roku miasto zostało otoczone przez wojska radzieckie. Broniły go 18 SS Panzergrenadierdivision (grenadierzy pancerni) i 371 Dywizja Wehrmachtu. Po stronie radzieckiej walczyły oddziały 314 dywizji piechoty z 59 armii, 28 korpus piechoty 60 armii i 5 korpusu zmechanizowanego z 4 armii pancernej gwardii 1 Frontu Ukraińskiego (po 1945 roku w parku miejskim i na ul. Skłodowskiej-Curie postawiono Pomniki Wdzięczności Armii Czerwonej)[22]. Pomnik w parku miejskim staraniem mieszkańców został w 2022 roku zlikwidowany[23]. W wyniku trwającego do 24 marca 1945 r. oblężenia oraz grabieży, dokonywanych przez żołnierzy radzieckich, w pierwszym tygodniu po jego zakończeniu zniszczeniu uległo około 40% miasta. Decyzją postanowień wielkiej trójki Głubczyce zostały przyłączone do Polski.
Po 1945 r.
[edytuj | edytuj kod]Po 1945 r. miasto nosiło przejściową nazwę Głąbczyce, którą w 1946 r. zastąpiono urzędową nazwą Głubczyce[24]. 6 kwietnia 1945 Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego utworzyło Centralne Obozy Pracy. W mieście funkcjonował obóz pracy nr 101[25]. Miasto stało się siedzibą powiatu i gminy. Utraciło status siedziby powiatu w 1975, a w roku 1998 otrzymało go powtórnie.
Z Głubczyc i powiatu głubczyckiego w latach 1945–1948 wysiedlono ludność niemiecką do Niemiec, a w zamian osiedlali się tu Polacy wysiedleni z Kresów Wschodnich. Ziemię głubczycką zasiedlali także osadnicy z centralnej Polski[26].
W 1982 r. działacze prudnickiej opozycji demokratycznej Jan Naskręt i Eugeniusz Wyspiański wykonali około 2,5 tysiąca ulotek z napisem „Solidarność zwycięży”, które zostały rozwieszone przez Stanisława Żądło m.in. w Głubczycach, Niemodlinie i na murach ZPB „Frotex” w Prudniku[27]. W 2016 roku Głubczyce przystąpiły do Międzynarodowego Stowarzyszenia Miast Dobrego Życia „Cittaslow”[28].
Zabytki
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d6/2012-04_G%C5%82ubczyce_04.jpg/220px-2012-04_G%C5%82ubczyce_04.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/38/2012-04_G%C5%82ubczyce_05.jpg/220px-2012-04_G%C5%82ubczyce_05.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f8/2012-04_G%C5%82ubczyce_21.jpg/220px-2012-04_G%C5%82ubczyce_21.jpg)
Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisane są[29]:
- układ urbanistyczny Starego Miasta, z rynkiem o unikatowym w Europie kształcie ćwierci koła (podobny znajduje się w Nysie) oraz siatką ulic, z których do najstarszych należą Wodna i Kościelna. Dzisiejsza ul. Kozielska na odcinku od rynku do studni św. Floriana nosiła nazwę Targu Końskiego[30].
- kościół pw. Narodzenia NMP, gotycki z XIII w., rozbudowany w XIV w., a następnie w latach 1579, 1903–1907 według projektu M. Hasaka.
- kościół św. Anny (dawniej Św. Trójcy) z 1776, po II wojnie światowej kościół polsko-kat. pw. św. Józefa (w 1991 przekazany rzymskim katolikom) przy ulicy Sobieskiego, na miejscu poprzedniego wzniesionego za murami miasta w XVI w., zniszczonego przez Szwedów w 1654.
- kaplica pw. śś. Fabiana i Sebastiana, z 1501 r.
- zespół klasztorny franciszkanów. Cały kompleks zbudowany został w latach 1753–1770 według projektu J.I. Töppera. Do klasztoru przylega budynek wzniesiony w 1752 roku, w którym niegdyś mieściło się gimnazjum, ul. Zakonna 3
- kościół pw. śś. Idziego i Bernarda, barokowy z 1756 r., wystrój barokowo-rokokowy
- klasztor, charakterystyczny czteroskrzydłowy z wirydarzem pośrodku
- cmentarz żydowski, ul. Wrocławska, z l. 1890–1939
- zbiorowa mogiła strażników i celników czeskich na cmentarzu komunalnym, z 1938 r.
- mury obronne i baszty z II połowy XIII wieku, a wśród nich baszta koło poczty (ul. Pocztowa/pl. Wiosenny)
- ratusz miejski zniszczony w 1945 roku i stopniowo rozbierany w późniejszych czasach, został odbudowany w latach 2006–2008.
- sąd, ul. Kochanowskiego 1, z 1850 r.
- więzienie Kochanowskiego 3, z poł. XIX w.,
- domy, pl. Kościelny 1 (d. 5), 4, z XVI-XVIII w., XIX w.
- domy, ul. Jana Pawła II (d. Sobieskiego 10), 7 (d. Sobieskiego 11), 9 (d. Sobieskiego 12), z XVI-XVII w., XVIII w., XIX w.
- dom, ul. Ratuszowa 10, 12 (d. 30), z XVIII w., XIX w./XX w.
inne zabytki:
- budynek przy ul. Niepodległości 14 wybudowany w drugiej poł. XIX w. w stylu eklektycznym. Obecnie siedziba władz gminy oraz Urzędu Miejskiego
- dworzec kolejowy (obecnie nieczynny) wybudowany w 2 połowie XIX w.[31]
- zabudowania na stacji Głubczyce
- peron z wiatą,
- parowozownia wachlarzowa,
- magazyn spedycji kolejowej,
- wodociągowa wieża ciśnień,
- tory kolejowe w obrębie stacji kolejowej
- barokowa kolumna maryjna na rynku dłuta A. Jörga z 1732 roku
Demografia
[edytuj | edytuj kod]Głubczyce podlegają pod Urząd Statystyczny w Opolu, oddział w Prudniku[32].
[33].
Gospodarka
[edytuj | edytuj kod]Największe przedsiębiorstwa
[edytuj | edytuj kod]Okręgowa Spółdzielnia Mleczarska
[edytuj | edytuj kod]Jest to przedsiębiorstwo spółdzielcze zrzeszające producentów mleka z Głubczyc oraz okolicznych miast z województwa opolskiego i śląskiego. Spółdzielnia rocznie przerabia 20 milionów litrów mleka i daje zatrudnienie 100 osobom. Do produktów OSM Głubczyce należą różne rodzaje mleka, śmietany, jogurtów, maślanki, kefirów i twarogów, które są dostępne także w większych wersjach dla gastronomii[34].
Galmet
[edytuj | edytuj kod]Przedsiębiorstwo zajmujące się produkcją wyrobów z branży grzewczej. Przedsiębiorstwo zatrudnia ponad 700 osób a produkcja odbywa się w halach o powierzchni ponad 22 000 m². Firma produkuje wyroby takie jak: elektryczne ogrzewacze wody, bojlery z wężownicą do centralnego ogrzewania, wymienniki biwalentne, kombinowane zbiorniki akumulacji ciepła, zbiorniki buforowe, ekologiczne kotły c.o. na ekogroszek z zasobnikiem paliwa, kotły c.o. bez zasobnika, kolektory słoneczne czy pompy ciepła[35].
Transport
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3d/Stacja_kolejowa_G%C5%82ubczyce_-_2023_-_peron_drugi_07.jpg/220px-Stacja_kolejowa_G%C5%82ubczyce_-_2023_-_peron_drugi_07.jpg)
Głubczyce są jedynym miastem powiatowym w woj. opolskim, które nie ma obecnie pasażerskich połączeń kolejowych (zawieszone 3 kwietnia 2000 r.[31]). O przywrócenie linii kolejowej Racibórz-Racławice Śląskie przez Głubczyce od lat aktywnie zabiegają samorządy wzdłuż tego połączenia: powiat prudnicki, głubczycki i raciborski (jesienią 2020 roku, wniosek o rewitalizację tej linii został zakwalifikowany do II etapu rządowego Programu Kolej Plus)[36]. Transport zbiorowy jest realizowany głównie poprzez miejscowy PKS. Brak komunikacji miejskiej, można skorzystać z przewozów oferowanych przez taksówki.
W 1855 r. otwarto połączenie kolejowe Głubczyc z Raciborzem w ramach prywatnej Kolei Wilhelma (Wilhelmsbahn), następnie w 1873 połączenie z Karniowem (dalej do Głuchołaz) i w 1876 z Racławicami Śląskimi (dalej do Prudnika i Kędzierzyna-Koźla)[31].
Edukacja
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ab/G%C5%82ubczyce_franciscan_church-2.jpg/220px-G%C5%82ubczyce_franciscan_church-2.jpg)
Przedszkola:
- Przedszkole nr 1 im. Marii Konopnickiej
- Przedszkole nr 2 im. Kubusia Puchatka
- Przedszkole nr 3
Szkoły podstawowe:
- Szkoła Podstawowa nr 1 im. Tadeusza Kościuszki
- Szkoła Podstawowa nr 2 im. Janusza Korczaka
- Szkoła Podstawowa nr 3 im. Marii Skłodowskiej-Curie
Szkoły średnie:
- Zespół Szkół Ogólnokształcących im. Adama Mickiewicza
- Zespół Szkół Mechanicznych
- Zespół Szkół Centrum Kształcenia Rolniczego im. Władysława Szafera
Placówki wychowawcze:
- Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy
Inne:
- Państwowa Szkoła Muzyczna I Stopnia im. Ignacego Jana Paderewskiego
- Powiatowy Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli i Poradnictwa Psychologiczno-Pedagogicznego
- Franciszkański Ośrodek Pomocy Dzieciom
Kultura
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/58/Town_hall_in_G%C5%82ubczyce%2C_Poland.jpg/170px-Town_hall_in_G%C5%82ubczyce%2C_Poland.jpg)
Instytucje kultury
[edytuj | edytuj kod]- Miejski Ośrodek Kultury
- Miejska i Gminna Biblioteka Publiczna, siedziba w ratuszu (II piętro)
- Muzeum Ziemi Głubczyckiej, siedziba w ratuszu (I piętro)
Wydarzenia cykliczne
[edytuj | edytuj kod]- Międzynarodowy Festiwal Młodych Pianistów – Festiwal promujący młodych pianistów organizowany przez Państwową Szkołę Muzyczną I stopnia im. I.J. Paderewskiego w Głubczycach od 1994 r. W ramach imprezy, w której udział biorą młodzi artyści z Polski oraz z zagranicy odbywa się konkurs główny, a także liczne warsztaty, koncerty i seminaria tematyczne[37].
- Głubczyckie Dni Kultury – Szereg imprez kulturalnych takich jak koncerty, wystawy, przedstawienia teatralne, recitale, pokazy, wieczory autorskie itp. odbywających się co roku w Głubczycach. Wydarzenie ma miejsce jesienią w miesiącach październik-listopad w obiektach na terenie Głubczyc oraz okolicznych wsi. W 2015 r. miała miejsce 25 edycja tej imprezy[38].
- Licealia – Impreza młodzieżowa organizowana przez Zespół Szkół Ogólnokształcących w Głubczycach. Odbywa się ona przed zakończeniem roku szkolnego, a uczniowie idą przez miasto w barwnym korowodzie, a następnie organizowane są dla nich oraz mieszkańców miasta liczne atrakcje takiej jak koncerty, zawody sportowe czy przedstawienia[39].
- Dni Głubczyc – Impreza odbywająca się od 2008 r. i zapoczątkowana świętowaniem oddania do użytku wyremontowanego ratusza miejskiego. Odbywa się w sezonie letnim i trwa 2–3 dni. W tym czasie mają miejsce liczne koncerty, zawody sportowe, przedstawienia oraz wiele różnych wydarzeń towarzyszących[40].
Media
[edytuj | edytuj kod]Prasa lokalna, portale informacyjne i telewizja
[edytuj | edytuj kod]- Głos Głubczyc – samorządowy biuletyn informacyjny gminy Głubczyce (miesięcznik)
- Rzecz Powiatowa – samorządowy biuletyn informacyjny powiatu głubczyckiego
- TV Głubczyce – prywatna telewizja nadająca w ramach sieci kablowej oraz w Internecie[41]
- twojeglubczyce.pl – portal informacyjny
- Super Senior – miesięcznik dedykowany grupie docelowej 50+
- Gazeta Prudnik24 z wkładką „Głubczyce 24"[42]
Wspólnoty wyznaniowe
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9d/Wnetrze_kosciola_NarNMP_Glubczyce.jpg/170px-Wnetrze_kosciola_NarNMP_Glubczyce.jpg)
Na terenie miasta działalność religijną prowadzą następujące Kościoły i związki wyznaniowe:
- Kościół rzymskokatolicki:
- Kościół Zielonoświątkowy:
- zbór w Głubczycach[43]
- Świadkowie Jehowy:
- zbór Głubczyce[44]
Sport
[edytuj | edytuj kod]Klub Polonia Głubczyce został założony w 1945 roku[45]. Klub awansował do III ligi w sezonach 1982/83 oraz 1985/86, a także brał udział w Pucharze Polski w sezonach: 1961/62, 1963/64 (1/16 finału) oraz 2018/19.
Miasta partnerskie
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cf/UMiG_G%C5%82ubczyce.jpg/220px-UMiG_G%C5%82ubczyce.jpg)
Miasto | Kraj | Data podpisania umowy lub uchwały w sprawie rozpoczęcia współpracy |
---|---|---|
Město Albrechtice | ![]() |
2001 |
Krnov | ![]() |
2001 |
Rusín | ![]() |
2000 |
Rockenhausen | ![]() |
2003 |
Saint-Rémy-sur-Avre | ![]() |
2002 |
Zbaraż | ![]() |
2005 |
Burmistrzowie i zarządcy Głubczyc od 1945[46]
[edytuj | edytuj kod]- Jan Kramarz
- Józef Piłka
- Zygmunt Niemczyk
- Marian Jaworski
- Józef Smyczyński
- Jan Jankowski
- Ludwik Kędzierski
- Bolesław Chmura
- Bolesław Zazulewicz
- Jan Uhryn
- Tadeusz Wasil
- Henryk Kozak
- Stanisław Gacek
- Stefan Stobryła
- Zygmunt Kowalski
- Roman Werner
- Kazimierz Bemacki
- Józef Pich
- Dariusz Kaśków
- Adam Krupa
- Kazimierz Jurkowski
- Jan Krówka
- Adam Krupa
Ludzie związani z Głubczycami
[edytuj | edytuj kod]- Z tym tematem związana jest kategoria:
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- Synagoga w Głubczycach
- Cmentarz żydowski w Głubczycach
- Głubczyce (stacja kolejowa)
- 6 Pułk Huzarów im. Hrabiego Goetzena (2 Śląski)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Nazwa śląska za: Reinhold Olesch, Der Wortschatz der polnischen Mundart von Sankt Annaberg, Berlin 1958. Użyto rozszerzonej wersji alfabetu proponowanego przez Grzegorza Wieczorka oraz Towarzystwo Piastowania Śląskiej Mowy „Danga” – wymowa w gwarach okolic Głubczyc – Gubczicy.
- ↑ Andrzej Wędzki: Początki reformy miejskiej w środkowej Europie do połowy XIII wieku (Słowiańszczyzna Zachodnia). Warszawa–Poznań: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1974, s. 161, seria: Prace Komisji Historycznej. OCLC 716874801. (pol.).
- ↑ Mariusz Kowalski. Morawianie (Morawcy) w Polsce. „Studia z Geografii Politycznej i Historycznej”. 5, s. 128, 2016-12-30. Łódź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego. ISSN 2300-0562. [dostęp 2023-03-05]. (pol.).
- ↑ Górny Śląsk. Kazimierz Popiołek (red.). Cz. 2. Poznań: Instytut Zachodni, 1959, s. 340, seria: Ziemie Staropolski. OCLC 1070287457. (pol.).
- ↑ Głubczyce, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2023-03-05] [zarchiwizowane z adresu 2023-03-05] .
- ↑ Robert Krzysztofik, Lokacje miejskie na obszarze Polski. Dokumentacja geograficzno-historyczna, Katowice 2007, s. 30–31.
- ↑ Bank Danych o Lasach – Mapa [online], bdl.lasy.gov.pl [dostęp 2021-01-23] .
- ↑ Pruski dokument z roku 1750 ustalający urzędowe opłaty na Śląsku – „Wznowione powszechne taxae-stolae sporządzenie, Dla samowładnego Xięstwa Sląska, Podług ktorego tak Auszpurskiey Konfessyi iak Katoliccy Fararze, Kaznodzieie i Kuratusowie Zachowywać się powinni. Sub Dato z Berlina, d. 8. Augusti 1750”.
- ↑ Opolszczyzna, listopad 1961, s. 10.
- ↑ Stanisław Drzażdżyński, Nazwy topograficzne. Słowiańskie nazwy miejscowości na Szląsku Pruskim. Powiat Głubczycki, „Wisła” tom XI 1897, s. 124.
- ↑ Detlef Haberland: Die „Silesiographia” und „Breslo-Graphia” von Nicolaus Henel von Hennenfeld. Arkadiusz Cencora, Diana Codogni-Łańcucka. Wrocław: Biblioteka Uniwersytecka we Wrocławiu, 2011, s. 177. ISBN 978-83-910595-2-4.
- ↑ „Wznowione powszechne taxae-stolae sporządzenie, Dla samowładnego Xięstwa Sląska, Podług ktorego tak Auszpurskiey Konfessyi iak Katoliccy Fararze, Kaznodzieie i Kuratusowie Zachowywać się powinni. Sub Dato z Berlina, d. 8. Augusti 1750”.
- ↑ Józef Lompa, „Krótki rys jeografii Śląska dla nauki początkowej”, Głogówek 1847, s. 12.
- ↑ Dz.U. z 1945 r. nr 33, poz. 196.
- ↑ Historia Powiatu Prudnickiego – Starostwo Powiatowe w Prudniku [online], www.powiatprudnicki.pl [dostęp 2020-11-09] [zarchiwizowane z adresu 2020-11-16] .
- ↑ Kasza 2020 ↓, s. 790.
- ↑ Sławomir Draguła , Franciszkanie z Głubczyc modlili się i uczyli [online], Nowa Trybuna Opolska, 20 marca 2013 [dostęp 2019-12-21] .
- ↑ Zabytki. Powiatowe Muzeum Ziemi Głubczyckiej. [dostęp 2021-11-14].
- ↑ S. Karwowski, Historya Wielkiego Księstwa Poznańskiego. T. 1, 1815–1852, Poznań 1918, k. XII.
- ↑ Dorota Borowicz , Mapy narodowościowe Górnego Śląska od połowy XIX wieku do II wojny światowej, Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2004, s. 39, ISBN 83-229-2569-7, OCLC 69318732 .
- ↑ Rejestr miejsc i faktów zbrodni popełnionych przez okupanta hitlerowskiego na ziemiach polskich w latach 1939–1945. Województwo opolskie, Warszawa 1980, s. 21.
- ↑ Rada Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939–1945, Sport i Turystyka 1988, ISBN 83-217-2709-3, s. 490.
- ↑ Marcin Żukowski: Pomnik wdzięczności Armii Czerwonej w Głubczycach rozebrany. Aktor Maciej Musiał, wnuk kapitana Markiewicza: – Jestem szczęśliwy!. „Głubczyce Nasze Miasto”, 2022-10-28. [dostęp 2022-10-28]. (pol.).
- ↑ M.P. 1946 nr 44, poz. 85. isap.sejm.gov.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-23)].
- ↑ Okupacja w imię sojuszu. Armia sowiecka w Polsce 1944–1956 (fragmenty), „forumemjot”, 9 maja 2012 [dostęp 2018-10-13] [zarchiwizowane z adresu 2018-10-13] .
- ↑ Historia Głubczyc [online], glubczyce.pl [dostęp 2023-05-29] (pol.).
- ↑ Zbigniew Bereszyński , Przed sądem wojennym [online], tygodnikprudnicki.pl, 20 lutego 2008 [dostęp 2019-12-21] .
- ↑ Cittaslow – inna strona nowoczesności.
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych – województwo opolskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 23 lipca 2024, s. 23 .
- ↑ Na jakim planie wybudowano głubczycki rynek?
- ↑ a b c Piotr Kopczyk: Historia stacji kolejowej w Głubczycach, „Świat Kolei” nr 10/2013, s. 16–23.
- ↑ Czy wiesz, że..., [w:] Andrzej Dereń, Polska bardziej polska, „Tygodnik Prudnicki”, 49 (732), Prudnik: Spółka Wydawnicza Aneks, 8 grudnia 2004, ISSN 1231-904X .
- ↑ Głubczyce w liczbach [online], Polska w liczbach [dostęp 2016-01-11] , liczba ludności na podstawie danych GUS.
- ↑ OSM Głubczyce. O firmie [online], osm-glubczyce.com.pl [dostęp 2021-06-09] [zarchiwizowane z adresu 2013-07-15] (pol.).
- ↑ Galmet. O firmie [online], galmet.com.pl [dostęp 2021-06-09] [zarchiwizowane z adresu 2013-04-06] (ang.).
- ↑ m, Koleją z Racławic Śląskich do Raciborza? [online], Samorząd Województwa Opolskiego [dostęp 2020-12-27] (pol.).
- ↑ Międzynarodowy Festiwal Młodych Pianistów | Państwowa Szkoła Muzyczna [online], www.psm.glubczyce.info [dostęp 2015-11-25] [zarchiwizowane z adresu 2015-04-07] .
- ↑ Głubczyckie Dni Kultury – Gmina Głubczyce [online], glubczyce.pl [dostęp 2015-11-25] .
- ↑ Licealia 2014. Zespół Szkół Ogólnokształcących w Głubczycach [online], lo.powiatglubczycki.pl [dostęp 2015-11-25] .
- ↑ Dni Głubczyc 2012 – plakat – Gmina Głubczyce [online], glubczyce.pl [dostęp 2015-11-25] .
- ↑ Strona TV Głubczyce.
- ↑ Prudnik24 [online], Prudnik24.pl [dostęp 2016-04-28] .
- ↑ Znajdź Kościół [online], kz.pl [dostęp 2023-08-07] .
- ↑ Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2022-12-13] .
- ↑ Skarb – Polonia Głubczyce [online], 90minut.pl [dostęp 2020-02-03] .
- ↑ https://sbc.org.pl/Content/12635/PDF/3A.pdf#page=10 M. Łoziński, W 62 rocznicę odzyskania Głubczyc, „Głos Głubczyc”, 2007, nr 36 (166), s. 10.
Literatura
[edytuj | edytuj kod]- Kalendarz Głubczycki 1994–2007
- Elżbieta Dziegieć, Edward Dziegieć, Stanisław Pączka, Franciszek Zając, Głubczyce jako ośrodek lokalny. Opole: Instytut Śląski, 1964.
- Katarzyna Maler, Dzieje Głubczyc do 1742 roku. Opole: Wydawnictwo Instytut Śląski, 2003.
- Katarzyna Maler, Dzieje Głubczyc w latach 1742–1945. Opole: Państwowy Instytut Wydawniczy: Instytut Śląski, 2006.
- Katarzyna Maler, Barbara Piechaczek, Głubczyce – portret miasta. Racibórz: „WiG Art”, 1998.
- Mieczysław Razik, Głubczyce przedwczoraj i jutro?. Branice: Oficyna Wydawnicza Zakładu Aktywności Zawodowej, 2008.
- Ryszard Kasza: Ulicami Prudnika z historią i fotografią w tle. Przemysław Birna, Franciszek Dendewicz, Piotr Kulczyk. Prudnik: Powiat Prudnicki, 2020. ISBN 978-83-954314-5-6.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Urząd Miasta i Gminy Głubczyce
- Biuletyn Informacji Publicznej Głubczyce
- Głupczyce, Hlupczyce, Łubczyce, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. II: Derenek – Gżack, Warszawa 1881, s. 615 .