Franciszek Salezy Matwijkiewicz
Proboszcz | |
Data i miejsce urodzenia |
28 stycznia 1851 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
27 kwietnia 1933 |
Miejsce pochówku | |
Proboszcz parafii Przemienienia Pańskiego w Sanoku | |
Okres sprawowania |
1909–1933 |
Dziekan dekanatu sanockiego | |
Okres sprawowania |
ok. 1912–1933 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Prezbiterat |
1874 |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Franciszek Salezy Matwijkiewicz[a] (ur. 28 stycznia 1851 w Dynowie, zm. 27 kwietnia 1933 w Sanoku) – polski duchowny rzymskokatolicki, szambelan papieski, prepozyt, tajny podkomorzy dworu papieskiego, dziekan, proboszcz parafii Przemienienia Pańskiego w Sanoku. Radny miejski, działacz społeczny.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 28 stycznia 1851 w Dynowie[1][2][3]. Był synem Józefa[1]. Kształcił się w C. K. I Gimnazjum w Rzeszowie, gdzie 24 czerwca 1870 zdał egzamin dojrzałości[1].
Od 1870 studiował w Seminarium Duchownym w Przemyślu[4]. Święcenia kapłańskie otrzymał 28 czerwca 1874[5][2]. Początkowo posługiwał w Jarosławiu, skąd po kilku miesiącach został powołany do Kolegium Księży Wikarych przy katedrze przemyskiej, w której jako wikary pełnił funkcję ceremoniarza katedralnego[5][3]. Od 1881 był proboszczem parafii w Czukwi[5]. W połowie 1894 został przeniesiony z Czukwi na urząd proboszcza parafii św. Marii Magdaleny w Brzyskach, który pełnił do 1909[6][5][3][7]. Dokonał wystroju miejscowego kościoła św. Marii Magdaleny[8]. Po śmierci ks. Michała Białego w kwietniu 1896 został mianowany dziekanem brzosteckim[9] i pełnił tę funkcję do 1909[10][8]. W tym czasie był założycielem tamtejszej ochotniczej straży pożarnej i został członkiem jej zarządu[11].
We wrześniu 1909 otrzymał prezentę regiae collationis na probostwo w Sanoku[10] i 6 października 1909 został proboszczem tamtejszej parafii pw. Przemienienia Pańskiego[12][13], działającej w kościele pod tym wezwaniem (jego poprzednikiem był ks. Bronisław Stasicki)[14]. Pełnił funkcję dziekana sanockiego od około 1912[15][16], dodatkowego sędziego kurii diecezji przemyskiej (iudices auditores extra Curiam), konsultanta proboszcza (consultores parochi)[17]. Otrzymał tytuł tajnego podkomorzego dworu papieskiego[3]. 23 czerwca 1914 obchodził uroczyście w Sanoku jubileusz 40-lecia kapłaństwa[18]. Do 1914 był rzymskokatolickim duszpasterzem przy C. K. Sądzie Obwodowym w Sanoku[19]. Po wybuchu I wojny światowej, mimo ewakuacji z Sanoka urzędów i obywateli, ks. proboszcz Matwijkiewicz pozostał w mieście[20]. Skutecznie chronił kościół parafialny w trakcie dwukrotnej inwazji rosyjskiej – pierwsza od 26 września do 4 października 1914, druga od 10 listopada 1914 do 11 maja 1915)[21][22]. W Sanoku, jako jedynym mieście w okolicy, Rosjanie nie uczynili z probostwa swojej kwatery[23].
Organizował wyposażenie świątyni w Sanoku, w 1925 zakupił dzwony (poprzednie zostały zabrane przez Austriaków[24])[25][3]. Przed 1926 przystąpił do Związku Misyjnego Kleru[26]. Przyczynił się do wydania zezwolenia na budowę kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sanoku, w 15 sierpnia 1927 poświęcił kamień węgielny[24][27]. Pełnił urząd prepozyta[28]. Incydentalnie odprawiał nabożeństwa w Prusieku[29]. 6 listopada 1900 dokonał poświęcenia nowego kościoła Podwyższenia Krzyża Świętego w Olszynach[30], podczas uroczystości 23–24 września 1928 poświęcił Dom Żołnierza w Sanoku. W 1931 otrzymał godność szambelana papieskiego[31]. Urząd proboszcza w Sanoku pełnił do śmierci w 1933.
W 1884 był założycielem i prezesem Towarzystwa Pomocy Naukowej w Sanoku, działającego na rzecz wspierania ubogich uczniów, utrzymania bursy dla ubogiej młodzieży szkolnej[32][33]. W 1910 był założycielem Sodalicji Mariańskiej Pań w Sanoku[34]. Działał we władzach Wydziału „Towarzystwa Bursy”, sprawującego pieczę nad Bursą Jubileuszową im. Cesarza Franciszka Józefa w Sanoku; został wybrany zastępcą prezesa w 1910[35], pod koniec 1912 został prezesem[36][37][38] i pełnił to stanowisko także po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w latach 20. II Rzeczypospolitej[39]. Wspierał działające przy parafii organizacje: Towarzystwo Polskiej Ochronki Dzieci Chrześcijańskich[40] (od 1925 był członkiem zarządu[41]), Katolicką Czytelnię Mieszczańską, Ligę Katolicką, Katolickie Stowarzyszenie Kobiet, Towarzystwo św. Wincentego à Paulo[42]. Był członkiem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”: 1912, 1920, 1921, 1922, 1924[43][44]. Był członkiem Towarzystwa Upiększania Miasta Sanoka[45]. Od końca 1909 był prezesem zarządu powiatowego w Sanoku Towarzystwa „Kółek Rolniczych” z siedzibą we Lwowie[46]. Był członkiem wspierającym Towarzystwo „Charitas”[47]. Był członkiem wydziału oraz zasiadał w komisji kontrolującej Kasy Oszczędności miasta Sanoka (1927)[48], a pod koniec lat 20. był kierownikiem tymczasowego zarządu autonomicznego Komunalnej Kasy Oszczędności w Sanoku[49]. W latach 20. był sekretarzem zarządu Kasyna Urzędniczego w Sanoku[50].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/42/Grave_of_Franciszek_Salezy_Matwijkiewicz_at_Central_Cemetery_in_Sanok_1.jpg/240px-Grave_of_Franciszek_Salezy_Matwijkiewicz_at_Central_Cemetery_in_Sanok_1.jpg)
Jako reprezentant duchowieństwa rzymskokatolickiego od 1911 zasiadał w C. K. Radzie Szkolnej Okręgowej w Sanoku[51]. W 1912 został wybrany członkiem Rady c. k. powiatu sanockiego z grupy gmin miejskich[52]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został członkiem pierwszego magistratu w odrodzonej Rzeczypospolitej[53]. Pełnił funkcję prezesa Powiatowego Towarzystwa Zaliczkowego w Sanoku (1917)[54]. Sprawował mandat radnego w Radzie Miejskiej w Sanoku: wybrany w 1910[55], w 1912 w nowej radzie po przyłączeniu do Sanoka gminy Posada Sanocka[56], w 1914[57], w okresie II RP jako przedstawiciel duchowieństwa[58]. 9 lutego 1932 był delegatem Wydziału Powiatowego podczas zaprzysiężenia burmistrza i urzędników magistratu Rady Miasta Sanoka[59].
Według stanu ewidencji Wojska Polskiego z 1929, 1930 był kapelanem pomocniczym rezerwy dekanatu przemyskiego (Dowództwo Okręgu Korpusu Nr X) w Sanoku[60][61].
Wśród społeczności sanockich ministrantów zyskał przydomek „Pomidor”[62].
Franciszek Salezy Matwijkiewicz zmarł 27 kwietnia 1933 w Sanoku[63][64][65][66][67][68]. Został pochowany na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej w Sanoku 1 maja 1933 w miejscu ofiarowanym bezpłatnie przez magistrat miasta[63][65][67][3][69][68][70][71][72][b].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Złoty Krzyż Zasługi (9 listopada 1931, „za zasługi na polu pracy społecznej”)[73]
- Kawaler Orderu Franciszka Józefa na wstędze Krzyża Zasługi Wojskowej – Austro-Węgry (1915, „w uznaniu patriotycznego i pełnego poświęcenia zachowania się”)[74][75]
- Medal Honorowy za Czterdziestoletnią Wierną Służbę – Austro-Węgry (1900)[76]
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ W ewidencji diecezji przemyskiej zapisywany w języku łacińskim jako „Franciscus Salesius Matwijkiewicz”. W ewidencji urzędników Austro-Węgier był określany w języku niemieckim jako „Franz Matwykiewicz”.
- ↑ Inskrypcja nagrobna brzmi: Szambelan papieski i prepozyt, długoletni dziekan i proboszcz sanocki.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Spis maturzystów w latach 1860–1938. W: Sprawozdanie Dyrekcji I Państwowego Gimnazjum im. ks. St. Konarskiego w Rzeszowie za rok szkolny 1937/38. Rzeszów: 1938, s. XXXX.
- ↑ a b Zając. Parafia 1997 ↓, s. 38.
- ↑ a b c d e f Stefan Stefański. Pan Stefański opowiada. Poczet proboszczów Fary Sanockiej. „Tygodnik Sanocki”. Nr 48 (160), s. 6, 2 grudnia 1995.
- ↑ Momidłowski 1933 ↓, s. 320.
- ↑ a b c d Momidłowski 1933 ↓, s. 321.
- ↑ Kronika. „Gazeta Samborska”, s. 3, Nr 1 z 1 czerwca 1894.
- ↑ Proboszczowie w historii Parafii w Brzyskach. parafiabrzyska.ns48.pl. [dostęp 2014-10-06].
- ↑ a b Momidłowski 1933 ↓, s. 322.
- ↑ Kronika. Wiadomości kościelne. „Kuryer Rzeszowski”. Nr 16, s. 2, 19 kwietnia 1896.
- ↑ a b Kronika. Wiadomości dyecezjalne. „Echo Przemyskie”, s. 2, Nr 76 z 23 września 1909.
- ↑ Historia OSP Brzyska. osp_brzyska.republika.pl. [dostęp 2014-10-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (10 października 2014)].
•Strażacy w Brzyskach świętowali stulecie. jaslonet.pl, 25 lipca 2012. [dostęp 2014-10-06].
•100 lat OSP w Brzyskach. strazak.org.pl, 5 grudnia 2012. [dostęp 2014-10-06]. - ↑ Kronika. Wiadomości dyecezjalne. „Echo Przemyskie”, s. 1, Nr 81 z 10 października 1909.
- ↑ Edward Zając: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku. W stulecie konsekracji 1897-1997. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1997, s. 74. ISBN 83-905046-4-2.
- ↑ Zarys historyczny parafii. fara.sanok.pl. [dostęp 2014-10-06].
- ↑ Schematismus Universi Venerabilis Cleri Dioeceseos Premisliensis tum Saecularis tum Regularis Ritus Latini (1913). Przemyśl: 1912, s. 223.
•Schematismus Universi Venerabilis Cleri Dioeceseos Premisliensis tum Saecularis tum Regularis Ritus Latini (1914). Przemyśl: 1913, s. 227.
•Schematismus Universi Venerabilis Cleri Dioeceseos Premisliensis tum Saecularis tum Regularis Ritus Latini (1917). Przemyśl: 1916, s. 63. - ↑ Momidłowski 1933 ↓, s. 323.
- ↑ Elenchus Cleri Dioeceseos Ritus Latini Premisliensis pro Anno Domini 1924. Przemyśl: 1924, s. 8, 71-72.
- ↑ Kronika. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”. 27, s. 2, 28 czerwca 1914.
- ↑ Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1912. Lwów: 1912, s. 139.
•Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1913. Lwów: 1913, s. 142.
•Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1914. Lwów: 1914, s. 143. - ↑ Wojciech Sołtys. Sanockie w okresie I wojny światowej w relacjach pamiętnikarzy i w prasie. „Rocznik Sanocki”, s. 63-64, 1995. Towarzystwo Rozwoju i Upiększania Miasta Sanoka. ISSN 0557-2096.
- ↑ Momidłowski 1933 ↓, s. 324.
- ↑ Wojciech Sołtys: Życie religijne w mieście, W epoce autonomii galicyjskiej. W: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka. Kraków: Secesja, 1995, s. 444. ISBN 83-86077-57-3.
- ↑ Momidłowski 1933 ↓, s. 325.
- ↑ a b Wojciech Sołtys, Zaludnienie, stosunki narodowościowe, wyznaniowe i zdrowotne, Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 545.
- ↑ Zając. Parafia 1997 ↓, s. 41.
- ↑ Związek Misyjny Kleru. „Kronika Dyecezyi Przemyskiej”. Z. 10, s. 212, październik 1926.
- ↑ Wiadomości bieżące. „Gospodarz”, s. 2, Nr 14 z 15 sierpnia 1927.
•Historia parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa Sanok-Posada. nspj-sanok.pl. [dostęp 2016-01-03]. - ↑ Kronika. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 22 z 2 czerwca 2012.
- ↑ Wojciech Sołtys: Życie religijne w mieście, W epoce autonomii galicyjskiej. W: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka. Kraków: Secesja, 1995, s. 442. ISBN 83-86077-57-3.
- ↑ Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego. zsp-olszyny.ovh.org. [dostęp 2014-10-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (9 października 2014)].
- ↑ Zmiany na stanowiskach i urzędach duchownych. „Kronika Dyecezyi Przemyskiej”. Z. 8-9, s. 358, 1931.
- ↑ Kronika. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 3, Nr 13 z 23 marca 1913.
- ↑ Alojzy Zielecki, Życie kulturalne / Społeczeństwo Sanoka u progu XX wieku / W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 458.
- ↑ W.S.. Sanok. 25-lecie Sodalicji Pań Miejskich. „Sodalis Marianus”. Nr 5, s. 246, 1937.
- ↑ Kronika. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 3, Nr 27 z 30 października 1910.
- ↑ Kronika. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 3, Nr 50 z 15 grudnia 1912.
- ↑ XXXII. Sprawozdanie Dyrekcyi c.k. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny 1912/13. Sanok: Fundusz Naukowy, 1913, s. 73.
- ↑ XXXIII. Sprawozdanie Dyrekcyi c.k. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny 1913/14. Sanok: Fundusz Naukowy, 1914, s. 59.
- ↑ XXXVI. Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum im. Królowej Zofji w Sanoku za rok szkolny 1921/1922. Sanok: 1922, s. 11.
- ↑ Edward Zając, Organizacje o charakterze gospodarczym, społecznym, kulturalnym i sportowym / Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 603.
- ↑ Stanisław Dobrowolski: Towarzystwo Polskiej Ochronki Dzieci Chrześcijańskich w Sanoku 1917-1945. archivesportaleurope.net, 2010-12-21. [dostęp 2015-08-15].
- ↑ Kronika. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 3, Nr 40 z 28 września 1913.
- ↑ Paweł Sebastiański, Bronisław Kielar: Wykazy członków Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku. W: 125 lat sanockiego „Sokoła” 1889–2014. Sanok: Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” w Sanoku, 2014, s. 148, 151, 154. ISBN 978-83-939031-1-5.
- ↑ Anna Sebastiańska: Członkowie TG „Sokół” w Sanoku 1889–1946. sokolsanok.pl, 29 listopada 2009. [dostęp 2014-10-06].
- ↑ Sprawozdanie Wydziału Tow. Upiększania Miasta Sanoka. „Miesięcznik Artystyczny”. Nr 7, s. 67, 1912.
- ↑ Kronika. Z działalności organizacyjnej Tow. Kółek rolniczych. „Kurjer Lwowski”. Nr 568, s. 3, 4 grudnia 1909.
•Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1911. Lwów: 1911, s. 1025.
•Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1912. Lwów: 1912, s. 987.
•Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1913. Lwów: 1913, s. 1016.
•Kronika. Powiatowy Zarząd Kółek Rolniczych. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 3, Nr 20 z 11 maja 1913.
•Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1914. Lwów: 1914, s. 1029. - ↑ Krosno. „Kronika Dyecezyi Przemyskiej”. Z. 7 i 8, s. 375, 1911.
- ↑ Księga pamiątkowa kas oszczędności w Małopolsce wydana z powodu 25-lecia istnienia Związku Polskich Kas Oszczędności we Lwowie. O działalności należących do Związku Małopolskich i dwóch śląskich (Bielsko i Cieszyn) kas oszczędności. Lwów: 1927, s. 86, 87.
- ↑ Do wszystkich zwierzchności gmin w powiecie. „Dziennik Urzędowy Powiatu Sanockiego”, s. 1, Nr 44 z 15 kwietnia 1929.
- ↑ Starostwo powiatowe w Sanoku. Stowarzyszenia i związki 1919-1939 (zespół 23, sygn. 13, nr mikr. 160756). Archiwum Państwowe w Przemyślu, s. 183.
- ↑ Wiadomości osobiste. „Dziennik Urzędowy c. k. Rady szkolnej krajowej w Galicyi”, s. 1, Nr 1 z 10 stycznia 1911.
•Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1912. Lwów: 1912, s. 623.
•Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1913. Lwów: 1913, s. 686.
•Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1914. Lwów: 1914, s. 695.
•Wojciech Sołtys, Oświata i szkolnictwo. W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 428. - ↑ W przededniu ukonstytuowania Rady powiatowej. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”. Nr 42, s. 1-2, 20 października 1912.
•Ukonstytuowania Rady powiatowej. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”. Nr 44, s. 1-2, 3 listopada 1912.
•Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1913. Lwów: 1913, s. 461.
•Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1914. Lwów: 1914, s. 468-469.
•Alojzy Zielecki: Struktury organizacyjne miasta, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 356. - ↑ Marek Drwięga. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. Samorząd miejski Sanoka w latach 1918–1939. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 36, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X.
- ↑ Ogłoszenie. „Gazeta Lwowska”, s. 8, Nr 40 z 20 lutego 1917.
- ↑ Po wyborach. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”. Nr 34, s. 1-2, 18 grudnia 1910.
- ↑ Z Rady Miejskiej. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 2, Nr 26 z 30 czerwca 1912.
- ↑ Edward Zając: Obywatele Honorowi Królewskiego Wolnego Miasta Sanoka. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 2002, s. 75. ISBN 83-909787-8-4.
- ↑ Wojciech Sołtys, Miasto i jego władze, Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 513.
- ↑ Marek Drwięga. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. Samorząd miejski Sanoka w latach 1918–1939. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 41, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X.
- ↑ Wykaz duchowieństwa wojskowego oraz parafij, kościołów i kaplic wojskowych wyznania katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej na 1929r.. Warszawa: Polowa Kuria Biskupia, 1929, s. 27.
- ↑ Wykaz duchowieństwa wojskowego oraz parafij, kościołów i kaplic wojskowych wyznania katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej na 1930r.. Warszawa: Polowa Kuria Biskupia, 1930, s. 30, 40.
- ↑ Zdzisław Peszkowski: Z grodu nad krętym Sanem w szeroki świat. Sanok: Muzeum Historyczne w Sanoku, 2004, s. 25. ISBN 83-919305-3-X.
•Życiorys – dzieciństwo. rajdkatynski.net. [dostęp 2014-10-06].
•Ksiądz Pomidor. W: Stefan Stefański: Kartki niedawnej przeszłości Sanoka. 1993, s. 53-56.
•Ksiądz „Pomidor”. W: Stefan Stefański: Kartki z przeszłości Sanoka. Sanok: Oficyna Wydawnicza Miejskiej Biblioteki Publicznej w Sanoku, 2005, s. 155–158. ISBN 83-919470-9-2. - ↑ a b Księga Zmarłych 1904–1934 Sanok. T. J. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 380 (poz. 45).
- ↑ Indeks do ksiąg zmarłych od roku 1914. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. M 1933, (Tom J, str. 368, poz. 45).
- ↑ a b Księga zmarłych i pochowanych w Sanoku na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej i Matejki od 1895 do 1952 r.. Sanok. s. 226 (poz. 3360).
- ↑ Zmiany na stanowiskach i urzędach duchownych. „Kronika Dyecezyi Przemyskiej O.Ł.”. Z. 5, s. 220, 1933.
- ↑ a b Momidłowski 1933 ↓, s. 328.
- ↑ a b Zając. Parafia 1997 ↓, s. 47.
- ↑ Podziękowanie. „Głos Narodu”, s. 3, Nr 133 z 7 maja 1933.
- ↑ Ścieżka spacerowa „Śladami Rodu Beksińskich” w Sanoku. 6. Cmentarz, Epilog. zymon.com.pl. [dostęp 2014-10-06].
- ↑ Stefan Stefański: Cmentarze sanockie. Sanok: Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze. Oddział w Sanoku, 1991, s. 26.
- ↑ Sanockie Cmentarze. W: Stefan Stefański: Kartki z przeszłości Sanoka. Sanok: Oficyna Wydawnicza Miejskiej Biblioteki Publicznej w Sanoku, 2005, s. 25. ISBN 83-919470-9-2.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 346.
- ↑ Odznaczenia. „Kurjer Lwowski”. Nr 389, s. 3, 27 października 1915.
- ↑ Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1918. Wiedeń: 1918, s. 225.
- ↑ Najjaśniejszy Pan w Galicyi. „Gazeta Lwowska”, s. 5, Nr 208 z 12 września 1900.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Stefan Momidłowski. Wspomnienia pośmiertne. Śp. ks. Franciszek Salezy Matwijkiewicz. Proboszcz w Sanoku. „Kronika Dyecezyi Przemyskiej O.Ł.”. Z. 9, s. 320–328, 1933.
- Edward Zając: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku. W stulecie konsekracji 1897–1997. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1997, s. 38–47. ISBN 83-905046-4-2.
- Absolwenci Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu
- Członkowie ochotniczej straży pożarnej (zabór austriacki)
- Członkowie Rady Powiatowej Sanockiej (autonomia galicyjska)
- Członkowie Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” (zabór austriacki)
- Członkowie Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” (II Rzeczpospolita)
- Duchowni związani z Sanokiem
- Działacze społeczni II Rzeczypospolitej
- Galicyjscy duchowni rzymskokatoliccy
- Kanonicy przemyscy
- Kapelani Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej
- Ludzie urodzeni w Dynowie
- Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)
- Pochowani na Cmentarzu Centralnym w Sanoku
- Polacy odznaczeni Medalem Honorowym za Czterdziestoletnią Wierną Służbę
- Polacy – odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Franciszka Józefa
- Polscy duchowni katoliccy – działacze rolniczy
- Polscy duchowni katoliccy – działacze społeczni
- Radni Sanoka (autonomia galicyjska)
- Radni Sanoka (II Rzeczpospolita)
- Szambelanowie papiescy
- Urodzeni w 1851
- Zmarli w 1933