Douglas TBD Devastator
![]() | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent | |
Typ |
pokładowy samolot torpedowo-bombowy |
Konstrukcja |
dolnopłat o konstrukcji metalowej, podwozie klasyczne – chowane w locie |
Załoga |
3 (pilot, nawigator – bombardier, radiotelegrafista – strzelec pokładowy) |
Historia | |
Data oblotu |
15 kwietnia 1935 |
Lata produkcji | |
Wycofanie ze służby | |
Liczba egz. |
130 |
Dane techniczne | |
Napęd | |
Moc |
900 KM (671 kW) |
Wymiary | |
Rozpiętość |
15,25 m |
Długość |
10,66 m |
Wysokość |
4,37 m |
Powierzchnia nośna |
39,20 m² |
Masa | |
Własna |
2800 kg |
Startowa |
4480 kg (normalna) |
Osiągi | |
Prędkość maks. |
335 km/h |
Pułap |
5900 m |
Zasięg |
1200 km |
Dane operacyjne | |
Uzbrojenie | |
2 karabiny Browning kal. 7,62 mm 1 torpeda kal. 571 mm Mk. 13 lub 800 kg bomb | |
Użytkownicy | |
USA | |
Rzuty | |
![]() |
Douglas TBD Devastator – amerykański pokładowy samolot torpedowo-bombowy, zaprojektowany w 1934 roku i zbudowany w amerykańskiej wytwórni lotniczej Douglas Aircraft Company.
Historia
[edytuj | edytuj kod]W 1934 roku w wytwórni lotniczej Douglas Aircraft Company opracowano samolot bombowo-torpedowy przystosowany do startów z pokładu lotniskowca. W dniu 15 kwietnia 1935 roku prototyp tego samolotu został oblatany, a następnie po dokonaniu niezbędnych poprawek w konstrukcji w maju 1937 roku został wprowadzony do produkcji seryjnej. 5 października 1937 roku samolot został przyjęty do uzbrojenia US Navy jako Douglas TBD-1 Devastator. Pierwszą jednostką przezbrojona w TBD była eskadra torpedowa VT-3 lotniskowca USS „Saratoga” (CV-3).
Wyprodukowano 129 samolotów Douglas TBD-1 Devastator, istniała także wersja samolotu pod nazwą Douglas TBD-1A Devastator, która posiadała pływaki.
Zastosowanie samolotu
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a2/Douglas_TBD-1_Devastator_of_VT-6_dropping_Mark_13_torpedo%2C_20_October_1941_%2880-G-19230-B%29.jpg/250px-Douglas_TBD-1_Devastator_of_VT-6_dropping_Mark_13_torpedo%2C_20_October_1941_%2880-G-19230-B%29.jpg)
Samoloty torpedowo-bombowe Douglas TBD-1 Devastator były używane w lotnictwie marynarki amerykańskiej. Służyły jako samoloty pokładowe na amerykańskich lotniskowcach: USS "Saratoga", USS "Enterprise", USS "Yorktown", USS "Lexington", USS "Wasp", USS "Hornet", USS "Ranger". Z uwagi na zbyt małą prędkość tych samolotów, już jednak na początku wojny na Pacyfiku Devastatory nie spełniały wymagań ówczesnego pola walki. Bez większych sukcesów wzięły jeszcze udział w amerykańskich rajdach pierwszej połowy 1942 roku oraz w bitwie na Morzu Koralowym. Zaraz jednak po niej został rozpoczęty proces wymiany Devastatorów na znacznie nowocześniejsze maszyny Grummana, TBF Avenger, których pierwsze 21 egzemplarzy dotarło na Hawaje na przełomie maja i czerwca. Z uwagi jednak na brak czasu na przeszkolenie pilotów na nowych samolotach przed kolejną bitwą, to starsze Devastatory wzięły udział w kolejnym starciu z lotniskowcami Połączonej Floty.
Po katastrofalnych stratach prowadzących do niemal całkowitej likwidacji pokładowych eskadr Devastatorów podczas bitwy pod Midway, samoloty te zostały całkowicie wycofane ze służby w US Navy i zastąpione przez nowoczesne Avengery.
Opis techniczny
[edytuj | edytuj kod]Samolot torpedowo-bombowy Douglas TBD-1 Devastator był trzymiejscowym dolnopłatem, o konstrukcji całkowicie metalowej. Kabiny zakryte. Napędzany silnikiem gwiazdowym w układzie podwójnej gwiazdy. Podwozie samolotu chowane w locie.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Krzysztof Zalewski. Samolot torpedowy TBD-1 Devastator. „Nowa Technika Wojskowa”. 1992. Nr. 5(11). s. s. 31-33. ISSN 1230-1655.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/80/Douglas_TBD-1_Devastators_of_VT-6_are_spotted_for_launch_aboard_USS_Enterprise_%28CV-6%29_on_4_June_1942_%2880-G-41686%29.jpg/300px-Douglas_TBD-1_Devastators_of_VT-6_are_spotted_for_launch_aboard_USS_Enterprise_%28CV-6%29_on_4_June_1942_%2880-G-41686%29.jpg)