Architektura harwardzka
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3f/Harvard_architecture.svg/300px-Harvard_architecture.svg.png)
Architektura harwardzka – rodzaj architektury komputera. W odróżnieniu od architektury von Neumanna, pamięć danych programu jest oddzielona od pamięci rozkazów[1].
Podstawowa architektura komputerów zerowej generacji i początkowa komputerów pierwszej generacji.
Prostsza (w stosunku do architektury von Neumanna) budowa przekłada się na większą szybkość działania, ten typ architektury jest wykorzystywany w procesorach sygnałowych oraz przy dostępie procesora do pamięci cache[2].
Oddzielenie pamięci danych od pamięci rozkazów sprawia, że architektura harwardzka jest stosowana w mikrokomputerach jednoukładowych, w których dane programu są zapisane w nieulotnej pamięci ROM (EPROM/EEPROM), natomiast dla danych tymczasowych wykorzystana jest pamięć RAM (wewnętrzna lub zewnętrzna).
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Budowa i działanie komputera PC – suplement do podręcznika. s. 2. [dostęp 2014-05-19]. (pol.).
- ↑ Jarosław Forenc: Informatyka 1: Wykład nr 7. [w:] Elektrotechnika, semestr II, studia stacjonarne I stopnia Rok akademicki 2010/2011 [on-line]. Politechnika Białostocka Politechnika Białostocka -- Wydział Elektryczny Wydział Elektrycz, 04.04.2011. [dostęp 2014-05-19]. (pol.).