Aleksander Mickiewicz
![]() | |
![]() Poraj | |
Rodzina | |
---|---|
Ojciec |
Mikołaj Mickiewicz |
Matka |
Barbara Majewska |
Rodzeństwo |
Aleksander Julian Mickiewicz (ur. 1801 w Nowogródku, zm. 16 listopada 1871 w Guberni pod Kobryniem) – polski wykładowca, młodszy brat Adama Mickiewicza.
Dzieciństwo i nauka
[edytuj | edytuj kod]Był trzecim synem Mikołaja i Barbary z Majewskich Mickiewiczów. Po ukończeniu gimnazjum w rodzinnym mieście studiował na wydziale prawnym Uniwersytetu Wileńskiego (1819–1826). W 1822 roku zdobył nagrodę za pracę o wpływie prawodawstwa rzymskiego na prawo polskie i litewskie. Rozprawę, opatrzoną przypisami Joachima Lelewela, opublikowano w „Dzienniku Warszawskim”. Był także aktywnym członkiem Towarzystwa Filaretów oraz Związku Filadelfistów. Za to został aresztowany przez władze rosyjskie i uwięziony na pięć miesięcy. Nikogo nie wydał, z braku dowodów nie został skazany na zesłanie. Z dyplomem magistra praw wyjechał na kilka miesięcy do Petersburga, odwiedził też w Moskwie Adama, tworzącego wówczas ostatnie strofy Konrada Wallenroda. Bracia nigdy więcej się nie spotkali.
Działalność dydaktyczna
[edytuj | edytuj kod]Aleksander Mickiewicz został wykładowcą prawa polskiego, litewskiego i rzymskiego w Liceum Krzemienieckim. Po zlikwidowaniu Liceum został przez władze carskie przeniesiony do Kijowa, gdzie w 1835 roku objął katedrę prawa rzymskiego na Uniwersytecie św. Włodzimierza. Ponownie zmuszony do zmiany uczelni, zamieszkał w Charkowie. W 1840 roku pojął za żonę córkę sędziego nowogródzkiego Teresę Terajewiczównę, z którą miał dwoje dzieci – Franciszka i Marię.
Powrót na Litwę
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/50/%D0%9A%D0%BE%D0%B1%D1%80%D1%8B%D0%BD._%D0%9D%D0%B0%D0%B4%D0%BC%D0%B0%D0%B3%D1%96%D0%BB%D0%BB%D0%B5_%D0%BB%D1%8F_%D1%86%D0%B0%D1%80%D0%BA%D0%B2%D1%8B.jpg/220px-%D0%9A%D0%BE%D0%B1%D1%80%D1%8B%D0%BD._%D0%9D%D0%B0%D0%B4%D0%BC%D0%B0%D0%B3%D1%96%D0%BB%D0%BB%D0%B5_%D0%BB%D1%8F_%D1%86%D0%B0%D1%80%D0%BA%D0%B2%D1%8B.jpg)
Około 1859 roku powrócił na Litwę z zamiarem odkupienia Zaosia lub rodzinnego domu w Nowogródku, skonfiskowanego w ramach represji za udział najstarszego brata Franciszka w powstaniu listopadowym. Plany się nie powiodły, nabył więc niewielki majątek Gubernia pod Kobryniem na Polesiu. Mieszkał tam do końca życia, zajmując się gospodarstwem i pracą naukową. Przygotowywał do druku Encyklopedię prawa oraz Kurs prawa rzymskiego. Pod koniec życia niemal całkowicie stracił wzrok. Upadek powstania styczniowego, w którym brał udział jego syn, i zabiegi o utrzymanie majątku jeszcze bardziej podkopały jego zdrowie – zmarł w Guberni koło Kobrynia 16 listopada 1871 roku.
Został pochowany na cmentarzu katolickim w Kobryniu, dziewiętnastowieczny nagrobek przetrwał.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Zofia Makowiecka, Mickiewicz Julian Aleksander (1801–1871) w Polski Słownik Biograficzny, – Wrocław – Warszawa – Kraków – Gdańsk: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, 1975, tom XX/…, zeszyt 8…, s. 706.
- Absolwenci i studenci Cesarskiego Uniwersytetu Wileńskiego
- Ludzie urodzeni w Nowogródku (Imperium Rosyjskie)
- Członkowie Zgromadzenia Filaretów
- Mickiewiczowie herbu Poraj
- Pochowani w Kobryniu
- Polscy nauczyciele
- Absolwenci Wydziału Prawa Uniwersytetu Wileńskiego
- Ludzie związani z Kobryniem
- Urodzeni w 1801
- Wykładowcy Cesarskiego Uniwersytetu Kijowskiego Świętego Włodzimierza
- Wykładowcy Liceum Krzemienieckiego (1805–1831)
- Zmarli w 1871