Airco DH.1
![]() Airco DA.1A | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent |
Aircraft Manufacturing Company Limited |
Konstruktor | |
Typ |
samolot myśliwski i rozpoznawczy[a] |
Konstrukcja |
dwupłat o konstrukcji drewnianej |
Załoga |
2 |
Historia | |
Data oblotu |
1915 |
Dane techniczne | |
Napęd |
1 silnik Bardmore (Renualt)[b] |
Moc |
121 KM (89,5 kW) (70 KM (52,2 kW))[b] |
Wymiary | |
Rozpiętość |
12,5 m |
Długość |
8,83 m |
Wysokość |
3,45 m |
Powierzchnia nośna |
39,58 m² |
Masa | |
Własna |
730 kg (615 kg)[b] |
Startowa |
1061 kg (927 kg)[b] |
Osiągi | |
Prędkość maks. |
145 km/h (129 km/h)[b] |
Pułap |
4115 m[c] |
Dane operacyjne | |
Uzbrojenie | |
1 karabin maszynowy Lewis kal. 7,7 mm | |
Użytkownicy | |
![]() ![]() | |
Rzuty | |
![]() |
Airco DH.1 – brytyjski samolot myśliwski i rozpoznawczy z okresu I wojny światowej.
Historia
[edytuj | edytuj kod]W 1914 roku głównym konstruktorem w wytwórni lotniczej Aircraft Manufacturing Company Limited, produkującej samoloty na podstawie licencji braci Farman, został Geoffrey de Havilland, który opracował pierwszy samolot wytwórni[1]. Od jego nazwiska otrzymał on oznaczenie DH.1. Prototyp samolotu był gotowy w styczniu 1915 roku i po oblataniu znalazł się w zainteresowaniu lotnictwa brytyjskiego z uwagi na ustawienie stanowiska obserwatora z przodu (co zapewniało doskonałą widoczność) i planowane jego uzbrojenie. Royal Flying Corps zwróciło jednak uwagę na słabe osiągi samolotu, a zwłaszcza na małą moc silnika. Pomimo zainteresowania lotnictwa, wytwórnia zrezygnowała z jego produkcji na rzecz budowy kolejnego samolotu Airco DH.2. Wytwórnia przekazała jednak plany DH.1 do wytwórni Savages Limited of King’s Lynn[1], w której zamontowano w samolocie silnik Beardmore o mocy 121 KM, przez co poprawiły się jego osiągi, choć jednocześnie zwiększyła się masa. W wytwórni tej wyprodukowano 99 samolotów z mocniejszym silnikiem, oznaczonych jako DH.1A[2]. Samoloty produkowane seryjnie zostały także wyposażone w karabin maszynowy obsługiwany przez obserwatora[1][3].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3e/Airco_DH.1.jpg/220px-Airco_DH.1.jpg)
Użycie w lotnictwie
[edytuj | edytuj kod]Samoloty DH.1A znalazły się na wyposażeniu lotnictwa brytyjskiego, gdzie służyły w 14. dywizjonie RFC[3], działającym na Bliskim Wschodzie. Jeden z tych samolotów znalazł się na wyposażeniu 1. dywizjonu Australian Flying Corps[4]. Samolot użytkowano na froncie na Bliskim Wschodzie do 1917 roku. Pozostałe samoloty służyły do szkolenia pilotów i obserwatorów i znalazły się na wyposażeniu Centralnej Szkoły Lotniczej w Upavon, siedmiu dywizjonów szkolnych i jednym dywizjonie zapasowym[3].
Opis techniczny
[edytuj | edytuj kod]Samolot DH.1 był dwupłatem o konstrukcji drewnianej, kratownicowej. W przedniej części kadłuba mieściła się gondola z miejscami dla załogi, z przodu kabina obserwatora, a za nią pilota. Za fotelami załogi znajdował się silnik napędzający śmigło pchające. Podwozie było stałe, klasyczne z płozą ogonową[1].
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d A.J. Jackson: De Havilland Aircraft Since 1909. Putnam Aeronautical Books, 1987, s. 44–46. ISBN 978-0-85177-802-0. (ang.).
- ↑ Donald Hannah: De Havilland. Stamford: Key Publishing Ltd, 1982, s. 10, 61, 65. ISBN 0-946219-00-1. (ang.).
- ↑ a b c J.M. Bruce: De Havilland Aircraft of World war One. Londyn: Arms and Armour, 1991, s. 9–12. ISBN 1-85409-069-0. (ang.).
- ↑ Brendan Cowan, Mark Lax: AMC/Airco D.H.1. adf-serials.com.au, 29 września 2014. [dostęp 2018-04-07]. (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Donald Hannah: De Havilland. Stamford: Key Publishing Ltd, 1982, s. 10, 61, 65. ISBN 0-946219-00-1. (ang.).
- A.J. Jackson: De Havilland Aircraft Since 1909. Putnam Aeronautical Books, 1987, s. 44–46. ISBN 978-0-85177-802-0. (ang.).
- J.M. Bruce: De Havilland Aircraft of World war One. Londyn: Arms and Armour, 1991, s. 9–12. ISBN 1-85409-069-0. (ang.).