A cappella
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/70/Roskilde_Cathedrals_Boys_Choir.jpg/220px-Roskilde_Cathedrals_Boys_Choir.jpg)
A cappella [a kapˈpɛlla] (pol. „jak w kaplicy”, w luźnym tłumaczeniu: „w stylu kościelnym”[1]) – styl muzyczny polegający na wykonywaniu przez chór utworów wielogłosowych bez towarzyszenia instrumentów[2]. Ów styl wykształcił się na gruncie muzyki kościelnej XVI wieku, a jego teoretyczne dookreślenie dokonało się w teorii muzyki w I połowie XVII wieku.
Początkowo termin a cappella odnosił się do wykonawstwa muzyki sakralnej, w obecnie używanym znaczeniu jest to każdy rodzaj kompozycji (i techniki) chóralnej, wykonywanej bez towarzyszenia instrumentów. Styl a cappella narodził się w czasach kompozytora Josquin des Prés pod koniec XV wieku, a popularność osiągnął w wieku XVI[3], kiedy to kompozytor Giovanni Pierluigi da Palestrina pisał utwory wykonywane w watykańskiej kaplicy Sykstyńskiej. W kompozycjach tego rodzaju nie zamieszczano żadnych informacji dotyczących akompaniamentu, który miał towarzyszyć śpiewowi. Do wieku XVII śpiew a cappella ustąpił miejsca wokalno-instrumentalnemu stylowi kantatowemu.
W Polsce najwybitniejszym przedstawicielem stylu a cappella był Wacław z Szamotuł[4].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Słownik wyrazów obcych, Władysław Kopaliński
- ↑ Encyklopedia, Oxford 2003
- ↑ A cappella. portalwiedzy.onet.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-07-17)].. portalwiedzy.onet.pl [dostęp 2017-11-21]
- ↑ A cappella. encenc.pl [dostęp 2021-05-23]