Świadkowie Jehowy w Wietnamie
Państwo | |
---|---|
Liczebność (2013) |
ponad 3000 |
Liczba zborów (2013) |
ok. 60 |
Rozpoczęcie działalności |
![Mapa konturowa Wietnamu](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3f/Vietnam_location_map.svg/238px-Vietnam_location_map.svg.png)
Świadkowie Jehowy w Wietnamie – społeczność wyznaniowa w Wietnamie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. W 2013 roku społeczność Świadków Jehowy w Wietnamie liczyła ponad 3000 głosicieli, należących do około 60 zborów[a]. Świadkowie Jehowy prowadzą działalność na terenie kraju bez prawnego zarejestrowania[2]. W Wietnamie oficjalnie działają Sale Królestwa zarejestrowane lokalnie[1][b]. W kraju działa miejscowy Komitet Łączności ze Szpitalami[3] i Komitet Oddziału[4]. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, w których ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Początki
[edytuj | edytuj kod]Początki działalności Świadków Jehowy na terenie obecnego Wietnamu sięgają roku 1936, gdy do Sajgonu (na terenie ówczesnych Indochin Francuskich) przysłano dwóch pionierów z Australii. Jednym z nich był Frank Rice (zm. 1986), który najpierw prowadził działalność kaznodziejską wśród ludności mówiącej po angielsku, a po opanowaniu podstaw miejscowego języka – także w języku wietnamskim. Początkowo prowadził działalność kaznodziejską w rejonie Sajgonu (obecnie Ho Chi Minh), a następnie kontynuował działalność na północy terenu dzisiejszego Wietnamu. Pozostawał w Wietnamie do roku 1943, gdy został aresztowany przez żołnierzy armii japońskiej podczas inwazji Japonii na Azję Południowo-Wschodnią[5].
Rozwój działalności po II wojnie światowej
[edytuj | edytuj kod]W latach 1953–1954 działalność niewielkiej grupki nieochrzczonych głosicieli na terenie dzisiejszego Wietnamu nadzorowało Biuro Oddziału we Francji[5].
Gdy pod koniec 1955 roku w Wietnamie Południowym proklamowano Republikę Wietnamu, Joseph Babinski, nadzorca oddziału Towarzystwa Strażnica w Tajlandii, uzyskał pozwolenie od władz w Sajgonie na przyjazd do tego kraju misjonarzy Towarzystwa Strażnica. 27 czerwca 1957 roku pięciu pierwszych misjonarzy absolwentów Biblijnej Szkoły Strażnicy – Gilead przybyło do Sajgonu. W mieście otwarto dom misjonarski podlegający pod biuro oddziału w Tajlandii. Działalność religijną kontynuowano mimo toczącej się wojny wietnamskiej[5].
Przez pierwszych kilka lat działalność ewangelizacyjna oraz zebrania chrześcijańskie były prowadzone w języku francuskim, znanym zwłaszcza wykształconej części społeczeństwa. Do połowy lat 60. XX wieku przetłumaczono i wydano w języku wietnamskim kilka broszur („Ta dobra nowina o Królestwie”, „Oto wszystko nowe czynię” i „Żyć w nadziei na sprawiedliwy nowy świat”), a misjonarze opanowali miejscowy język, co umożliwiło rozszerzenie działalności ewangelizacyjnej[5].
W roku 1964 do Wietnamu Południowego skierowano kilku Świadków Jehowy z Filipin[6] oraz misjonarzy działających w Kambodży[7]. W 1966 roku oprócz 8 misjonarzy działało 11 miejscowych głosicieli[5].
W 1968 roku, pomimo spodziewanych krwawych walk nadciągającej ofensywy Tết Armii Wietnamu Północnego i Wietkongu, 9 misjonarzy pozostało w Sajgonie (zostali jedynie przeniesieni z domu misjonarskiego w dzielnicy mieszkaniowej do domu w chińskiej dzielnicy w centrum miasta). Po ofensywie zarówno misjonarze, jak i miejscowi głosiciele kontynuowali działalność kaznodziejską[5].
W 1970 roku w języku wietnamskim został wydany podręcznik do prowadzenia studiów biblijnych, książka Prawda, która prowadzi do życia wiecznego[5]. W tym też roku działalność prowadziło 52 głosicieli[8]. W roku 1971 zaczęto wydawać w języku wietnamskim czasopismo „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”[5].
W 1973 roku oficjalnie zalegalizowano Świadków Jehowy w Wietnamie Południowym. W Sajgonie otwarto Biuro Oddziału Towarzystwa Strażnica działające do 1975 roku, kiedy to nastąpiła zmiana władz w tej części kraju[5].
W dniach 13–15 grudnia 1974 roku w Sajgonie zorganizowano kongres Świadków Jehowy pod hasłem „Boskie zamierzenie”. W tym czasie w mieście działały 3 zbory, skupiające 113 głosicieli[5]. Zebrania religijne organizowano w Biurze Oddziału lub w domu misjonarskim[9].
W 1975 roku w Wietnamie działalność kaznodziejską prowadziło 120 głosicieli. Po zajęciu Sajgonu przez wojska Wietkongu przestało działać biuro oddziału i utracono legalizację. Nadzór nad działalnością Świadków Jehowy w Wietnamie przejęło biuro Towarzystwa Strażnica we Francji[9].
Sytuacja wyznania
[edytuj | edytuj kod]Od 1975 roku działalność na terenie Wietnamu nie jest zalegalizowana. Liczba członków wyznania sięga co najmniej 3000 osób, z czego połowa mieszka w Ho Chi Minh, a około 500 w Hanoi. Według danych z 2013 roku zbory Świadków Jehowy podejmowały starania o rejestrację na podstawie aktualnie obowiązującego prawa[2]. Według danych z 2006 roku w Wietnamie funkcjonowało co najmniej 10 zborów. Większość z nich znajdowało się na południu kraju, w tym 5 w mieście Ho Chi Minh. Każdy ze zborów mógł wtedy liczyć kilkuset wyznawców[10][11][12]. W roku w 2013 około 60 zborów znajdowało się na terenie 22 prowincji[2]. W 2010 roku lokalnie zarejestrowane były 32 miejsca wielbienia[13]. 31 lipca 2011 roku wydano Chrześcijańskie Pisma Greckie w Przekładzie Nowego Świata (Nowy Testament) w języku wietnamskim[14].
Delegacja Świadków Jehowy z Wietnamu oficjalnie brała udział w kongresach specjalnych i międzynarodowoych. W listopadzie 2015 roku uczestniczyła w kongresie specjalnym pod hasłem „Naśladujmy Jezusa!” w tajlandzkim Chiang Mai[15], w dniach od 17 do 19 listopada 2017 roku w kongresie specjalnym pod hasłem „Nie poddawaj się!” w indonezyjskiej Dżakarcie[16], a w dniach od 13 do 15 września 2019 roku w kongresie międzynarodowym pod hasłem „Miłość nigdy nie zawodzi!” w południowokoreańskim Seulu[4]. 4 lutego 2017 roku wydano Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata w języku wietnamskim[17].
W Hanoi działają dwie Sale Królestwa, z jednej z nich korzystają cztery zbory (trzy wietnamskojęzyczne i wietnamskiego języka migowego), a z pięciu Sal Królestwa w Ho Chi Minh korzysta 17 zborów (16 wietnamskojęzycznych oraz wietnamskiego języka migowego). Sala Królestwa mieści się również w Biên Hoà, z której korzysta zbór Đông i Tây, a z Sal Królestwa w Đà Lạt, Bông Trang, Bình Xuân, Xuân Trường, Tây Ninh oraz Cần Thơ korzystają miejscowe zbory[1].
Zebrania zborowe odbywają się w języku wietnamskim, chińskim (kantoński) i wietnamskim języku migowym[1].
W kraju działa miejscowy Komitet Łączności ze Szpitalami oraz Komitet Oddziału[3].
Świadkowie Jehowy wydają publikacje w językach używanych w Wietnamie: wietnamskim[18], wietnamskim migowym[19] oraz dżarajskim (jarai)[20].
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Zbory i grupy wietnamskojęzyczne działają również w Australii, Belgii, Cyprze, Czechach, Francji, Japonii, Kambodży, Kanadzie, Korei Południowej, Makau, Malezji, Niemczech, Nowej Kaledonii, Nowej Zelandii, Polsce (Warszawa, Sopot, Szczecin), Rosji, Rumunii, Słowacji, Stanach Zjednoczonych, Tajlandii, Tajwanie, Ukrainie, Węgrzech i w Wielkiej Brytanii.
- ↑ W związku z pandemią COVID-19 od 14 marca 2020 roku do 31 sierpnia 2022 roku działalność od domu do domu była zawieszona (prowadzona była listownie, telefonicznie, w formie elektronicznej, od 31 maja 2022 roku wznowiono publiczną działalność ewangelizacyjną). Od 1 kwietnia 2022 roku program uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa oraz zebrań zborowych przeprowadza się ponownie w Sali Królestwa oraz w formie „hybrydowej” (wszyscy uczestnicy w Sali Królestwa i odbierający program transmitowany przez wideokonferencje mogą brać czynny udział w punktach i dyskusjach). Do końca 2022 roku wstrzymano organizowanie kongresów regionalnych i zgromadzeń obwodowych z osobistym udziałem obecnych. Ich program został zamieszczony w oficjalnym serwisie internetowym jw.org.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2020-04-25] .
- ↑ a b c Đại diện Giáo hội Nhân chứng Giêhôva tới làm việc với Ban Tôn giáo Chính phủ [online], btgcp.gov.vn, 12 czerwca 2013 [dostęp 2014-04-22] (wiet.).
- ↑ a b Watchtower, Kontakt z lokalnym przedstawicielem [online], jw.org .
- ↑ a b Watchtower, Kongres międzynarodowy w roku 2019 pod hasłem „Miłość nigdy nie zawodzi!” — Seul (Korea Południowa) [online], jw.org, 20 września 2019 [dostęp 2019-09-20] .
- ↑ a b c d e f g h i j Yearbook of Jehovah’s Witnesses 1991, Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1991, s. 221–225, 232 (ang.).
- ↑ Yearbook of Jehovah’s Witnesses 1991, Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1991, s. 236–237 (ang.).
- ↑ Watchtower, Przekonałem się, że warto chodzić z mądrymi, „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, CXXXVIII, Towarzystwo Strażnica, marzec 2017, s. 3–7 .
- ↑ Yearbook of Jehovah’s Witnesses 1971, Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1971, s. 292–293 (ang.).
- ↑ a b Yearbook of Jehovah’s Witnesses 1976, Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1976, s. 15, 16 (ang.).
- ↑ U.S. Department of State , International Religious Freedom Report 2006 [online], state.gov (ang.).
- ↑ U.S. Department of State , International Religious Freedom Report 2007 [online], state.gov (ang.).
- ↑ U.S.-Vietnam Trade Council , Vietnam: Fact Sheet Religion and Trafficking in Persons [online], usvtc.org [dostęp 2013-04-08] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-04] (ang.).
- ↑ Bureau of Democracy , Human Rights , Labor, International Religious Freedom Report 2010. Vietnam [online], state.gov, 17 listopada 2010 [dostęp 2019-10-10] [zarchiwizowane z adresu 2017-02-02] (ang.).
- ↑ Watchtower, Bản Kinh Thánh bằng ngôn ngữ thông dụng, „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, Towarzystwo Strażnica, 1 stycznia 2012, s. 27–31 .
- ↑ 2015 Thailand Special Convention of Jehovah’s Witnesses [online], thailand2015.org [zarchiwizowane z adresu 2015-12-22] (ang.).
- ↑ Watchtower, Kongresy specjalne 2017 [online], jw2017.org, 1 października 2016 [dostęp 2017-09-18] [zarchiwizowane z adresu 2018-08-29] (ang.).
- ↑ Watchtower, Ra mắt Kinh Thánh—Bản dịch Thế Giới Mới trong tiếng Việt, „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, Watchtower, kwiecień 2017, s. 11 (wiet.).
- ↑ Watchtower, JW.ORG (j. wietnamski) [online], jw.org .
- ↑ Watchtower, JW.ORG (j. wietnamski migowy) [online], jw.org .
- ↑ Watchtower, Biblioteka (j. jarai) [online], jw.org .
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Yearbook of Jehovah’s Witnesses 1991, Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1991, s. 186–252 (ang.).
- Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego, Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1995, s. 447, 531, 535 .
- „Nasza Służba Królestwa” 8/1973, s. 11
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Cable: 04HANOI86 a / Jehovah's Witnesses seek official registration [online], WikiLeaks, 13 stycznia 2004 (ang.).
- U.S. Department of State: International Religious Freedom Report 2006, state.gov (ang.)
- U.S. Department of State: International Religious Freedom Report 2007, state.gov (ang.)