Reno
Reno Rango fósil: Plistoceno (-620.000)[1] ata Actualidade | |||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Estado de conservación | |||||||||||||||||
Pouco preocupante[2] | |||||||||||||||||
Clasificación científica | |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
Nome binomial | |||||||||||||||||
'Rangifer tarandus' (Linnaeus, 1758) | |||||||||||||||||
Hábitat do reno en Norte América e Eurasia
| |||||||||||||||||
Subespecies | |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
Sinonimia | |||||||||||||||||
Caribú en Norte América |
O reno ou rena, tamén chamado caribú na América do Norte, é un cervídeo de gran porte, característico das rexións árticas do norte do Canadá, Alasca, Rusia, Escandinavia e Islandia. En 1952 reintroduciuse a especie con éxito na Escocia, onde se extinguira no século X. Hai oito subespecies de reno recoñecidas, que corresponden ás poboacións de diferentes áreas.
O reno presenta dimorfismo sexual, sendo os machos de ata 300 kg bastante maiores que as femias. Ambos os sexos teñen galladas, que son máis elaboradas nos machos. A principal fonte de alimentación das renas son liques e herbas rastreiras. Este animais poden, no entanto, comer tamén pequenos paxaros e ovos. O reno ten dentes frontais apenas no maxilar inferior.
O reno é bastante importante na economía das populacións nativas do Ártico como os Inuit e os habitantes da Laponia. Estes pobos domesticaron o reno como fonte de alimento e de peles e animal de tracción. Para alén das manadas domésticas, os renos tamén se cazan nalgúns lugares polos mesmos motivos.
Na cultura popular, a zorra do Papá Noel é tirada por renos.
Notas
- ↑ Kurtén, Björn (1968). "Pleistocene Mammals of Europe". Transaction Publishers. pp. 170–. ISBN 978-1-4128-4514-4. Consultado o 6 August 2013.
- ↑ Erro no código da cita: Etiqueta
<ref>
non válida; non se forneceu texto para as referencias de nomeIUCN