گلوریا آرویو
گلوریا آرویو | |
---|---|
![]() | |
۱۴ مین رئیسجمهور فیلیپین | |
دوره مسئولیت ۲۰ ژانویه ۲۰۰۱ – ۳۰ ژوئن ۲۰۱۰ | |
معاون رئیسجمهور | تئوفیستو گوینگونا نولی دی کاسترو |
پس از | جوزف استرادا |
پیش از | بنیگنو آکینو |
معاون اول رئیسجمهور | |
دوره مسئولیت ۱۹۹۸ – ۲۰۰۱ | |
سناتور | |
دوره مسئولیت ۱۹۹۲ – ۱۹۹۸ | |
اطلاعات شخصی | |
زاده | گلوریا ماکاپاگال آرویو ۵ آوریل ۱۹۴۷ (۷۷ سال) سان خوان |
ملیت | ![]() |
همسر(ان) | خوزه مانوئل آرویو |
پیشه | سیاستمدار |
وبگاه |
گلوریا ماکاپاگال آرویو (به انگلیسی: Maria Gloria Macapagal-Arroyo) (زاده ۵ آوریل ۱۹۴۷) چهاردهمین رئیسجمهور فیلیپین و دومین رئیسجمهور زن این کشور است. آرویو دختر دیوسدادو ماکاپاگال رئیسجمهور فیلیپین در دهه ۱۹۶۰ است.
زندگی
[ویرایش]آرویو فرزند دیوسدادو ماکاپاگال و اوانجلینا ماکارائگ-ماکاپاگال است. سالهای ابتدایی زندگیش را با برادر و خواهر پدریش از ازدواج نخستش در لوبائو، جزیره پامپانگا در شمال فیلیپین سپری کرد. وقتی برادر جدیدش به دنیا آمد، گلوریا چهارساله زندگی در کنار مادربزرگ مادریش در شهر ایلیگان در جنوب فیلیپین را ترجیح داد.
او به مادربرزگش گفته بود: «من میخواهم پیش تو زندگی کنم، چون آنها دیگر مرا دوست ندارند»[۱] سالهای بعدی زندگی خود را در میندانائو و مانیل گذراند. او در دوران ریاست جمهوری هم توجه زیادی بر حل مشکل این جزیره بزرگ در جنوب فیلیپین داشتهاست. آرویو در ۱۱ سالگی به نزد خانوادهاش در برگشت. آرویو به اسپانیائی، انگلیسی و تاگالوگ مسلط است و زندگی در نقاط مختلف باعث شده که به زبانهای مختلف فیلیپین آشنایی داشته باشد. کاپامپانگان، ایلکانو (که از مادرش آموخت) و سبوانو که آن را در هنگام سکونت در شهر ایلیگان در میندانائو یادگرفت، مهمترین آنها هستند.
زندگی آرویو ۱۴ ساله پس از انتخاب پدرش به ریاستجمهوری کشور در سال ۱۹۶۱ دگرگون شد. او پس از آن به همراه خانوادهاش در کاخ مالاکانانگ زندگی میکرد. در ۱۸ سالگی به واشینگتن دیسی رفت و دو سال در دانشگاه جورج تاون اقتصاد خواند. آرویو در این دانشگاه با بیل کلینتون نیز آشنا شد.[۲] هر دو آنها بعدها رئیسجمهور کشورشان شدند. البته ریاست جمهوری آرویو در روزی شروع شد که ریاست جمهوری کلینتون به پایان رسید.
گلوریا ماکاپاگال در ۱۹۶۸ به فیلیپین بازگشت و با خوزه میگل آرویو که از نوجوانی او را میشناخت، ازدواج کرد. او تحصیلات خود را در کشورش ادامه داد. در ۱۹۷۶ کارشناسی ارشد اقتصاد را از دانشگاه آتنو دی مانیل گرفت و وارد دوره دکترای اقتصاد در دانشگاه فیلیپین شد و از سال بعد آموزش اقتصاد را آغاز کرد. او دکترای خود را در ۱۹۸۵ دریافت کرد.
آرویو سه فرزند دارد؛ خوان میگل در ۱۹۶۹، اوانجلینا لوردس در ۱۹۷۱ و دیوسدادو ایگناسیو خوزه ماریا در ۱۹۷۴.
فعالیت در دولت
[ویرایش]با پایان دوران دیکتاتوری فردیناند مارکوس که در ۱۹۶۵ جایگزین پدر گلوریا آرویو در کاخ ریاست جمهوری فیلیپین شده بود و انتخاب کرازون آکینو به این سمت در ۱۹۸۷، آرویو به دولت فیلیپین فراخوانده شد. او کار خود را در مرکز تجارت و صنعت فیلیپین آغاز کرد. مهمترین مسئولیت او نظارت بر صنعت نساجی کشور شد. به گفته نویسنده روزنامه فیلیپین دیلی اینکویرر: «آرویو یکی از متهورترین تکنوکراتهای جوانی بود که دولت آکینو به خدمت گرفته بود تا برای بازسازی کشوری که فساد گسترده ناشی از دیکتاتوری تلاش کنند».[۱]
نمایندگی سنا
[ویرایش]آرویو در ۱۹۹۲ تصمیم به شرکت در انتخابات سنا گرفت. بر اساس قانون انتخابات ۱۹۸۷ فیلیپین ۱۲ نفر اول برای یک دوره ۶ ساله و ۱۲ نفر بعدی برای یک دوره ۳ ساله انتخاب میشدند. آرویو سیزدهم شد و در سال ۱۹۹۵ مجدداً در انتخابات شرکت کرد. او این بار با ۱۶ میلیون رأی به عضویت سنا درآمد. بیشترین رأیی که تاکنون یک سناتور در فیلیپین به دست آوردهاست.[۱]
او در دوران نمایندگی خود یک قانونگذار بسیار پرکار بود و در نوشتن ۵۵ قانون شرکت داشت که «قانون ممنوعیت مزاحمتهای جنسی»، «قانون حقوق مردم بومی» و «قانون توسعه صادرات» از مهمترین آنها هستند.
معاون رئیسجمهور
[ویرایش]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/87/Arroyo_and_Bush.jpg/190px-Arroyo_and_Bush.jpg)
آرویو قصد کاندیداتوری برای عنوان ریاست جمهوری در انتخابات سال ۱۹۹۸ را داشت، اما به توصیه رئیسجمهور وقت فیدل راموس و رهبران حزب حاکم برای پست معاون رئیسجمهور و شریک انتخاباتی خوزه دی ونسیا ثبت نام کرد (در نظام انتخاباتی فیلیپین رأیدهندگان بهطور جداگانه رئیسجمهور و معاون رئیسجمهور را انتخاب میکنند). در پایان هر چند جوزف استرادا هنرپیشه محبوب سابق فیلیپینی رئیسجمهور شد، ولی آرویو با سیزده میلیون رأی که نزدیک به دوبرابر نزدیکترین رقیبش ادگاردو آنگارا زوج استرادا و دو میلیون رأی بیش از استرادا بود به پست معاون رئیسجمهور برگزیده شد. او در ۳۰ ژوئن ۱۹۹۸ شغل جدید خود را آغاز کرد و همزمان با حکم استرادا اداره وزارتخانه توسعه و رفاه اجتماعی را نیز برعهده گرفت.
در اکتبر ۲۰۰۰ استرادا توسط چاویت سینگسون استاندار ایلوکوس جنوبی به فساد متهم شد.[۳] وقتی استرادا با شکایت یک کاردینال مشهور فیلیپین به دادگاه فراخوانده شد، آرویو در رم به سر میبرد. او پس از آنکه از ژان پل دوم خواستار دعا برای کشورش شد، استعفای خود را اعلام کرد و به جمع مخالفان رئیسجمهور پیوست. آرویو در ۲۹ اکتبر ۲۰۰۰ در یک سخنرانی در دانشگاه اتنو دی مانیلا اعلام کرد که رهبری اعتراضات غیر خشونتآمیزی که خواستار استعفای استرادا بودند را برعهده میگیرد. آرویو در این دوران از سوی بسیاری از رهبران سیاسی و مذهبی مورد تحسین قرار گرفت، هرچند اتهامات و تهدیدات زیادی نیز علیه او صورت گرفت.[۱]
رئیسجمهور
[ویرایش]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7c/Arroyo_inauguration.jpg/250px-Arroyo_inauguration.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5c/APEC2004_Chamanto.jpg/250px-APEC2004_Chamanto.jpg)
در نهایت دیوان عالی فیلیپین در ۲۰ ژانویه ۲۰۰۱ برکناری استرادا از ریاستجمهوری را اعلام کرد پلیس و ارتش نیز پیش از آن حمایت خود را از استرادا قطع کرده بودند.
در مه ۲۰۰۱ وقتی استرادا دستگیر شد، حدود ۴۰ هزار نفر از طرفداران او شهر را به آشوب کشیده و به کاخ ریاستجمهوری هجوم آوردند. پس از سرکوب شدن معترضان آرویو با اعلام وضعیت اضطراری دستور دستگیری رهبران مخالفین را صادر کرد.[۴] وضعیت اضطراری یک هفته بعد پایان یافت. دراوخر ریاست جمهوری با وجود اقدامات موفقدر توسعه اجتماعی وزیرساختهای اقتصادی از قبیل ایجاد ۱۰۰ هزار خانه و بزرگراه بعد ازآنکه محبوبیت او در جامعه تنزل یافت بعد از ۹ سال ریاست جمهوری کرسی را ترک کردوکاندیدای کنگره ملی شد که از آنجا برنامه توسعه سیاسی واقتصادی را پیگیری کند. وقدرت پارلمانی را افزایش دهد.
پانویس
[ویرایش]منابع
[ویرایش]- Glory, Gloria! ANTHONY SPAETH. TIME PACIFIC, ۲۹ ژانویه ۲۰۰۱ - بازدید: ژانویه ۲۰۰۹
- Current Biography International Yearbook (2002). Gloria Macapagal-Arroyo H. W. Wilson Company، بازدید: ژانویه ۲۰۰۹
- Estrada v. Arroyo Supreme_Court_of_the_Philippines (2001) بازدید: ژانویه ۲۰۰۹
- State of Rebellion Declared After Siege at Manila Palace New York Times
پیوند به بیرون
[ویرایش]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fa/Wikiquote-logo.svg/34px-Wikiquote-logo.svg.png)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/Commons-logo.svg/30px-Commons-logo.svg.png)
- وبگاه رسمی
- Gloria Arroyo at The Most Powerful Women. Forbes, 2005
- گلوریا آرویو
- افراد زنده
- افراد ویسایایی
- اقتصاددانان اهل فیلیپین
- اهالی پامپانگا
- اهالی کزون سیتی
- پیشآهنگی در فیلیپین
- دانشآموختگان دانشگاه جرجتاون
- دانشآموختگان دانشگاه دیلیمان فیلیپین
- رئیسجمهورهای زن
- رئیسجمهورهای فیلیپین
- رئیسان مجلس نمایندگان فیلیپین
- رهبران به قدرت رسیده از طریق کودتا
- زادگان ۱۹۴۷ (میلادی)
- زنان اهل فیلیپین در سیاست
- زنان اهل فیلیپین
- زنان سیاستمدار سده ۲۱ (میلادی)
- سران دولت زن
- سران کشور زن
- سیاستمداران اهل فیلیپین
- سیاستمداران زن سده ۲۰ (میلادی) اهل فیلیپین
- سیاستمداران زن سده بیستم (میلادی)
- سیاستمداران سده ۲۰ (میلادی) اهل فیلیپین
- فرزندان رئیسجمهورهای فیلیپین
- کاتولیکهای رومی اهل فیلیپین
- مردم ویسایا
- معاونان رئیسجمهورهای فیلیپین
- نامزدهای ریاستجمهوری فیلیپین (۲۰۰۴)
- نامزدهای معاونت ریاستجمهوری فیلیپین (۱۹۹۸)
- وزیران امور خارجه زن
- وزیران امور خارجه فیلیپین
- وزیران دفاع زن
- افراد پادکمونیست اهل فیلیپین
- فیلیپینیهای دور از وطن در ایالات متحده آمریکا
- اهالی سان خوان، کلانشهر مانیل