A-minoro
Etoso
a-minoro estas tonalo de la modalo minoro, baziĝanta sur la toniko a. La tonalo a-minoro ne havas antaŭsignojn en la notacio. Ankaŭ la respektivan gamon kaj la bazan akordon de ĉi tiu tonalo (la toniko a-c-e), oni nomas a-minoro.
![\new Staff {
\relative c' {
\key a \minor
\override Staff.TimeSignature #'stencil = ##f
\override Staff.BarLine #'stencil = ##f
a1 b c d e f g a g f e d c b a
}
}
\midi {
\context {
\Score
tempoWholesPerMinute = #(ly:make-moment 120 1)
}
}](http://upload.wikimedia.org/score/q/0/q0igoz1hxbde8hklh5iwyvmtvtllvwc/q0igoz1h.png)
La skalo pri natura a-minora estas: la, si, do, re, mi, fa, sol, la kun
- toniko : la
- medianto : do
- dominanto : mi
- strebotono : fa
kaj alteracioj : neniu
Ĉi tiu tonalo estas kiel paraleltonalo de C-maĵoro tonalo tre ofte uzata en ĉiuj epokoj. Ĝi estas sentata ofte kiel helsonora, milda, nobla. Ankaŭ "pia ineco" foje estis asociata.
a-minoro estis la favorita tonalo de Robert Schumann kaj havas en liaj verkoj ĉiam bazan pozicion.
Verkoj
[redakti | redakti fonton]- Johann Sebastian Bach: violonkonĉerto a-minora; triobla konĉerto
- Ludwig van Beethoven: Für Elise
- Wolfgang Amadeus Mozart: Rondeloo Alla Turca el pianosonato n-o 11 11 A-Dur KV 331
- Gustav Mahler: 6. Sinfonie
- Robert Schumann: pianokonĉerto (op. 54)
- Edvard Grieg: pianokonĉerto (op. 16)
- Ralph Vaughan Williams: konĉerto por hobojo kaj arĉinstrumentoj
Vidu ankaŭ
[redakti | redakti fonton]- C♭-maĵoro, G♭-maĵoro, D♭-maĵoro, A♭-maĵoro, E♭-maĵoro, B♭-maĵoro, F-maĵoro, C-maĵoro, G-maĵoro, D-maĵoro, A-maĵoro, E-maĵoro, B-maĵoro, F♯-maĵoro, C♯-maĵoro
- a♭-minoro, e♭-minoro, b♭-minoro, f-minoro, c-minoro, g-minoro, d-minoro, a-minoro, e-minoro, b-minoro, f♯-minoro, c♯-minoro, g♯-minoro, d♯-minoro, a♯-minoro