Μπάμπα Βίντα
![]() |
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. |
Μπάμπα Βίντα | |
---|---|
![]() | |
Είδος | φρούριο και μουσείο |
Γεωγραφικές συντεταγμένες | 43°59′35″N 22°53′13″E |
Διοικητική υπαγωγή | Βίντιν |
Τοποθεσία | Βίντιν |
Χώρα | Βουλγαρία |
![]() | |
δεδομένα (π) |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ed/Baba_Vida_Klearchos_1.jpg/250px-Baba_Vida_Klearchos_1.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/21/Baba_Vida.png/200px-Baba_Vida.png)
Το Μπάμπα Βίντα (βουλγαρικά: Баба Вида) είναι ένα μεσαιωνικό φρούριο, στο Βιδίνιο της βορειοδυτικής Βουλγαρίας, και το κυριότερο αξιοθέατο της πόλης. Αποτελείται από δύο ομόκεντρες σειρές τειχών και εννέα πύργους, από τους οποίους οι τρεις σώζονται στο πλήρες μεσαιωνικό τους ύψος, και περιλαμβάνει και τις αρχικές επάλξεις. Θεωρείται ότι είναι το μόνο πλήρως διατηρημένο μεσαιωνικό κάστρο της χώρας. Ανήκει στον κατάλογο των 100 Τουριστικών Αξιοθέατων της Βουλγαρίας.
Η κατασκευή του φρουρίου ξεκίνησε το 10ο αιώνα στη θέση του αρχαίου ρωμαϊκού φρουρίου Μπονόνια. Η κατασκευή του είναι συνδεδεμένη με ένα θρύλο, σύμφωνα με τον οποίο ένας Βούλγαρος ηγεμόνας που κυβερνούσε στο Βιδίνιο είχε τρεις κόρες: τη Βίντα, τη Κούλα και τη Γκάμζα. Πριν το θάνατό του, μοίρασε το βασίλειο μεταξύ τους. Η Βίντα, που ήταν η μεγαλύτερη, πήρε το Βιδίνιο και τα εδάφη βόρεια των Καρπαθίων, η Κούλα πήρε το Ζάγετσαρ και την Τίμοτσκα Κράινα, και η Γκάμζα τα εδάφη δυτικά μέχρι το Μοράβα. Ενώ η Γκάμζα και η Κούλα παντρέυτηκαν με πολεμοχαρείς ευγενείς, η Βίντα παρέμεινε άγαμη και έχτισε το φρούριο της πόλης. Κυβέρνησε το βασίλειο της με δίκαιο τρόπο μέχρι τα γεράματά της και μετά το θάνατό της δόθηκε από το λαό στο φρούριο το όνομα Μπάμπα Βίντα που σημαίνει Γιαγιά Βίντα.
Το φρούριο λειτούργησε ως η κύρια αμυντική εγκατάσταση του Βιδινίου κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα και αποτελούσε το πιο σημαντικό φρούριο της βορειοδυτικής Βουλγαρίας. Το Μπάμπα Βίντα αντιστάθηκε σε μια πολιορκία του Βυζαντινού στρατού υπό την ηγεσία του αυτοκράτορα Βασιλείου Β' , αλλά καταστράφηκε και ανεγέρθηκε ξανά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιβάν Σρατσιμίρ, ο οποίος το χρησιμοποίησε ως έδρα του και βασική του κατοικία. Μεταξύ των ετών 1365 και 1369, το φρούριο βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Ούγγρων. Το Βιδίνιο είχε δεχθεί ξαφνική επίθεση από τις δυνάμεις του Λουδοβίκου της Ουγγαρίας, αλλά χρειάστηκαν αρκετοί μήνες για να καταληφθεί το Μπάμπα Βίντα. Το 1369 ο Ιβάν Στρατσιμίρ κατάφερε να ανακτήσει τον έλεγχο της πρωτεύουσας του, αν και αναγκάστηκε να παραμείνει υπό ουγγρική επικυριαρχία.
Το 1388, οι Οθωμανοί εισέβαλαν στα εδάφη του Στρατσιμίρ και τον υποχρέωσαν να γίνει υποτελής τους. Το 1396, εντάχθηκε στην αντι-Οθωμανική σταυροφορία υπό της ηγεσία του Βασιλιά της Ουγγαρίας, Σιγισμούνδου, παρέχοντας τη βοήθεια του και τους πόρους του στους σταυροφόρους. Η σταυροφορία κατέληξε στην καταστροφική μάχη της Νικόπολης, και οι Οθωμανοί κατέλαβαν τα περισσότερα εδάφη του Στρατσιμίρ λίγο αργότερα, το 1397.
Κατά την οθωμανική περίοδο το φρούριο λειτούργησε ως αποθήκη όπλων και ως φυλακή. Μεγάλο μέρος του φρουρίου καταστράφηκε τότε. Από τα τέλη του 18ου αιώνα έπαψε να χρησιμοποιείται για αμυντικούς σκοπούς, και λειτούργησε ως κατοικία του Οσμάν Πασβάνογλου.
Οι πρώτες αρχαιολογικές έρευνες έγιναν τη δεκαετία του 1950 και 1960. Τη δεκαετία του '60 κατασκευάστηκε εντός του φρουρίου το θερινό θέατρο της πόλης.
Σήμερα το φρούριο Μπάμπα Βίντα λειτουργεί ως μουσείο. Είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός με πολλούς χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο.
Φωτογραφίες
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]-
Εσωτερικό του φρουρίου