Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης
Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης | |
---|---|
![]() | |
Συχνότητα | ετήσια |
Πρώτη απονομή | 1901 |
Τωρινός κάτοχος | Ναργκίς Μοχαμαντί |
Το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης είναι ένα από τα πέντε Βραβεία Νόμπελ, που θεσπίστηκαν από τον Σουηδό βιομήχανο και εφευρέτη Άλφρεντ Νόμπελ. Με βάση τη διαθήκη του Νόμπελ το βραβείο αυτό πρέπει να δίνεται «στο πρόσωπο που είχε τη μεγαλύτερη συνεισφορά στην αδελφοποίηση των εθνών, στην κατάργηση ή τη μείωση των στρατιωτικών δυνάμεων και στη διεξαγωγή και προώθηση ειρηνευτικών διαδικασιών».
Το Νόμπελ Ειρήνης απονέμεται σε ετήσια βάση στο Όσλο, πρωτεύουσα της Νορβηγίας, και συγκεκριμένα στο δημαρχείο της πόλης. Τα υπόλοιπα βραβεία απονέμονται στην Αίθουσα Συναυλιών της Στοκχόλμης την ίδια ημέρα. Η βράβευση γίνεται στις 10 Δεκεμβρίου, επέτειο του θανάτου του Νόμπελ, παρουσία του βασιλιά της χώρας. Ο βραβευθείς παραλαμβάνει ένα αναμνηστικό δίπλωμα, ένα μετάλλιο και ένα αποδεικτικό για την είσπραξη του χρηματικού επάθλου. Την τελευταία δεκαετία η τελετή βράβευσης ακολουθείται από μία συναυλία για την ειρήνη. Η συναυλία αυτή λαμβάνει χώρα την επόμενη ημέρα από τη βράβευση, μεταδίδεται σε περισσότερες από 150 χώρες παγκοσμίως και παρακολουθείται από περισσότερες από 450 εκατομμύρια οικογένειες. Έχει λάβει διεθνή φήμη και αποτελεί πόλο έλξης διασήμων προσωπικοτήτων από τον χώρο της μουσικής.
Η επιλογή των βραβευθέντων δημιουργεί κατά καιρούς αντιδράσεις, καθώς επιλέγονται πρόσωπα που παλαιότερα είχαν προωθήσει τη βία σαν μέσο επίλυσης διαφορών και στη συνέχεια ακολούθησαν επιλεκτικά ειρηνικές μεθόδους για να επιτευχθεί η ειρήνη.
Διαδικασία βράβευσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Νόμπελ μέχρι τον θάνατό του το 1896 δεν ξεκαθάρισε ποτέ την επιλογή ενός βραβείου για την ειρήνη. Οι υπόλοιπες επιλογές του, όπως η χημεία και η φυσική, ήταν περισσότερο προφανείς, καθώς υπήρξε εκπαιδευμένος χημικός μηχανικός.[1] Διατυπώθηκε βέβαια από ορισμένους η άποψη ότι ο Νόμπελ ζήτησε τη θέσπιση του βραβείου για να επανορθώσει για την εφεύρεση καταστροφικών υλικών. Ωστόσο κανένα από τα εκρηκτικά που εφηύρε δε χρησιμοποιήθηκε όσο ήταν ακόμα εν ζωή, με εξαίρεση ίσως τον βαλλιστίτη. Το κοινοβούλιο της Νορβηγίας, το Στόρτινγκ, διορίζει τη νορβηγική επιτροπή Νόμπελ, η οποία επιλέγει τον βραβευθέντα. Ο πρόεδρος της επιτροπής αυτής απονέμει ο ίδιος το βραβείο. Την περίοδο θανάτου του Νόμπελ η Σουηδία και η Νορβηγία αποτελούσαν μία οντότητα. Η Σουηδία ήταν αρμόδια για την εξωτερική πολιτική και η Νορβηγία για την εσωτερική της πολιτική. Ο Νόμπελ ωστόσο ποτέ δεν εξήγησε την επιθυμία του η Νορβηγία να είναι υπεύθυνη για την απόδοση αυτού του βραβείου.[2] Πιθανόν λόγω της μη ενασχόλησης της Νορβηγίας με τα εξωτερικά, ο Νόμπελ να θεώρησε ότι μια νορβηγική επιτροπή θα ήταν ανεπηρέαστη κατά τη βράβευση.
Υποψηφιότητες
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/92/Norske_nobelinstiutt_1.jpg/220px-Norske_nobelinstiutt_1.jpg)
Οι υποψηφιότητες για το βραβείο μπορούν να προταθούν από μια ευρεία ομάδα ειδικών, όπως παλαιότερους βραβευθέντες, μέλη εθνικών συνελεύσεων και κοινοβουλίων, πανεπιστημιακούς ορισμένων ειδικοτήτων, διεθνείς δικαστές και ειδικοί σύμβουλοι της επιτροπής βράβευσης. Μερικές χρονιές οι προτάσεις έχουν αγγίξει τις 199. Η επιτροπή διατηρεί μυστικές τις προτάσεις και ζητά βέβαια και από αυτούς που τις υπέβαλλαν να πράξουν το ίδιο. Κατά καιρούς πολλοί χαρακτηρίζονται σαν υποψήφιοι για το βραβείο αλλά δεν προέκυψε ποτέ επίσημη τεκμηρίωση για αυτό.[3] Για την περίοδο 1901 – 1955 όμως οι υποψηφιότητες δημοσιοποιήθηκαν σε μία βάση δεδομένων.[4] Με τη δημοσίευση των δεδομένων αυτών αποκαλύφθηκε ότι το 1939 ο Έρικ Μπραντ, Σουηδός πολιτικός είχε προτείνει τον Αδόλφο Χίτλερ. Απέσυρε όμως την πρόταση του τέσσερις ημέρες αργότερα.[5] Άλλες διάσημες υποψηφιότητες περιλαμβάνουν τον Ιωσήφ Στάλιν και το Μπενίτο Μουσολίνι. Βέβαια εφόσον κάθε υποψηφιότητα προτείνεται από ένα μεμονωμένο πρόσωπο, τέτοιες υποψηφιότητες δεν εκφράζουν την άποψη της νορβηγικής επιτροπής.
Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα βραβεία, με τα οποία αναγνωρίζεται η ολοκληρωμένη συνεισφορά ενός προσώπου, το βραβείο αυτό μπορεί να απονεμηθεί σε πρόσωπα ή οργανισμούς κατά τη διάρκεια της προσπάθειας τους για αντιμετώπιση συγκρούσεων ή τη δημιουργία ειρήνης. Ελλοχεύει βέβαια ο κίνδυνος οι διαπραγματεύσεις να μην οδηγήσουν στο προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Γι αυτό και ορισμένα βραβεία ήρθαν αντιμέτωπα με την έντονη κριτική του κοινού. Για παράδειγμα τα βραβεία που δόθηκαν στους Θεόδωρο Ρούσβελτ, Σιμόν Πέρες, Γιτζάκ Ράμπιν, Γιασέρ Αραφάτ και στους Χένρι Κίσινγκερ και Λι Ντουκ Το. Το τελευταίο βραβείο μάλιστα οδήγησε σε παραίτηση δύο μέλη της επιτροπής.[6]
Το 2005 δημιουργήθηκε το Κέντρο Νόμπελ Ειρήνης. Σκοπός του είναι η παρουσίαση των βραβευθέντων και της συνεισφοράς τους καθώς και τις τρέχουσες διαμάχες και πολέμους ανά την υφήλιο.
Διαμάχες
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το Νόμπελ Ειρήνης έχει γίνει αντικείμενο διαφωνιών κατά τη διάρκεια της ιστορίας του. Υποστηρίζεται ότι το κοινοβούλιο της Νορβηγίας, που διορίζει την επιτροπή βράβευσης, είναι το ίδιο κοινοβούλιο, που αποφάσισε το 1949 τη συμμετοχή τη χώρας στο ΝΑΤΟ, τη φιλοξενία δυνάμεων του ΝΑΤΟ στη χώρα και την παροχή λιμανιών και χωρικών υδάτων στα βαλλιστικά υποβρύχια των ΗΠΑ το 1983. Ωστόσο το κοινοβούλιο δεν έχει λόγο στην τελική επιλογή. Ένα μέλος του κοινοβουλίου δε μπορεί ταυτόχρονα να είναι μέλος της επιτροπής και η επιτροπή περιλαμβάνει μέλη από όλα τα μεγάλα κόμματα, και συνεπώς συμπεριλαμβάνει και αυτά που αντιτίθενται στη συμμετοχή της χώρας στο ΝΑΤΟ.
Μία κοινώς αποδεκτή αδυναμία του βραβείου αυτού είναι η αμεσότητα της βράβευσης. Τα επιστημονικά και λογοτεχνικά Νόμπελ απονέμονται συχνά μετά την παρέλευση δύο ή και τριών δεκαετιών από το αναγνωρισμένο επίτευγμα. Αντίθετα το Νόμπελ Ειρήνης απονέμεται την ίδια χρονιά ή την αμέσως επόμενη. Ορισμένοι σχολιαστές επισημαίνουν ότι αυτό μπορεί να είναι άδικο ή και ειρωνικό καθώς οι κριτές δεν μπορούν να είναι πλήρως αμερόληπτοι. Υπάρχει όμως και η αντίθετη άποψη με βάση την οποία η άμεση απονομή εστιάζει το γενικό ενδιαφέρον σε ένα σημαντικό διεθνές πρόβλημα και πιθανότατα ενισχύει τις προσπάθειες για την ειρήνη. Μια κοντινότερη ματιά στους νομπελίστες μας δίνει διαφορετικές περιπτώσεις ανθρώπων. Κάποιοι όπως ο Άλμπερτ Σβάιτσερ (1952), ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ (1964), η Μητέρα Τερέζα (1979) και η Αούνγκ Σαν Σούου Κίι (1991) αφιέρωσαν τη ζωή τους σε ανθρωπιστικά ζητήματα. Άλλοι, όπως ο Τζίμμυ Κάρτερ (2002) και ο Μοχάμεντ ελ Μπαραντέι (2005) επιλέχτηκαν για την ασταμάτητη προσπάθεια τους. Άλλοι πάλι θεωρούνται αμφιλεγόμενοι, ακόμη και σήμερα, εξαιτίας κυρίως της πολιτικής τους δραστηριότητας. Στην τελευταία κατηγορία περιλαμβάνονται πρόσωπα όπως ο Χένρι Κίσινγκερ (1973), ο Μοχάμεντ Ανουάρ ελ-Σαντάτ και ο Μεναχέμ Μπέγκιν (1978), ο Γιτζάκ Ράμπιν και ο Γιασέρ Αραφάτ (1994).
Ένα άλλο θέμα είναι οι αξιοσημείωτες απουσίες, δηλαδή η μη βράβευση διεθνώς αναγνωρισμένων προσωπικοτήτων. Η λίστα περιλαμβάνει τον Μαχάτμα Γκάντι, τον Πάπα Ιωάννη ΚΓ, τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄, τον Στιβ Μπίκο, τον Ραφαέλ Λέμκιν, τον Χέρμερτ Χούβερ, τον Σέσαρ Τσάβες, τον Χοσέ Φερέρ και τον Όσκαρ Ρομέρο. Ιδιαίτερη αίσθηση είχε προκαλέσει η παράλειψη του Γκάντι. Υπήρξαν μάλιστα και επίσημες ανακοινώσεις της επιτροπής για το θέμα.[7][8] Γνωστοποιήθηκε μάλιστα από την επιτροπή ότι ο Γκάντι ήταν υποψήφιος το 1937, το 1938, το 1939, το 1947 και τον Ιανουάριο του 1948, λίγες μέρες πριν δολοφονηθεί. Αργότερα νέα μέλη της επιτροπής εξέφρασαν δημόσια τη λύπη τους για την παράλειψη βράβευσης του Γκάντι.[β][9] Στις περισσότερες περιπτώσεις οι παραλείψεις αυτές προέκυψαν εξαιτίας του όρου της διαθήκης του Νόμπελ, με βάση την οποία μόνο πρόσωπα εν ζωή μπορούν να τιμηθούν με το βραβείο.
Έρευνα του ανθρωπολόγου Ντείβιντ Στολ σχετικά με την Ριγοβέρτα Μεντσού, η οποία βραβεύθηκε το 1992 αποκάλυψε μερικά κατασκευασμένα στοιχεία στην αυτοβιογραφία της με τίτλο «Το όνομά μου είναι Ριγοβέρτα Μεντσού και έτσι δημιουργήθηκε η συνείδησή μου (Me llamo Rigoberta Menchú y así me nació la conciencia)». Η Μεντσού αργότερα παραδέχτηκε ότι άλλαξε ορισμένα στοιχεία του βιογραφικού της. Μετά την αρχική διαμάχη, η επιτροπή βράβευσης αποφάσισε ότι δεν πρέπει να ανακαλέσει τη βράβευση της Μεντσού, εξαιτίας των διαφορών αυτών. Ο γραμματέας της επιτροπής δήλωσε ότι η βράβευση της δε βασίστηκε πρωταρχικά ή αποκλειστικά στην αυτοβιογραφία.[10]
Βραβευθέντες
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Έτος | Όνομα | Χώρα καταγωγής | Σημειώσεις | |||
---|---|---|---|---|---|---|
1901 | Ερρίκος (Ανρί) Ντυνάν | ![]() |
ιδρυτής του Ερυθρού Σταυρού[11] | |||
Φρεντερίκ Πασσύ | ![]() |
ιδρυτής και πρόεδρος της Διακοινοβουλευτικής Ενωσης[11] | ||||
1902 | Ελί Ντυκομέν Σαρλ Αλμπέρ Γκομπά |
![]() |
εξέχοντα μέλη του Διεθνούς Μόνιμου Γραφείου για την Ειρήνη[12] | |||
1903 | Γουίλιαμ Ράνταλ Κρέμερ | ![]() |
γραμματέας της Ένωσης Διεθνούς Διαιτησίας[13] | |||
1904 | Ινστιτούτο Διεθνούς Δικαίου | ![]() |
[14] | |||
1905 | Μπέρτα φον Ζούτνερ | ![]() |
επίτιμη πρόεδρος του Διεθνούς Μόνιμου Γραφείου για την Ειρήνη[15] | |||
1906 | Θεόδωρος (Θίοντορ) Ρούζβελτ | ![]() |
Πρόεδρος των ΗΠΑ, πρωτοστάτης στην ίδρυση του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου της Χάγης[16] | |||
1907 | Ερνέστο Τεοντόρο Μονέτα | ![]() |
μέλος του Διεθνούς Γραφείου για την Ειρήνη[17] | |||
Λουί Ρενό | ![]() |
καθηγητής διεθνούς δικαίου, δικαστής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης[17] | ||||
1908 | Κλας Πόντους Άρνολντσον | ![]() |
ιδρυτής της Σουηδικής Επιτροπής Διαιτησίας και Ειρήνης[18] | |||
Φρέντρικ Μπάγερ | ![]() |
επίτιμος πρόεδρος του Διεθνούς Γραφείου Ειρήνης[18] | ||||
1909 | Ογκύστ Μαρί Φρανσουά Μπερνέρ | ![]() |
μέλος του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου[19] | |||
Πολ Ανρί Μπαλουέ ντ' Ετουρνέλ, Βαρόνος ντε Κονστάν | ![]() |
ιδρυτής και πρόεδρος της επιτροπής διαιτησίας του γαλλικού κοινοβουλίου[19] | ||||
1910 | Διεθνές Γραφείο Ειρήνης | ![]() |
με έδρα τη Βέρνη [20] | |||
1911 | Τομπίας Μίκαελ Κάρελ Άσερ | ![]() |
Πρωθυπουργός της Ολλανδίας, πρωτοστάτης σε διεθνείς διασκέψεις για τη επίλυση νομικών διαφορών μεταξύ των εθνών[21] | |||
Άλφρεντ Χέρμαν Φριντ | ![]() |
μέλος του Διεθνούς Γραφείου για την Ειρήνη[21] | ||||
1912 | Ελάιχου Ρουτ | ![]() |
«για το ξεκίνημα πολλών διαιτητικών συμφωνιών»[22] | |||
1913 | Ανρί λα Φοντέν | ![]() |
πρόεδρος του Διεθνούς Γραφείου για την Ειρήνη[23] | |||
1914 |
| |||||
1915 | ||||||
1916 | ||||||
1917 | ||||||
1918 | ||||||
1919 | Γούντροου Ουίλσον | ![]() |
πρόεδρος των ΗΠΑ, πρωτεργάτης των Ηνωμένων Εθνών[25] | |||
1920 | Λεό Μπουρζουά | ![]() |
πρόεδρος του συμβουλίου των Ηνωμένων Εθνών[26] | |||
1921 | Γιάλμαρ Μπράντινγκ | ![]() |
Σουηδός πρωθυπουργός και ειδικός παρατηρητής της Κοινωνίας των Εθνών[27] | |||
Κρίστιαν Λους Λάνγκε | ![]() |
γενικός γραμματέας της Διακοινοβουλευτικής Ενωσης των Βρυξελλών[27] | ||||
1922 | Φρίντγιοφ Νάνσεν | ![]() |
Νορβηγός ειδικός απεσταλμένος των Ηνωμένων Εθνών, ιδρυτής του Διεθνούς Γραφείου Νάνσεν για τους Πρόσφυγες και δημιουργός του διαβατηρίου Νάνσεν για τους πρόσφυγες[28] | |||
1923 | Δεν απονεμήθηκε, το Νόμπελ Ειρήνης, λόγω των πολιτικών ανακατατάξεων, εκείνης της εποχής | — | Το αντίστοιχο ποσό κατατέθηκε στο Ειδικό Ταμείο για την Ειρήνη. | |||
1924 | ||||||
1925 | Σερ Όστιν Τσάμπερλεν | ![]() |
«για τις Συνθήκες του Λοκάρνο»[29] | |||
Τσαρλς Ντόους | ![]() |
πρόεδρος της επιτροπής αποζημιώσεων μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και οργανωτής του σχεδίου Ντόους[29] | ||||
1926 | Αριστίντ Μπριάν | ![]() |
«για τις Συνθήκες του Λοκάρνο»[30] | |||
Γκούσταβ Στρέζεμαν | ![]() | |||||
1927 | Φερντινάν Μπουισόν | ![]() |
ιδρυτής και πρόεδρος της Κοινωνίας των Εθνών.[31] | |||
Λούντβιχ Κβίντε | ![]() |
ειδικός απεσταλμένος σε πολλές διαπραγματεύσεις για την ειρήνη[31] | ||||
1928 | Δεν απονεμήθηκε, το Νόμπελ Ειρήνης, λόγω των πολιτικών ανακατατάξεων, εκείνης της εποχής | — | Το 1928, που δεν απονεμήθηκε το βραβείο, το αντίστοιχο ποσό κατατέθηκε στο Ειδικό Ταμείο για την Ειρήνη. | |||
1929 | Φρανκ Κέλογκ | ![]() |
«για τη συνθήκη Κέλογκ – Μπριάντ»[32] | |||
1930 | Νάταν Σέντερμπλουμ | ![]() |
ηγέτης του κινήματος του οικουμενισμού στον 20ό αιώνα[33] | |||
1931 | Τζέιν Άνταμς | ![]() |
ιδρύτρια και πρόεδρος της Παγκόσμιας Οργάνωσης Γυναικών για την Ειρήνη και την Ελευθερία[34] | |||
Νίκολας Μάρεϊ Μπάτλερ | ![]() |
για την προώθηση της συνθήκης Κέλογκ – Μπριάντ[34] | ||||
1932 | Δεν απονεμήθηκε, το Νόμπελ Ειρήνης, λόγω των πολιτικών ανακατατάξεων, εκείνης της εποχής | — | Το 1932, που δεν απονεμήθηκε το βραβείο, το αντίστοιχο ποσό κατατέθηκε στο Ειδικό Ταμείο για την Ειρήνη. | |||
1933 | Νόρμαν Έιντζελ | ![]() |
συγγραφέας, μέλος της εκτελεστικής Επιτροπής του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και του Διεθνούς Συμβουλίου Ειρήνης[35] | |||
1934 | Άρθουρ Χέντερσον | ![]() |
πρόεδρος της Διάσκεψης για τον Αφοπλισμό του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών[36] | |||
1935 | Καρλ φον Οσίτσκι | ![]() |
Γερμανός δημοσιογράφος και πρωτοπόρος του κινήματος για την ειρήνη[37] | |||
1936 | Κάρλος Σααβέδρα Λάμας | ![]() |
πρόεδρος της Κοινωνίας των Εθνών και διαμεσολαβητής στον πόλεμο μεταξύ Παραγουάης και Βολιβίας[38] | |||
1937 | Ρόμπερτ Σέσιλ | ![]() |
ιδρυτής και πρόεδρος της Διεθνούς εκστρατείας για την Ειρήνη[39] | |||
1938 | Διεθνές Γραφείο Νάνσεν για τους Πρόσφυγες | ![]() |
[40] | |||
1939 |
| |||||
1940 | ||||||
1941 | ||||||
1942 | ||||||
1943 | ||||||
1944 | ||||||
1945 | Κόρντελ Χαλ | ![]() |
«για τη συμμετοχή του στην ίδρυση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών»[42] | |||
1946 | Έμιλι Γκριν Μπολτς | ![]() |
Επίτιμη διεθνής πρόεδρος της Παγκόσμιας Οργάνωσης Γυναικών για την Ειρήνη και την Ελευθερία[43] | |||
Τζον Ράλι Μοτ | ![]() |
πρόεδρος του Διεθνούς Ιεραποστολικού Συμβουλίου και της Παγκόσμιας Ένωσης των Χριστιανικών Αδελφοτήτων Νεολαίας[43] | ||||
1947 | Αμερικανική Επιτροπή Φιλικής Βοήθειας (Αμερικανοί Κουακέροι) | ![]() |
εκ μέρους της οργάνωσης των Κουακέρων[44] | |||
Συμβούλιο Φιλικής Βοήθειας (Κουακέροι της Βρετανίας) | ![]() | |||||
1948 | Δεν απονεμήθηκε, το Νόμπελ Ειρήνης, λόγω της δολοφονίας του Ινδού πολιτικού, στοχαστή και επαναστάτη ακτιβιστή Μαχάτμα Γκάντι | — | Το 1948, που δεν απονεμήθηκε το βραβείο, το αντίστοιχο ποσό κατατέθηκε στο Ειδικό Ταμείο για την Ειρήνη. Επίσης το ίδιο έτος, έτος θανάτου του Γκάντι, η επιτροπή βράβευσης απέφυγε να απονείμει βραβείο με τον ισχυρισμό ότι εκείνη τη χρονιά δεν υπήρχε κατάλληλος εν ζωή υποψήφιος. Αργότερα, το 1989, ο πρόεδρος της επιτροπής ισχυρίστηκε ότι ήταν ένα είδος φόρου τιμής προς το πρόσωπό του. Πολλοί ισχυρίζονται πάντως ότι ο Γκάντι θα βραβευόταν εκείνη τη χρονιά, αλλά η δολοφονία του απέτρεψε τη βράβευση του.[45] | |||
1949 | Τζον Μπόιντ-Ορ, Πρώτος Βαρώνος Μπόιντ-Ορ | ![]() |
Γενικός διοικητής του Οργανισμού Τροφίμων και Αγροτικών Προϊόντων, πρόεδρος του Διεθνούς Συμβουλίου για την ειρήνη, πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Οργανισμών για την Ειρήνη[46] | |||
1950 | Ραλφ Μπαντς | ![]() |
«για την επιτυχή διαμεσολάβησή του μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων, που είχε αποτέλεσμα την υπογραφή συνθήκης ανακωχής το 1948»[47] | |||
1951 | Λεόν Ζουό | ![]() |
πρόεδρος της Διεθνούς επιτροπής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, αντιπρόεδρος της Διεθνούς Συνομοσπονδίας των Ελεύθερων Σωματείων[48] | |||
1952 | Άλμπερτ Σβάιτσερ | ![]() |
«για την φιλοσοφία του σχετικά με το «σεβασμό της ζωής», η οποία εκφράστηκε μέσα από πολλούς τρόπους και κυρίως με την ίδρυση του νοσοκομείου Λαμπέν στη Γκαμπόν»[49] | |||
1953 | Τζορτζ Κάτλετ Μάρσαλ | ![]() |
για το σχέδιο Μάρσαλ[50] | |||
1954 | Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες | ![]() |
[51] | |||
1955 | Δεν απονεμήθηκε, το Νόμπελ Ειρήνης, λόγω των πολιτικών ανακατατάξεων, εκείνης της εποχής | — | Τα έτη 1955 και το 1956, που δεν απονεμήθηκε το βραβείο, το αντίστοιχο ποσό κατατέθηκε στο Ειδικό Ταμείο για την Ειρήνη | |||
1956 | ||||||
1957 | Λέστερ Μπόουλς Πήρσον | ![]() |
προέδρος της έβδομης γενικής συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών για την αποστολή ειρηνευτικών δυνάμεων στην αντιμετώπισης της κρίσης στο Σουέζ[52] | |||
1958 | Ζωρζ Πιρ | ![]() |
ηγέτης του Τάγματος των Δομινικανών, οργανισμού με σκοπό την ανακούφιση των προσφύγων[53] | |||
1959 | Φίλιπ Νόελ-Μπέικερ | ![]() |
«για τη μακρόχρονη συνεισφορά του στη διεθνή ειρήνη και συνεργασία»[54] | |||
1960 | Άλμπερτ Λουτούλι | ![]() |
πρόεδρος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου[55] | |||
1961 | Νταγκ Χάμαρσκελντ | ![]() |
Γενικός γραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών[56] | |||
1962 | Λάινους Πόλινγκ | ![]() |
«για την εκστρατεία του ενάντια στις δοκιμές πυρηνικών όπλων»[57] | |||
1963 | Διεθνής Επιτροπή Ερυθρού Σταυρού | ![]() |
[58] | |||
Ένωση Ομάδων Ερυθρού Σταυρού | ![]() |
[58] | ||||
1964 | Μάρτιν Λούθερ Κινγκ | ![]() |
ηγέτης της Συνδιάσκεψης της Χριστιανικής Ηγεσίας των Πολιτειών του Νότου, οργανωτής εκστρατειών για τα ανθρώπινα δικαιώματα[59] | |||
1965 | Διεθνές Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών Άμεσου Παιδικής Βοήθειας (UNICEF) | ![]() |
[60] | |||
1966 | Δεν απονεμήθηκε, το Νόμπελ Ειρήνης, λόγω των πολιτικών ανακατατάξεων, εκείνης της εποχής | — | Τα έτη 1966 και το 1967, που δεν απονεμήθηκε το βραβείο, το αντίστοιχο ποσό κατατέθηκε στο Ειδικό Ταμείο για την Ειρήνη | |||
1967 | ||||||
1968 | Ρενέ Κασέν | ![]() |
πρόεδρος του Ευρωπαικού Δικαστήρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.[61] | |||
1969 | Διεθνής Οργανισμός Εργασίας | ![]() |
[62] | |||
1970 | Νόρμαν Μπόρλογκ | ![]() |
«για την έρευνα που διεξήγε στο διεθνές κέντρο βελτίωσης καλαμποκιού και σιταριού »[63] | |||
1971 | Βίλλυ Μπραντ | ![]() |
| |||
1972 | Δεν απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης, λόγω των πολιτικών ανακατατάξεων, εκείνης της εποχής | — |
| |||
1973 | Χένρυ Κίσινγκερ Λε Ντουκ Θο (αρνήθηκε το βραβείο) |
![]() ![]() |
για την επίτευξη της ειρήνης στο Βιετνάμ[65] | |||
1974 | Σιν Μακ Μπράιντ Εϊσάκου Σάτο |
![]() ![]() |
πρόεδρος της Διεθνούς Αμνηστείας του Διεθνούς Γραφείου Ειρήνης στη Γενεύη και επικεφαλής της επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών στη Ναμίμπια. πρωθυπουργός της Ιαπωνίας[66] | |||
1975 | Αντρέι Ζαχάρωφ | ![]() |
«για τις εκστρατείες του για τα ανθρώπινα δικαιώματα»[67] | |||
1976 | Μπέτι Ουίλιαμς Μέιριντ Κόριγκαν |
![]() |
ιδρύτριες της Κοινότητας του Λαού της Ειρήνης[68] | |||
1977 | Διεθνής Αμνηστία | ![]() |
«για την εκστρατεία της ενάντια στην αιχμαλωσία»[69] | |||
1978 | Μοχάμεντ Ανουάρ ελ-Σαντάτ Μεναχέμ Μπέγκιν |
![]() ![]() |
«για τις διαπραγματεύσεις τους στη διαμάχη μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ»[70] | |||
1979 | Μητέρα Τερέζα | ![]() ![]() |
«για τις εκστρατείες της σχετικά με την ενημέρωση για τη φτώχεια»[71] | |||
1980 | Αδόλφο Πέρες Εσκιβέλ | ![]() |
«για τον αγώνα του για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων»[72] | |||
1981 | Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες | ![]() |
[73] | |||
1982 | Άλβα Μίρνταλ Αλφόνσο Γκαρσία Ρόμπλες |
![]() ![]() |
απεσταλμένοι του γραφείου αφοπλισμού του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών[74] | |||
1983 | Λεχ Βαλέσα | ![]() |
ιδρυτής του Αλληλεγγύη (συνδικάτο της Πολωνίας)[75] | |||
1984 | Ντέσμοντ Τούτου | ![]() |
«για τη συνεισφορά του στην αντιμετώπιση του απαρτχάιντ» [76] | |||
1985 | Διεθνής Γιατροί για την Αποφυγή Πυρηνικού Πολέμου | ![]() |
«για τη γνωστοποίηση των καταστροφικών επιπτώσεων της καταστροφικών συνεπειών των πυρηνικών»[77] | |||
1986 | Ελί Βίζελ | ![]() ![]() |
συγγραφέας του βιβλίου Η νύχτα, στο οποίο περιγράφει πως επέζησε από το ολοκαύτωμα[78] | |||
1987 | Όσκαρ Άριας | ![]() |
για τις προσπάθειές του ώστε να τερματιστούν οι εμφύλιες συρράξεις στα κράτη της Κεντρικής Αμερικής[79] | |||
1988 | Ειρηνευτική Δύναμη του ΟΗΕ | ![]() |
| |||
1989 | Τεντζίν Γκιάτσο, ο 14ος Δαλάι Λάμα | ![]() ![]() |
για τη συνεχή αντίσταση του στη χρήση όπλων από το λαό του στον αγώνα τους για την απελευθέρωσή τους, από την Κίνα[81] | |||
1990 | Μιχαήλ Γκορμπατσώφ | ![]() (έναν χρόνο αργότερα την χώρα, την διαδέχθηκε η σημερινή ![]() |
| |||
1991 | Αούνγκ Σαν Σου Κι | ![]() |
«για τον ειρηνικό και μη-βίαιο αγώνα της κατά της στρατιωτικής δικτατορίας»[83] | |||
1992 | Ριγοβέρτα Μεντσού | ![]() |
«για τη συνεισφορά της στην κοινωνική δικαιοσύνη και τις διαπραγματεύσεις της για τα | |||
1993 | Νέλσον Μαντέλα Φρεντερίκ Ντε Κλερκ |
![]() |
| |||
1994 | Γιασέρ Αραφάτ Σιμόν Πέρες Γιτζάκ Ράμπιν |
![]() ![]() ![]() |
«για το ρόλο τους στις ειρηνευτικές συνομιλίες ανάμεσα σε Ισραηλινούς και Παλαιστινίους»[86] | |||
1995 | Γιόζεφ Ρότμπλατ Συνέδρια στο Πάγκουος για την Επιστήμη και τα Ζητήματα του Κόσμου |
![]() ![]() ![]() |
«για τη συνεισφορά τους στην εξάλειψη του ρόλου των πυρηνικών όπλων στη διεθνή πολιτική»[87] | |||
1996 | Κάρλος Φιλίπε Σιμένες Μπέλο Ζοζέ Ράμος Όρτα |
Ανατολικό Τιμόρ (τότε μέρος της ![]() |
| |||
1997 | Διεθνής Εκστρατεία για την Απαγόρευση των Ναρκών Τζόντι Ουίλιαμς |
![]() |
«για τη συνεισφορά τους στην απαγόρευση και τον αφοπλισμό ναρκών εδάφους»[89] | |||
1998 | Τζων Χιουμ Ντέιβιντ Τριμπλ |
![]() |
«για την προσπάθεια τους προς εξεύρεση λύσης στις διαμάχες της Βόρειας Ιρλανδίας»[90] | |||
1999 | Γιατροί Χωρίς Σύνορα | ![]() |
«για την αναγνώριση της πρωτοπόρου ανθρωπιστικής τους συνεισφοράς σε πολλές ηπείρους»[91][92] | |||
2000 | Κιμ Ντέ-τζουνγκ | ![]() |
«για τη συνεισφορά του στην επικράτηση της δημοκρατίας και την εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Νότια Κορέα και στην Ανατολική Ασία γενικότερα και για τις ειρηνικές του διαπραγματεύσεις με τη Βόρεια Κορέα»[93][94] | |||
2001 | Ηνωμένα Έθνη Κόφι Ανάν |
![]() ![]() |
«για τη δουλειά τους στη δημιουργία ενός ειρηνικότερου και καλύτερα οργανωμένου κόσμου»[95][96] | |||
2002 | Τζίμι Κάρτερ | ![]() |
«για την επί δεκαετίες προσπάθεια του να βρει ειρηνικές λύσεις σε διεθνείς διαμάχες, να προάγει τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα και να προωθήσει την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη»[97][98] | |||
2003 | Σιρίν Εμπάντι | ![]() |
«για την προσπάθεια της για την επικράτηση της δημοκρατίας και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και ιδιαίτερα για τον αγώνα της για τα δικαιώματα των γυναικών και των παιδιών»[99][100] | |||
2004 | Ουανγκάρι Μαατάι | ![]() |
«για τη συνεισφορά της στην αειφόρο ανάπτυξη, τη δημοκρατία και την ειρήνη»[101][102] | |||
2005 | Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι |
![]() ![]() |
«για τις προσπάθειες τους στην αποτροπή της χρήσης πυρηνικών όπλων για στρατιωτικούς σκοπούς και στη διασφάλιση ότι η χρήση της πυρηνικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς θα γίνεται με τη μέγιστη δυνατή ασφάλεια»[103][104] | |||
2006 | Μοχάμεντ Γιουνούς Τράπεζα Γκραμίν |
![]() |
«για τη δημιουργία οικονομικών και κοινωνικών ευκαιριών για τους φτωχούς, και ιδίως για τις γυναίκες, μέσω της καινοτόμου εργασίας τους στη χορήγηση μικρών δανείων και εγγυήσεων»[105] | |||
2007 | Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή Αλ Γκορ |
![]() ![]() |
«για την προσπάθεια τους να αντληθεί γνώση σχετικά με τις κλιματικές αλλαγές που προκλήθηκαν από τον ανθρώπινο παράγοντα και για το ότι έβαλαν τα θεμέλια για τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών»[106][107] | |||
2008 | Μάρτι Αχτισάαρι | ![]() |
«για τις μεσολαβητικές προσπάθειες 30 ετών για την επίλυση διεθνών συγκρούσεων σε Ευρώπη και Ασία»[108][109] | |||
2009 | Μπαράκ Ομπάμα | ![]() |
«τις εξαιρετικές προσπάθειές του να ενδυναμώσει τη διεθνή διπλωματία και τη συνεργασία μεταξύ των λαών[110] | |||
2010 | Λιου Σιαομπό | ![]() |
«για τον μακροχρόνιο και ειρηνικό αγώνα του για τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα»[111] | |||
2011 | Έλεν Τζόνσον-Σίρλιφ | ![]() |
«για τον ειρηνικό αγώνα τους με στόχο την ασφάλεια των γυναικών και για το δικαίωμα των γυναικών στην πλήρη συμμετοχή τους στο έργο για την οικοδόμηση της ειρήνης.»[112] | |||
Λέιμα Γκμπόουι | ![]() | |||||
Ταουακούλ Κάρμαν | ![]() | |||||
2012 | Ευρωπαϊκή Ένωση | ![]() |
«για τη συνεισφορά επί 6 και πλέον δεκαετίες στην προαγωγή της ειρήνης και της συμφιλίωσης, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ευρώπη»[113] | |||
2013 | Οργανισμός για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων | ![]() |
«για τις εκτεταμένες προσπάθειές του για την εξάλειψη των χημικών όπλων»[114] | |||
2014 | Καϊλάς Σατυάρτι | ![]() |
«για τον αγώνα τους εναντίον του περιορισμού των δικαιωμάτων των παιδιών και των νέων και για το δικαίωμα των παιδιών στην εκπαίδευση»[115] | |||
Μαλάλα Γιουσαφζάι | ![]() | |||||
2015 | Τυνησιακό Εθνικό Κουαρτέτο Διαλόγου | ![]() |
«για την αποφασιστική του συνεισφορά στην οικοδόμηση της πλουραλιστικής δημοκρατίας στην Τυνησία μετά την Επανάσταση των Γιασεμιών το 2011»[116] | |||
2016 | Χουάν Μανουέλ Σάντος | ![]() |
«για τις αποφασιστικές προσπάθειες του να φέρει τέλος στον άνω των 50 ετών εμφύλιο πόλεμο στη χώρα, ο οποίος έχει κοστίσει τη ζωή σε τουλάχιστον 220.000 Κολομβιανούς και τον εκτοπισμό σχεδόν 6 εκατομμυρίων ανθρώπων[117] | |||
2017 | Διεθνής Εκστρατεία για την Κατάργηση των Πυρηνικών Όπλων | συνασπισμός ΜΚΟ από 100 χώρες | [118] | |||
2018 | Ντένις Μακουέγκε | ![]() |
«για τις προσπάθειές τους να σταματήσει η χρήση σεξουαλικής βίας ως όπλου σε πολέμους και ένοπλες συγκρούσεις»[119] | |||
Νάντια Μουράντ | ![]() | |||||
2019 | Άμπιι Αχμέτ | ![]() |
"για τις προσπάθειές του για τη διεθνή συνεργασία και την ειρήνη, ιδιαίτερα για τον τερματισμό της σύγκρουσης Αιθιοπίας-Ερυθραίας".[120] | |||
2020 | Παγκόσμιο Πρόγραμμα Σίτισης | ![]() |
«για τις προσπάθειές του για την καταπολέμηση της πείνας, για τη συμβολή του στη βελτίωση των συνθηκών για την ειρήνη σε περιοχές που πλήττονται από συγκρούσεις και για τη δράση ως κινητήρια δύναμη στις προσπάθειες για την αποτροπή της χρήσης του λιμού ως όπλο πολέμου και σύγκρουσης»[121] | |||
2021 | Μαρία Ρέσσα Ντμίτρι Μουράτοφ |
![]() ![]() |
"για τις προσπάθειές τους να διαφυλάξουν την ελευθερία της έκφρασης που αποτελεί προαπαιτούμενο για τη δημοκρατία και τη διατήρηση της ειρήνης".[122] | |||
2022 | Αλές Μπιαλιάτσκι Memorial Κέντρο Πολιτικών Ελευθεριών |
![]() ![]() ![]() |
| |||
2023 | Ναργκίς Μοχαμαντί | ![]() |
|
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Ï ÁëöñÝäïò ÍïìðÝë êáé ôï âñáâåßï ðïõ êüíôåøå íá ìçí áèëïèåôçèåß[νεκρός σύνδεσμος]
- ↑ «New website | Nobels fredspris». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Απριλίου 2006. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2007.
- ↑ «New website | Nobels fredspris». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2001. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2007.
- ↑ «Nomination Database». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουνίου 2011. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2007.
- ↑ Richardson, Gunnar, Förtroligt and hemligt : kunglig utrikespolitik och svensk neutralitet under andra världskriget. Stockholm : Carlsson, 2007
- ↑ Controversies and Criticisms
- ↑ Tønnesson, Øyvind (1 Δεκεμβρίου 1999). «Mahatma Gandhi, the Missing Laureate». The Nobel Foundation. Ανακτήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2007.
- ↑ Your Questions about the Nobel Peace Prize!
- ↑ The Nobel Peace Prize 1989 - Presentation Speech
- ↑ Rigoberta Menchú Tum - Biography
- ↑ 11,0 11,1 The Nobel Peace Prize for 1901 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1902 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1903 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1904 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1905 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1906 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ 17,0 17,1 The Nobel Peace Prize for 1907 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ 18,0 18,1 The Nobel Peace Prize for 1908 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ 19,0 19,1 The Nobel Peace Prize for 1909 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1910 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ 21,0 21,1 The Nobel Peace Prize for 1911 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1912 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1913 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1917 The Norwegian Nobel Committee.
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1919 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1920 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ 27,0 27,1 The Nobel Peace Prize for 1921 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1922 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ 29,0 29,1 The Nobel Peace Prize for 1925 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1926 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ 31,0 31,1 The Nobel Peace Prize for 1927 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1929 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1930 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ 34,0 34,1 The Nobel Peace Prize for 1931 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1933 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1934 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1935 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1936 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1937 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1938 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1944 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1945 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ 43,0 43,1 The Nobel Peace Prize for 1946 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1947 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ Mahatma Gandhi, the Missing Laureate Αρχειοθετήθηκε 2008-12-02 στο Wayback Machine., Nobelprize.org
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1949 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1950 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1951 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1952 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1953 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1954 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1957 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1958 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1959 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1960 The Norwegian Nobel Committee.
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1961 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1962 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ 58,0 58,1 The Nobel Peace Prize for 1963 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1964 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1965 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1968 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1969 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1970 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1971 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1973 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1974 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1975 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1976 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1977 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1978 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1979 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1980 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1981 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1982 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1983 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1984 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1985 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1986 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1987 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1988 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1989 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1990 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1991 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1992 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1993 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1994 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1995 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1996 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1997 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1998 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ Macedonian Press Agency: News in Greek, 99-10-15
- ↑ The Nobel Peace Prize for 1999 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ Athens News Agency: News in Greek, 00-10-13
- ↑ The Nobel Peace Prize for 2000 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ Athens News Agency: News in Greek, 01-10-12
- ↑ The Nobel Peace Prize for 2001 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ Macedonian Press Agency: News in Greek, 02-10-11[νεκρός σύνδεσμος]
- ↑ The Nobel Peace Prize for 2002 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ «Σε ιρανή ακτιβίστρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων το φετινό Νόμπελ Ειρήνης - 2003-10-10». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2006.
- ↑ The Nobel Peace Prize for 2003 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ «kathimerini.gr - Wangari Maathai Νόμπελ Ειρήνης 2004». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Σεπτεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2007.
- ↑ The Nobel Peace Prize for 2004 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ in.gr - Νόμπελ Ειρήνης σε ΙΑΕΑ και Ελ Μπαραντέι για τον αγώνα κατά των πυρηνικών - Κόσμος[νεκρός σύνδεσμος]
- ↑ The Nobel Peace Prize for 2005 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 2006 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ Στον Αλ Γκορ το Νόμπελ Ειρήνης - Nature[νεκρός σύνδεσμος]
- ↑ The Nobel Peace Prize for 2007 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ Σκάι Αρχειοθετήθηκε 2011-07-19 στο Wayback Machine..
- ↑ The Nobel Peace Prize for 2008 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 2009 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 2010 The Norwegian Nobel Committee .
- ↑ The Nobel Peace Prize for 2011 The Norwegian Nobel Committee .and for women's rights to full participation in peace-building work"
- ↑ «The Nobel Peace Prize 2012». Nobel Foundation. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2012.
- ↑ «The Nobel Peace Prize 2013». Nobel Foundation. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2013.
- ↑ «The Nobel Peace Prize 2014». Nobel Foundation. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2014.
- ↑ «The Nobel Peace Prize 2015». Nobel Foundation. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2015.
- ↑ «The Nobel Peace Prize 2016». Nobel Foundation. Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2016.
- ↑ «Στην Εκστρατεία για την Κατάργηση των Πυρηνικών Όπλων το Νόμπελ Ειρήνης». in.gr. 6 Οκτωβρίου 2017.
- ↑ [1]
- ↑ «Ethiopia's PM Dr Abiy Wins 2019 Nobel Peace Prize». Fanabc (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Οκτωβρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2019.
- ↑ «The Nobel Peace Prize 2020». NobelPrize.org (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2020.
- ↑ «The Nobel Peace Prize 2021». NobelPrize.org (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2021.
- ↑ «The Nobel Peace Prize 2022». NobelPrize.org (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2022.
- ↑ «The Nobel Peace Prize 2023». Nobel Foundation. 6 Οκτωβρίου 2023. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2023.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Βραβεία Νόμπελ για την ειρήνη:Εκατό χρόνια ιστορίας (αφιέρωμα του in.gr)
- Κατάλογος των βραβευθέντων με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης (Αγγλικά)
- Οι τελετές βράβευσης των βραβείων Νόμπελ (Αγγλικά)
- Επίσημη ιστοσελίδα του Ινστιτούτου Νόμπελ (Αγγλικά)
- Τα μετάλλια των βραβείων Νόμπελ κα του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης (άρθρο της Μπριγκίτε Λεμέλ για την ιστορία και τη σχεδίαση των μεταλλίων) Αρχειοθετήθηκε 2007-10-27 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
- Βάση δεδομένων με τις υποψηφιότητες για το βραβείο την περίοδο 1901-1955 Αρχειοθετήθηκε 2005-11-12 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
- Ιστοσελίδα της νορβηγικής επιτροπής Νόμπελ (Αγγλικά)
- Τι κερδίζουν οι βραβευθέντες με το βραβείο Αρχειοθετήθηκε 2007-10-30 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
|