Lusail
Lusail (Arabies: لوسيل , ALA-LC : Lūsayl, Arabiese uitspraak: [luːˈsajl] ) is die tweede grootste stad in Katar, geleë aan die kus, in die suidelike deel van die munisipaliteit Al Daayen. Lusail is ongeveer 23 km noord van die middestad van Doha, net noord van die West Bay Lagoon, op meer as 38 vk km en sal uiteindelik die infrastruktuur hê om 450 000 mense te akkommodeer.[1] Van hierdie 450 000 mense word beraam dat 250 000 of minder inwoners sal wees, 190 000 kantoorwerkers en 60 000 kleinhandelwerkers.[2]
Daar word beplan om marinas, woongebiede, eilandoorde, kommersiële distrikte, luukse inkopie- en ontspanningsgeriewe, en 'n gholfbaangemeenskap, mensgemaakte eilande en verskeie vermaaklikheidsdistrikte te hê. Konstruksie is nog aan die gang. Ontwikkeling word uitgevoer deur die staatsbeheerde ontwikkelaar Qatari Diar saam met Parsons Corporation en Dorsch-Gruppe.
Die Lusail-stadion was een van die plekke vir die 2022 FIFA Sokkerwêreldbeker, waar die eindstryd beslis is.[3] Dit is ook die terrein van 'n Formule Een-renbaan waar die eerste Katarse Grand Prix in 2021 gehou is.
Geskiedenis
[wysig | wysig bron]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/ca/Lusail_city_%283%29.jpg/260px-Lusail_city_%283%29.jpg)
In 'n vroeëre 1904-transkripsie van Lorimer's Gazeetteer merk hy op dat Sheikh Jassim hom eerste in 1903 in Lusail met 'n paar geallieerde stamme gevestig het.[4] Sheikh Jassim het gesterf en is in Julie 1913 in Lusail begrawe.[5] Sy fort, bekend as die "Founder's Fort", was sy basis van bedrywighede en word erken as 'n belangrike kulturele ikoon van Katar.[6]
Planne vir die ontwikkeling van Lusail-stad is vir die eerste keer in 2005 aangekondig.[7] Nadat 'n kabinetsbesluit in 2002 aanvaar is, het Lusail saam met sy voorstede Al Kharayej en Jabal Thuaileb die eerste gebiede van Katar geword waar buitelanders vaste eiendom kon besit.[8] In Desember 2013 het Qatari Diar aangekondig dat meer as 80% van die erwe in Lusail verkoop is.[9] Daar is in April 2018 bereken dat meer as 80% van die stad se infrastruktuurprojekte voltooi is.[2]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e3/ISS-46_Doha%2C_Qatar_%28Lusail_and_Al_Egla%29.jpg/220px-ISS-46_Doha%2C_Qatar_%28Lusail_and_Al_Egla%29.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e9/Rendering_of_Lusail_Stadium_upon_completion.jpg/220px-Rendering_of_Lusail_Stadium_upon_completion.jpg)
Nadat Katar die gasheerregte vir die 2022 FIFA Wêreldbeker bekom het, is daar besluit dat 'n massiewe stadion in Lusail gebou moet word. Die uitkoms was die Lusail Iconic Stadium, wat die eindstryd tussen Argentinië en Frankryk aangebied het. Sportliefhebbers kan toegang tot die distrik kry deur die Lusail LRT en die Doha Metro.[10]
Verwysings
[wysig | wysig bron]- ↑ "Smart City". Lusail City. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Februarie 2021. Besoek op 14 Januarie 2019.
- ↑ 2,0 2,1 "'More than 80% of Lusail City's infrastructure projects completed'". Gulf Times. 19 April 2018. Besoek op 29 Mei 2018.
- ↑ Saraiva, Alexia. "Get To Know The 8 2022 Qatar World Cup Stadiums". ArchDaily.
- ↑ "'Persian Gulf Gazetteer, Part II: Geographical and descriptive materials, Section II: Western Side of the Gulf' [54v] (108/280)". Qatar Digital Library. Besoek op 21 Augustus 2018.
- ↑ Low, Daniel A. "A Considerable Fortune: The Wealth, and Death, of Sheikh Jāsim bin Muḥammad Āl Thānī". Qatar Digital Library. Besoek op 11 Maart 2019.
- ↑ "Lusail: Leaving a Lasting Legacy". Lusail. Besoek op 19 April 2021.
- ↑ "Billion-dollar real estate project launched in Qatar". nzherald.co.nz. Reuters. 25 Desember 2005. Besoek op 11 Julie 2018.
- ↑ Murad Sawalha (Maart 2017). "Owning Property in Qatar: Options for Foreign Investors". Tamimi & Co. Besoek op 11 Julie 2018.
- ↑ "80% of plots in Lusail sold: Qatari Diar". Qatar Tribune. 12 Desember 2013. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Junie 2018. Besoek op 29 Mei 2018.
- ↑ "Al Kharaej District Planning and Design Guidelines" (PDF). Lusail City. Maart 2016. p. 15. Besoek op 24 Januarie 2019.[dooie skakel]