อักษรนิล
อักษรนิล (อังกฤษ: Blackletter หรือบางครั้งก็เรียกว่า black letter, black-letter) หรือ กอทิก (อังกฤษ: Gothic พบในคำว่า Gothic script, Gothic minuscule หรือ Gothic type)เป็นอักษรที่ใช้ทั่วยุโรปตะวันตก ตั้งแต่ราวปี ค.ศ. 1150 จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17[1] ยังคงใช้กันทั่วไปในภาษาเดนมาร์ก นอร์เวย์ และสวีเดน ไปจนถึงคริสต์ทศวรรษ 1870[2] ฟินแลนด์จนถึงช่วงเปลี่ยนศตวรรษที่ 20[3] ลัตเวียจนถึงคริสต์ทศวรรษ 1930[4] และสำหรับภาษาเยอรมันจนถึงคริสต์ทศวรรษ 1940 เมื่อฮิตเลอร์ยุติข้อถกเถียงที่เกี่ยวข้องอย่างเป็นทางการในปี 1941[5] Fraktur เป็นสคริปต์ประเภทที่โดดเด่น และบางครั้งแนวอักษรนิลทั้งหมดก็เรียกว่า Fraktur ชื่ออีกหนึ่งชื่อของอักษรนิลคือ Old English แต่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับภาษาอังกฤษเก่าซึ่งมีมาก่อนอักษรนิลหลายศตวรรษ และเขียนด้วยสคริปต์ insular หรือ Futhorc นอกจากตัวเอียงแท้และตัวโรมัน แล้วอักษรนิลยังถือเป็นไทป์เฟซตระกูลหลักอย่างหนึ่งในประวัติศาสตร์การพิมพ์แบบตะวันตก
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/53/Piers_plowman_drolleries.gif/220px-Piers_plowman_drolleries.gif)
นิรุกติศาสตร์
[แก้]คำว่า กอทิก ถูกใช้ครั้งแรกเพื่ออธิบายสคริปต์นี้ใน อิตาลี ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ท่ามกลางสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาเนื่องจากนักมนุษยนิยมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาเชื่อว่ารูปแบบนี้เป็นรูปแบบป่าเถื่อน และ กอทิก เป็นคำพ้องสำหรับ ความป่าเถื่อน ฟลาวิโอ บิออนโด ใน Italia Illustrata (1474) เขียนว่าชาว ลอมบาร์ด ดั้งเดิมได้ประดิษฐ์บทนี้ขึ้นมาหลังจากที่พวกเขาบุกอิตาลีในศตวรรษที่ 6
ไม่ได้มีแค่อักษรนิลที่ถูกเรียกว่า อักษรกอทิก เท่านั้น อักษรอื่นๆ ที่ดูป่าเถื่อน เช่น วิซิโกธิก เบเนเวนทัน และ เมอโรแว็งเกียน ก็ถูกเรียกว่า กอทิก เช่นกัน สิ่งนี้ตรงกันข้ามกับอักษรพิมพ์เล็กแบบคาโรลิงเอียน ซึ่งเป็นอักษรพิมพ์เล็กที่อ่านง่ายซึ่งนักมนุษยนิยมเรียกว่า littera antiqua ("อักษรโบราณ") โดยเข้าใจผิดว่าเป็นอักษรตัวเขียนที่ชาวโรมันโบราณใช้ อันที่จริงมันถูกประดิษฐ์ขึ้นในรัชสมัยของชาร์เลอมาญ ซึ่งก็ถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลายหลังยุคนั้นเท่านั้น และจริงๆ แล้วเป็นพื้นฐานสำหรับการพัฒนาอักษรนิลในภายหลัง[6]
คุณไม่ควรสับสนอักษรนิลกับ อักษรกอท หรือ ไทป์เฟซแบบไม่มีเชิง ที่บางครั้งก็เรียกว่า กอทิก เช่นกัน
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Dowding, Geoffrey (1962). An introduction to the history of printing types; an illustrated summary of main stages in the development of type design from 1440 up to the present day: an aid to type face identification. Clerkenwell [London]: Wace. p. 5.
- ↑ "Styles of Handwriting". Rigsarkivet. The Danish National Archives. สืบค้นเมื่อ March 26, 2017.
- ↑ "Goottilaisten kirjainten käyttö". Kotus [Institute for the Languages of Finland]. สืบค้นเมื่อ 5 February 2024.
- ↑ "Gotiskais raksts". Tezaurs.lv. University of Latvia. สืบค้นเมื่อ April 17, 2023.
- ↑ Facsimile of Bormann's Memorandum (in German)
- ↑ Berthold Louis Ullman, The Origin and Development of Humanistic Script. (Rome), 1960, p. 12.
อ่านเพิ่มเติม
[แก้]- Bernhard Bischoff, บรรพชีวินวิทยาละติน: สมัยโบราณและยุคกลาง, สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์, 1989
- Bain, Peter; Shaw, Paul, บ.ก. (1998). Blackletter: type and national identity. Cooper Union for the Advancement of Science and Art. Princeton Architectural Press. ISBN 978-1-56898-125-3.
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]- 'คู่มือบรรพชีวินวิทยาละติน' (ไฟล์ PDF ที่ครอบคลุมประกอบด้วย 82 หน้า มีภาพประกอบมากมาย มกราคม 2024)
- เรียนรู้ Blackletter ออนไลน์
- สมาคมอักษรและภาษาเยอรมัน
- Pfeffer Simpelgotisch ฟอนต์ OpenType อักษรนิลแบบเรียบง่ายที่ตั้ง ſ และ s ได้ด้วยตัวเอง
- บทความ London Review of Books เกี่ยวกับฟอนต์อักษรนิลและประวัติฟอนต์โดยทั่วไป
- สมุดงานการประดิษฐ์ตัวอักษรแบบกอทิก