pełnomocnictwo
pełnomocnictwo (język polski)
[edytuj]- wymowa:
- IPA: [ˌpɛwnɔ̃mɔʦ̑ʲˈɲiʦ̑tfɔ], AS: [peu̯nõmocʹńictfo], zjawiska fonetyczne: zmięk.• utr. dźw.• nazal.• akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) praw. prawo do działania w czyimś imieniu, wydane przez tę osobę
- (1.2) praw. dokument potwierdzający czyjeś prawo do działania w imieniu kogoś innego
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik pełnomocnictwo pełnomocnictwa dopełniacz pełnomocnictwa pełnomocnictw celownik pełnomocnictwu pełnomocnictwom biernik pełnomocnictwo pełnomocnictwa narzędnik pełnomocnictwem pełnomocnictwami miejscownik pełnomocnictwie pełnomocnictwach wołacz pełnomocnictwo pełnomocnictwa
- przykłady:
- (1.1) Gdy pełnomocnik był ustanowiony przez kilka osób do wspólnego interesu, każda z nich odpowiedzialna jest solidarnie względem niego za wszelkie skutki pełnomocnictwa[1].
- (1.2) (1.1) Pełnomocnictwo jest pisemnym dowodem na to, że pełnomocnik ma pozwolenie na działanie i podejmowanie decyzji w twoim imieniu w ramach określonych przez to pełnomocnictwo.
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) plenipotencja
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. pełnomocnik m, pełnomocniczka ż, pełnomocność ż
- przym. pełnomocny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) power of attorney, autorisation to act; (1.2) letter of attorney
- duński: (1.1) fuldmagt w; (1.2) fuldmagt w
- esperanto: (1.1) plenpovo, plenrajtigo, prokuro, mandato; (1.2) plenpovo, plenrajtigilo, mandato
- francuski: (1.1) pleins pouvoirs m lp, procuration ż; (1.2) procuration ż
- łaciński: (1.1) plenipotentia ż
- niemiecki: (1.1) Bevollmächtigung ż; (1.2) Bevollmächtigung ż
- norweski (bokmål): (1.1) fullmakt m/ż; (1.2) fullmakt m/ż
- norweski (nynorsk): (1.1) fullmakt ż; (1.2) fullmakt ż
- szwedzki: (1.1) fullmakt w; (1.2) fullmakt w
- wilamowski: (1.1) fułłmaht ż, fułłmāht ż, fułłmaocht ż; (1.2) fułłmaht ż, fułłmāht ż, fułłmaocht ż
- źródła:
- ↑ Stanisław Zawadzki, Prawo cywilne obowiazujace w królestwi Polskiém, 1860, t. 1