Yvette Cooper
![]() (2024) | |
Data i miejsce urodzenia |
20 marca 1969 |
---|---|
Minister spraw wewnętrznych | |
Okres |
od 5 lipca 2024 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Minister pracy i emerytur | |
Okres |
od 5 czerwca 2009 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
Naczelny sekretarz skarbu | |
Okres |
od 24 stycznia 2008 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca |
Yvette Cooper (ur. 20 marca 1969 w Inverness) – brytyjska polityk, członek Partii Pracy, minister w rządach Gordona Browna i Keira Starmera. Pierwsza kobieta na stanowisku naczelnego sekretarza skarbu. Od 2024 minister spraw wewnętrznych.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Jest córką Tony’ego Coopera, byłego przewodniczącego British Nuclear Industry Forum[1]. Wykształcenie odebrała w Eggar’s School, Alton College oraz w Balliol College na Uniwersytecie Oksfordzkim[2]. Uczelnię ukończyła z tytułem bakałarza politologii, filozofii i ekonomii. W 1991 r. uzyskała roczne stypendium Kennedy’ego na Uniwersytecie Harvarda[3]. Następnie rozpoczęła studia w London School of Economics, które ukończyła z tytułem magistra ekonomii[4].
Początek jej kariery politycznej przypadł na rok 1990, kiedy została doradcą ekonomicznym Johna Smitha, Kanclerza Skarbu w gabinecie cieni. W 1992 r. pracowała przy kampanii prezydenckiej Billa Clintona[3]. W tym samym roku została doradczynią nowego opozycyjnego Kanclerza Skarbu, Gordona Browna. W 1994 r. rozpoczęła pracę w Centre for Economic Performance[5]. W 1995 r. została korespondentem ekonomicznym The Independent[6]. Była nim do 1997 r., kiedy to została wybrana do Izby Gmin jako reprezentantka okręgu Pontefract and Castleford[7].
Swoją pierwszą mowę na forum parlamentu wygłosiła 2 lipca 1997 r., w której wypowiedziała się na temat bezrobocia w swoim okręgu wyborczym[8]. Początkowo pracowała w komisji edukacji i zatrudnienia. W 1999 r. została parlamentarnym podsekretarzem stanu w ministerstwie zdrowia. W 2003 r. rozpoczęła pracę w Urzędzie Zastępcy Premiera. Po wyborach 2005 r. została ministrem stanu w tymże urzędzie. W 2007 r. została ministrem stanu ds. budownictwa i planowania z prawem uczestniczenia w posiedzeniach ścisłego gabinetu. W 2008 r. została członkiem gabinetu jako naczelny sekretarz skarbu. 5 czerwca 2009 r. została ministrem pracy i emerytur[7]. Pozostała na tym stanowisku do przegranych wyborów w 2010 r.[9]
Sprawowała tę samą funkcję w gabinecie cieni Harriet Harman[10]. 8 października 2010 objęła stanowisko ministra spraw zagranicznych w gabinecie cieni Eda Milibanda[11]. Sprawowała je do 20 stycznia 2011, gdy została ministrem spraw wewnętrznych w tym samym gabinecie cieni[12]. W 2015, po rezygnacji Milibanda z przywództwa w Partii Pracy (w następstwie przegranych wyborów parlamentarnych), kandydowała na funkcję kolejnego lidera laburzystów. W wyborach wewnątrzpartyjnych zajęła 3. miejsce – za zwycięzcą Jeremym Corbynem i Andym Burnhamem[13]. Do gabinetu cieni, tym razem kierowanego przez Keira Starmera, powróciła 29 listopada 2021 – ponownie obejmując resort spraw wewnętrznych[14].
5 lipca 2024, po wyborach wygranych przez Partię Pracy, weszła w skład gabinetu Keira Starmera. Objęła w nim, podobnie jak w jego gabinecie cieni, stanowisko ministra spraw wewnętrznych[15].
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Jej mężem jest Ed Balls, były minister dzieci, szkół i rodzin[16]. Ed i Yvette pobrali się 10 stycznia 1998 r. w Eastbourne[17]. Mają razem troje dzieci: Ellie, Joego i Maddy[18]. Po urodzeniu syna w 2001 r. była pierwszym członkiem rządu, który udał się na urlop macierzyński[19]. Lubi pływać i malować portrety[20].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Labour and the nuclear lobby [online], 23 maja 2007 [dostęp 2020-10-09] (ang.).
- ↑ MP back to inspire budding politicians [online], Farnham Herald [dostęp 2020-10-09] (ang.).
- ↑ a b Who is Yvette Cooper? Labour leadership contender guide, „BBC News”, 10 września 2015 [dostęp 2020-10-09] (ang.).
- ↑ Yvette Cooper: Elected in two Labour landslides - the home secretary that's back in the limelight [online], Sky News [dostęp 2024-07-09] (ang.).
- ↑ The New Statesman Profile – Yvette Cooper [online], www.newstatesman.com [dostęp 2020-10-09] (ang.).
- ↑ Top 10 journalist-politicians [online], The Independent, 27 maja 2016 [dostęp 2020-10-09] (ang.).
- ↑ a b Yvette Cooper MP, Normanton, Pontefract and Castleford [online], TheyWorkForYou [dostęp 2020-10-09] (ang.).
- ↑ Yvette Cooper – 1997 Maiden Speech to the House of Commons [online] [dostęp 2020-10-09] (ang.).
- ↑ David Cameron becomes youngest Prime Minister in almost 200 years [online], The Telegraph, 11 maja 2010 [dostęp 2024-07-09] (ang.).
- ↑ Yvette Cooper , Yvette Cooper: Why I'm not standing for Labour leader – this time [online], www.theguardian.com, 28 maja 2010 [dostęp 2024-07-09] (ang.).
- ↑ Andrew Sparrow , Yvette Cooper: winner from the off [online], www.theguardian.com, 8 października 2010 [dostęp 2024-07-09] (ang.).
- ↑ Alan Johnson resignation: Yvette Cooper's career continues apace [online], The Telegraph, 20 stycznia 2011 [dostęp 2024-07-09] (ang.).
- ↑ Jeremy Corbyn wins bigger landslide victory than Tony Blair did in [online], The Independent, 13 września 2015 [dostęp 2024-07-09] (ang.).
- ↑ Labour reshuffle: Yvette Cooper becomes shadow home secretary [online], www.bbc.com, 29 listopada 2021 [dostęp 2024-07-09] (ang.).
- ↑ Rewolucja w brytyjskim rządzie. Pierwsza kobieta na czele ministerstwa finansów [online], www.rmf24.pl [dostęp 2024-07-09] (pol.).
- ↑ Yvette Cooper interview: Labour’s quiet contender [online], the Guardian, 2 marca 2014 [dostęp 2020-10-09] (ang.).
- ↑ Politics: These modern nuptials are so New Labour [online], The Independent, 10 stycznia 1998 [dostęp 2020-10-09] (ang.).
- ↑ Julia Llewellyn Smith , Yvette Cooper interview: My daughter’s tweets sent a message — our kids are worried about us, ISSN 0140-0460 [dostęp 2020-10-09] (ang.).
- ↑ Nicholas Watt , Pregnant minister praised for taking maternity leave, „The Guardian”, 16 lutego 2001, ISSN 0261-3077 [dostęp 2020-10-09] (ang.).
- ↑ Allegra Stratton , The Guardian profile: Yvette Cooper is truly tenacious, but nicer than she gets credit for, „The Guardian”, 28 listopada 2008, ISSN 0261-3077 [dostęp 2020-10-09] (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Absolwenci London School of Economics
- Absolwenci Uniwersytetu Oksfordzkiego
- Brytyjscy ekonomiści
- Brytyjscy dziennikarze
- Brytyjscy ministrowie spraw wewnętrznych
- Brytyjscy parlamentarzyści 1997–2001
- Brytyjscy parlamentarzyści 2001–2005
- Brytyjscy parlamentarzyści 2005–2010
- Brytyjscy parlamentarzyści 2010–2015
- Brytyjscy parlamentarzyści 2015–2017
- Brytyjscy parlamentarzyści 2017–2019
- Brytyjscy parlamentarzyści 2019–2024
- Brytyjscy parlamentarzyści 2024–2029
- Ludzie urodzeni w Inverness
- Politycy Partii Pracy (Wielka Brytania)
- Urodzeni w 1969