Władysław Zdunik
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
19 sierpnia 1897 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
11 lipca 1985 |
Przebieg służby | |
Lata służby | |
Siły zbrojne | |
Formacja |
|
Jednostki |
4 pułk piechoty |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Władysław Marian Zdunik (ur. 19 sierpnia 1897 w Krakowie, zm. 11 lipca 1985 w Padiham) – kapitan pilot Wojska Polskiego i Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Był synem Pawła i Józefy z Wolskich[1]. W Warszawie ukończył gimnazjum. Od 7 maja 1915 żołnierz armii austriackiej, który służył w szeregach 13 pułku piechoty. 1 marca 1917 wstąpił do Legionów Polskich, w których walczył w składzie 2 pułku ułanów[2] . Od 1 stycznia 1918 przebywał na kursie obserwatorów lotniczych w Flieger-Offiziersschule Wiener Neustadt, a po jego ukończeniu walczył na froncie włoskim pod dowództwem kpt. Augusta Menczaka w składzie 7. Fliegerkompanie. Od 1 listopada 1918 uczestniczył w obronie Lwowa, w początkowym okresie w 1 kompanii robotniczej, a później w 4 pułku piechoty[2] . 10 stycznia 1919 został przeniesiony na Stację Lotniczą w Ławicy do nowo formowanej 2 Wielkopolskiej Eskadry Lotniczej, gdzie pełnił obowiązki oficera technicznego[3]. Na początku lutego wyruszył na front wraz ze swą jednostką. W lipcu 1919 otrzymał awans na stopień podporucznika. 1 sierpnia 1919 skierowano go do szkoły pilotów w Warszawie[2] . Dekretem L. 2664 z dnia 18 lutego 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika z byłej armii austro-węgierskiej[4]. 1 maja 1920 powrócił do służby frontowej.
W okresie od 15 do 20 sierpnia 1920 walczył pod Nasielskiem, Pułtuskiem i Płockiem, odnosząc spore sukcesy. Podczas walk wykonał wiele lotów szturmowych atakując z małej wysokości bolszewicką piechotę. Pod Nasielskiem, kiedy był silnie ostrzeliwany z ziemi, rozbił kolumnę dostarczającą amunicję oddziałom wroga[5]. W okolicach Płocka zmusił baterię sowiecką do zaprzestania ostrzeliwania polskich pozycji, wówczas przeciwnik postawił ogień zaporowy, ostrzeliwując szrapnelami samolot pilota Zdunika[2] . Walcząc w dniach 19-20 sierpnia 1920 pod Płockiem, wykrył gniazdo ckm ostrzeliwujące polską piechotę. Jego śmiałe ataki zmusiły stanowisko nieprzyjacielskie do zaprzestania dalszego ostrzeliwania pozycji polskiej piechoty[6]. Otrzymał w październiku 1920 odznakę i tytuł pilota za służbę w wojskach lotniczych[7]. Od początku listopada 1920 wraz ze swoją eskadrą przebywał w Bydgoszczy, gdzie od lutego 1921 był instruktorem w tamtejszej szkole pilotów. Od maja tegoż roku rozpoczął służbę w 12 eskadrze wywiadowczej, będącej w składzie 1 pułku lotniczego[2] .
W okresie od 20 marca 1922 do 1 marca 1923 był pracownikiem Centralnych Zakładów Lotniczych, następnie został przeniesiony do 2 pułku lotniczego z przydziałem do Lotnictwa morskiego[8], a od końca kwietnia 1924 do Morskiego Dyonu Lotniczego[9]. W grudniu 1924 otrzymał awans na stopień kapitana ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924[10] i 20. lokatą w korpusie oficerów wojsk aeronautycznych[11]. Przeniesiony został we wrześniu 1927 do kadry oficerów lotnictwa otrzymując równoczesny przydział do Centralnych Składów Lotniczych[12][13]. W 1928 rozpoczął studia na Uniwersytecie Warszawskim. W listopadzie 1928 przeniesiony go z CSL do 4 pułku lotniczego[14]. Później przeniesiony do kadry oficerów lotnictwa z jednoczesnym przydziałem do Wojskowych Zakładów Zaopatrzenia Aeronautyki[15]. Pracował również w Departamencie Aeronautyki M.S.Wojsk[16], jako szef wydziału zakupów. Z dniem 30 czerwca 1934 został przeniesiony w stan spoczynku[17].
Został zmobilizowany w sierpniu 1939 i po wybuchu II wojny światowej walczył w obronie kraju, po zakończeniu kampanii wrześniowej przedostał się do Wielkiej Brytanii. Otrzymał numer służbowy RAF P-0366[18]. Zmarł 11 lipca 1985 w Padiham, gdzie został pochowany na miejscowym cmentarzu[19].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 430 (8 kwietnia 1921)[20]
- Krzyż Walecznych
- Medal Lotniczy[21]
- Medal Niepodległości (9 listopada 1932)[22][23]
- Polowa Odznaka Pilota
- Krzyż Kawalerski Orderu Lwa Białego (Czechosłowacja)[24]
- francuska Odznaka Pilota (1929)[25]
- włoska Odznaka Pilota
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Polak (red.) 1991 ↓, s. 164.
- ↑ a b c d e Encyklopedia Lotnictwa Polskiego ↓.
- ↑ Ks. Robert Kulczyński SDB: Historia w zdjęciach zapisana. kruszwica.tk. [dostęp 2019-12-24].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 12 marca 1920 roku, s. 399.
- ↑ Łydżba 2003 ↓, s. 26.
- ↑ Tarkowski 1991 ↓, s. 99.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 40 z 20 października 1920 roku, s. 1077.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 1 marca 1923 roku, s. 150.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 42 z 29 kwietnia 1924 roku, s. 242.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 550.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 744.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 24 z 26 września 1927 roku, s. 285.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 542.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 353.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 27 kwietnia 1929 roku, s. 126.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 432.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 143.
- ↑ Krzystek i Krzystek 2012 ↓, s. 638.
- ↑ Burials at St John's Rd Cemetery in the Parish of Padiham. lan-opc.org.uk. [dostęp 2019-12-24].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 9 kwietnia 1921 roku, s. 655.
- ↑ Zdunik Władysław Marian. listakrzystka.pl. [dostęp 2019-12-22].
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 259, poz. 296 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 19 marca 1933 roku, s. 61.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 11 listopada 1936 roku, s. 20.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 19 z 12 grudnia 1929 roku, s. 367.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-12-14].
- Rocznik Oficerski 1928. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, 1928. [dostęp 2019-12-14].
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.
- Krzysztof A. Tarkowski: Lotnictwo polskie w wojnie z Rosją Sowiecką: 1919–1920. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1991. ISBN 83-206-0985-2. OCLC 69498511.
- Łukasz Łydżba, II Wielkopolska Eskadra Lotnicza (13. Eskadra Myśliwska), „Lotnictwo z szachownicą”, 7 (4/2003), Wrocław: Wydawnictwo Sanko, 2003, ISSN 1643-5702, OCLC 69537539 .
- Tadeusz Jerzy Krzystek, Anna Krzystek, Polskie Siły Powietrzne w Wielkiej Brytanii w latach 1940–1947 łącznie z Pomocniczą Lotniczą Służbą Kobiet (PLSK-WAAF), Sandomierz: Stratus, 2012, ISBN 978-83-61421-59-7, OCLC 276981965 .
- Encyklopedia Lotnictwa Polskiego [online] [dostęp 2019-12-14] .
- Austro-węgierscy lotnicy wojskowi
- Kapitanowie lotnictwa II Rzeczypospolitej
- Kapitanowie Polskich Sił Powietrznych
- Ludzie urodzeni w Krakowie
- Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Walecznych
- Odznaczeni Medalem Niepodległości
- Odznaczeni Odznaką Pilota
- Polacy odznaczeni Orderem Lwa Białego
- Polscy lotnicy w wojnie polsko-bolszewickiej
- Polscy piloci myśliwscy
- Urodzeni w 1897
- Zmarli w 1985