Sygurd Wiśniowski
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8b/Wi%C5%9Bniowski_Sygurd_portret.jpg/250px-Wi%C5%9Bniowski_Sygurd_portret.jpg)
(fot. Jan Mieczkowski)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5b/%D0%9F%D0%B0%D0%BC%27%D1%8F%D1%82%D0%BD%D0%B8%D0%BA_%D0%BD%D0%B0_%D0%BC%D0%BE%D0%B3%D0%B8%D0%BB%D1%96_%D0%A1._%D0%92%D1%96%D1%81%D1%8C%D0%BD%D1%8C%D0%BE%D0%B2%D1%81%D1%8C%D0%BA%D0%BE%D0%B3%D0%BE..jpg/220px-%D0%9F%D0%B0%D0%BC%27%D1%8F%D1%82%D0%BD%D0%B8%D0%BA_%D0%BD%D0%B0_%D0%BC%D0%BE%D0%B3%D0%B8%D0%BB%D1%96_%D0%A1._%D0%92%D1%96%D1%81%D1%8C%D0%BD%D1%8C%D0%BE%D0%B2%D1%81%D1%8C%D0%BA%D0%BE%D0%B3%D0%BE..jpg)
Sygurd Wiśniowski (ur. 6 kwietnia 1841 w Paniowcach Zielonych na Podolu, zm. 23 kwietnia 1892[1] we Lwowie[2][3]) – polski pisarz, reportażysta, tłumacz, nowelista, felietonista, podróżnik.
Życiorys
Urodził się 6 kwietnia 1841 roku w Paniowcach Zielonych w powiecie borszczowskim, w Galicji, w polskiej rodzinie ziemiańskiej Wiśniowskich, był synem Antoniego i Anny z Szawłowskich. Ukończył gimnazjum w Stanisławowie, studiów wyższych nie podjął. W latach 1858–1859 podróżował do Turcji i Rumunii[1] oraz do Włoch. Należał do oddziałów Garibaldiego, następnie studiował w Polskiej Szkole Wojskowej w Cuneo[1]. Od roku 1862 do 1872 podróżował i pracował w Australii, Nowej Zelandii i na Fidżi. Pracował tam także jako poszukiwacz złota, pracownik rolny, marynarz i dziennikarz[1]. W 1872 roku wrócił do Polski[1]. Jego felietony z podróży ukazywały się w „Gazecie Narodowej” wydawanej we Lwowie. Zostały zebrane i wydane wspólnie w roku 1873 pt. Dziesięć lat w Australii[1]. Wyjechał do Stanów Zjednoczonych (w charakterze reportera), po czym ponownie powrócił do ojczyzny i zamieszkał w Galicji, gdzie kupił tereny naftowe[1]. Pozostawał tam do końca życia.
Jego twórczość wysoko cenił m.in. Henryk Sienkiewicz i Maria Konopnicka[potrzebny przypis]. Reportaże Wiśniowskiego z podróży do Australii i Ameryki należą do klasyki reporterskiej[1].
Komiksowa wersja jego biografii Po australijskie złoto ukazała się w 1987 nakładem Wydawnictwa „Sport i Turystyka” w serii „Polscy podróżnicy” (razem z tomami o Sienkiewiczu, Ignacym Domeyce, Antonim Rehmanie i Bronisławie Grąbczewskim).
Zmarł 23 kwietnia 1892 we Lwowie, został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim, pomnik nagrobny został wykonany w pracowni Juliana Markowskiego[4].
Publikacje
- 1873 – Dziesięć lat w Australii[5][6]
- 1874/1876 – Obrazki z życia amerykańskiego
- 1875 – Listy z Czarnych Gór
- 1877 – Dzieci królowej Oceanii[7][8]
- 1877 – Langenor
- 1880 – Biała czy czarna? (o dążeniach niepodległościowych Kuby)
- 1881 – Niewidzialny
- 1882 – Ola
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h Będkowski M., 2014.
- ↑ Spis ważniejszych miejscowości w powiecie starokonstantynowskim, Stary Konstantynów – nakładem niektórych ziemian wołyńskich 1910, s. 252.
- ↑ Słownik biograficzny historii Polski, [red] Anna Kosmomulska, Grażyna Plater, Andrzej Zieliński. T. II. Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo, Wrocław 2005, s. 1638.
- ↑ Stanisław S. Nicieja, Cmentarz Łyczakowski we Lwowie, Wrocław 1989, s. 165.
- ↑ Dziesięć lat w Australii. Cz. 1 przez Sygurda Wiśniowskiego, wyd. 1873 [online], polona.pl [dostęp 2018-04-21] .
- ↑ Dziesięć lat w Australii. Cz. 2 przez Sygurda Wiśniowskiego, wyd. 1873 [online], polona.pl [dostęp 2018-04-21] .
- ↑ Sygurd Wiśniowski , Dzieci królowej Oceanji. T. 1, wyd. 1877 [online], polona.pl [dostęp 2018-04-21] .
- ↑ Sygurd Wiśniowski , Dzieci królowej Oceanji. T. 2, wyd. 1877 [online], polona.pl [dostęp 2018-04-21] .
Bibliografia
- Będkowski M., Przygody Sygurda Wiśniowskiegona antypodach. Mówią Wieki, 10, s. 29–33, 2014.
Linki zewnętrzne
- Dzieła Sygurda Wiśniowskiego w bibliotece Polona