R-16
![]() | |
Państwo | |
---|---|
Producent | |
Rodzaj |
międzykontynentalny pocisk balistyczny |
Przeznaczenie |
strategiczna |
Data konstrukcji | |
Operacyjność |
1961–1976 |
Długość |
30 m |
Średnica |
3 m |
Masa |
141 000 kg |
Napęd |
silnik rakietowy na paliwo ciekłe (1,1-dimetylohydrazyna + AK-27I) |
Zasięg |
11 000 km z głowicą 5 Mt TNT, |
Naprowadzanie |
żyroskopowe |
Typ głowicy | |
Równoważnik |
3 , 5 , 6 Mt |
R-16 (NATO: SS-7 Saddler) – radziecki dwustopniowy międzykontynentalny pocisk balistyczny (ang. oznaczany typu ICBM). Pierwszy udany lot rakiety odbył się 2 lutego 1961. Pierwszy pocisk wszedł do służby 1 listopada 1961. Rakiety zakończyły służbę w latach 1976-77 w związku z wejściem w życie SALT I[1]. Największa liczba pocisków, 202 sztuki, było czynnych w 1965.
Awaria takiej rakiety była przyczyną katastrofy w Bajkonurze, 24 października 1960, w której zginęło 126 osób[2].
R-16 jest określany jako pocisk pierwszej generacji, prezentujący duży postęp wobec pocisku R-7, tzw. generacji zerowej. Był jednak bardzo podatny na rażenie rakietami głównego przeciwnika ZSRR, Stanów Zjednoczonych Ameryki. Pociski były gromadzone w hangarach, podatnych na bomby lotnicze i rakiety. Wytoczenie rakiety, jej zatankowanie i przygotowanie do startu zajmowało około trzech godzin. Pocisk mógł pozostawać zatankowanym 30 dni, z powodu bardzo korozyjnych własności utleniacza AK-27I składającego się z kwasu azotowego i tetratlenku diazotu, jednego ze składników paliwa. Przed wystrzeleniem rakiety konieczne było też rozpędzenie żyroskopów układu naprowadzania, co zajmowało dodatkowe 20 minut.
Promień błędu pocisku wynosi 2,7 km.
Od 1963 rakiety R-16, w wariancie R-16U, były umieszczane w silosach, po trzy silosy w jednym ośrodku startowym. Zbudowano około 69 silosów.
W czasie kryzysu kubańskiego ZSRR dysponował około 50 rakietami R-16, chociaż do lotu było gotowych około 20 sztuk.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2c/R-16U.svg/130px-R-16U.svg.png)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Стратегические ядерные силы СССР и России. Ограничение вооружений: Договор ОСВ-1 и Договор по ПРО [online], www.armscontrol.ru [dostęp 2019-12-17] .
- ↑ Katastrofa Niedielina.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- The Kremlin’s Nuclear Sword, Steven J. Zaloga, Smithsonian Institution Press, Washington and London, 2002