Pride Fighting Championships
PRIDE Fighting Championships – działająca w latach 1997–2007 japońska organizacja promująca walki MMA. W ciągu dziesięciu lat swojego istnienia PRIDE było gospodarzem w sumie 68 gal (66 na terenie Japonii i 2 w Las Vegas), stając się jedną z dwóch (obok UFC) największych organizacji MMA na świecie. Swój byt zakończyła w 2007 roku, kiedy została sprzedana amerykańskiej spółce ZUFFA – głównemu udziałowcowi konkurencyjnego UFC.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/41/Pride_Fighting_intro.jpg/300px-Pride_Fighting_intro.jpg)
Historia
[edytuj | edytuj kod]1997-2000
[edytuj | edytuj kod]Inauguracyjna gala PRIDE odbyła się 11 października 1997 roku w Tokio. W walce wieczoru zmierzyli się mistrz brazylijskiego jiu-jitsu Rickson Gracie oraz jeden z najpopularniejszych ówcześnie japońskich wrestlerów Nobuhiko Takada.
Charakterystyczne dla PRIDE FC było nadawanie tytułów mistrzowskich zarówno w drodze turniejów PRIDE Grand Prix, jak i w pojedynczych walkach o przechodni pas mistrza PRIDE w danej kategorii wagowej. Pierwszy tytuł mistrzowski został przyznany 1 maja 2000 roku Markowi Colemanowi, zwycięzcy 16-osobowego turnieju bez podziału na kategorie wagowe − PRIDE Openweight Grand Prix 2000. W ćwierćfinale tego turnieju zmierzyli się ze sobą Kazushi Sakuraba i Royce Gracie. Ich walka toczyła się według specjalnych zasad i trwała 90 minut, będąc najdłuższym pojedynkiem MMA w historii.
2001-2005
[edytuj | edytuj kod]3 listopada 2001 roku, podczas gali PRIDE 17 zainicjowano walki o mistrzostwo PRIDE FC w kategoriach wagowych. Pierwszymi mistrzami zostali Brazylijczycy Antônio Rodrigo Nogueira (w wadze ciężkiej) i Wanderlei Silva (w wadze średniej).
Zorganizowana wspólnie w 2002 roku z FEG wielka gala sportów walki PRIDE Shockwave zgromadziła na Stadionie Olimpijskim w Tokio co najmniej 70-tysięczną widownię (według organizatorów nawet ponad 90-tysięczną), ustanawiając pod tym względem światowy rekord dla zawodów MMA[1][2].
W marcu 2003 roku na gali PRIDE 25 Rosjanin Fiodor Jemieljanienko pokonał przez decyzję sędziów Nogueirę i odeberał mu mistrzostwo, rozpoczynając tym samym swoją ponad czteroletnią dominację w wadze ciężkiej oraz stając się jedną z największych gwiazd światowego MMA.
W październiku 2003 roku wprowadzono serię gal Bushido i dwie nowe kategorie wagowe – lekką i półśrednią. W 2005 roku wyłoniono mistrzów w obu tych kategoriach: czempionem w wadze lekkiej został Takanori Gomi, a w półśredniej Dan Henderson.
W czerwcu 2005 roku na gali PRIDE Critical Countdown 2005 w walce przeciwko Antonio Rodrigo Nogueirze zadebiutował Paweł Nastula, jedyny Polak występujący w PRIDE FC (w sumie w latach 2005–2006 stoczył cztery walki).
2006-2007
[edytuj | edytuj kod]W październiku 2006 roku zorganizowano pierwszą galę poza granicami Japonii – PRIDE 32 w Las Vegas.
W tym samym roku z transmisji zawodów PRIDE FC zrezygnowała ogólnojapońska stacja Fuji TV (nieoficjalnym powodem zerwania kontraktu były pogłoski o rzekomym zdobyciu kontroli nad organizacją przez yakuzę). Był to wielki cios, gdyż wpływy ze sprzedaży praw do transmisji stanowiły lwią część przychodów PRIDE. Organizacja stanęła zatem w obliczu poważnych problemów finansowych. Ogłoszono zaprzestanie organizowania gal Bushido.
W lutym 2007 roku odbyła się druga gala PRIDE na terenie USA (PRIDE 33), podczas której Dan Henderson znokautował Wanderleia Silvę, odbierając mu mistrzostwo w wadze średniej. Wkrótce potem, 27 marca 2007 roku właściciel PRIDE, spółka Dream Stage Entertainment (DSE), sprzedała całość udziałów braciom Frankowi i Lorenzo Fertita (ZUFFA Ltd.), kasynowym potentatom z Las Vegas, a zarazem głównym udziałowcom UFC – największego konkurenta PRIDE. Ostatnia gala PRIDE odbyła się 7 kwietnia 2007 roku w Tokio (PRIDE 34).
5 października 2007 roku Jamie Pollack, zatrudniony przez ZUFFA jako doradca prawny, który krótko po transakcji przybył do Japonii, aby zarządzać nowo powstałym holdingiem PRIDE Worldwide, zamknął drzwi oddziału i zwolnił wszystkich jego pracowników. Zawodnicy, którzy mieli ważne kontrakty, zostali automatycznie przejęci przez ZUFFA (m.in. Antônio Rodrigo Nogueira, Wanderlei Silva); część z nich już wcześniej podpisała nowe umowy na walki w UFC (Mirko Filipović, Quinton Jackson). Pozostali przenieśli się do innych organizacji lub zostali wolnymi agentami (m.in. Fiodor Jemieljanienko, Mark Hunt czy Takanori Gomi).
Kategorie wagowe
[edytuj | edytuj kod]Specyfiką PRIDE było to, że zawodnicy mogli walczyć pomiędzy sobą bez względu na różnicę wagi. Podział na kategorie wagowe miał jedynie znaczenie w przypadku walk o mistrzostwo lub turniejów Grand Prix w danej kategorii. Od 2003 roku obowiązywał podział na cztery kategorie wagowe:
- ciężka (ponad 93 kg / 205 lb)
- średnia (do 93 kg / 205 lb)
- półśrednia (do 83 kg / 183 lb)
- lekka (do 73 kg / 161 lb)
Reguły
[edytuj | edytuj kod]Walka toczyła się na ringu o wymiarach 7 na 7 metrów.
Rundy
[edytuj | edytuj kod]Walka trwała trzy rundy (2 minuty przerwy pomiędzy każdą):
- pierwsza runda 10 minut
- druga i trzecia po 5 minut
Wyjątek stanowiły reguły turniejów Pride Bushido (lżejsze kategorie wagowe) – tylko dwie rundy:
- pierwsza 10 minut
- druga 5 minut
Zakończenie walki
[edytuj | edytuj kod]Wygrana następowała przez:
- poddanie się przeciwnika
- nokaut
- nokaut techniczny – walkę przerywa sędzia, lekarz lub sekundanci
- dyskwalifikację – 3 żółte kartki,
- na punkty – punkty przyznawane przez 3 sędziów; kryteria: agresywność, stopień obrażeń zadanych przeciwnikowi, liczba ciosów i kontrola walki w parterze, różnica wagi pomiędzy rywalami.
Wyjątkowo niektóre walki toczyły się według specjalnych zasad, które przewidywały, że w przypadku nie zakończenia się walki przed czasem, zostawał automatycznie ogłaszany remis.
Akcje zabronione
[edytuj | edytuj kod]- atakowanie krocza
- uderzenia łokciami w głowę
- uderzenia głową
- atakowanie oczu przeciwnika
- ciągnięcie za włosy lub uszy
- gryzienie
- wkładanie palców do ust, nosa lub uszu
- kopanie lub uderzanie rękoma w tył głowy przeciwnika i kark
- dźwignie na małe stawy (dozwolone atakowanie co najmniej 4 palców rąk lub nóg)
- wyrzucanie przeciwnika poza ring
- uciekanie poza ring
- przytrzymywanie się lin ringu
- kopanie w głowę przeciwnika leżącego twarzą do ziemi
- stosowanie olejków i innych substancji natłuszczających
Mistrzowie PRIDE FC
[edytuj | edytuj kod]Kategoria | Waga | Mistrz | Okres | |
---|---|---|---|---|
Nazwisko | Kraj | |||
Ciężka | ponad 93 kg / 205 lb | Antônio Rodrigo Nogueira | ![]() |
03.11.2001 - 16.03.2003 |
Fiodor Jemieljanienko | ![]() |
16.03.2003 - 07.04.2007 | ||
Średnia | poniżej 93 kg / 205 lb | Wanderlei Silva | ![]() |
03.11.2001 - 24.02.2007 |
Dan Henderson | ![]() |
24.02.2007 - 07.04.2007 | ||
Półśrednia | poniżej 83 kg / 183 lb | Dan Henderson | ![]() |
31.12.2005 - 07.04.2007 |
Lekka | poniżej 73 kg / 161 lb | Takanori Gomi | ![]() |
31.12.2005 - 07.04.2007 |
Waga ciężka (ponad 93 kg)
[edytuj | edytuj kod]Nr | Zdjęcie | Mistrz | Od | Do | Obrony tytułu | |
---|---|---|---|---|---|---|
1. | ![]() |
![]() (pokonał Heatha Herringa) |
3 listopada 2001 (PRIDE 17) | 16 marca 2003 | ||
2. | ![]() |
![]() |
16 marca 2003 (PRIDE 25) | październik 2007 |
| |
- | ![]() |
![]() (pokonał o tymczasowy tytuł Mirko Filipovicia) |
9 listopada 2003 (PRIDE Shockwave 2004) | 31 grudnia 2004 | ||
Na początku października 2007 organizacja zakończyła swoją działalność. |
Waga średnia (93 kg)
[edytuj | edytuj kod]Nr | Zdjęcie | Mistrz | Od | Do | Obrony tytułu | |
---|---|---|---|---|---|---|
1. | ![]() |
![]() (pokonał Kazushiego Sakurabę) |
3 listopada 2001 (PRIDE 17) | 24 lutego 2007 |
| |
2. | ![]() |
![]() |
24 lutego 2007 (PRIDE 33) | 8 września 2007 | ||
Pas mistrzowski PRIDE wagi średniej został zunifikowany z pasem mistrzowskim UFC wagi półciężkiej 8 września 2007 kiedy to mistrz UFC Quinton Jackson pokonał Hendersona na gali UFC 75[3]. |
Waga półśrednia (84 kg)
[edytuj | edytuj kod]Nr | Zdjęcie | Mistrz | Od | Do | Obrony tytułu | |
---|---|---|---|---|---|---|
1. | ![]() |
![]() (pokonał Murilo Bustamante) |
31 grudnia 2005 (PRIDE Shockwave 2005) | 1 marca 2008 | ||
Pas mistrzowski PRIDE wagi półśredniej został zunifikowany z pasem mistrzowskim UFC wagi średniej 1 marca 2008 kiedy to mistrz UFC Anderson Silva pokonał Hendersona na gali UFC 82[4]. |
Waga lekka (73 kg)
[edytuj | edytuj kod]Nr | Zdjęcie | Mistrz | Od | Do | Obrony tytułu | |
---|---|---|---|---|---|---|
1. | ![]() |
![]() (pokonał Hayato Sakuraia) |
31 grudnia 2005 (PRIDE Shockwave 2005) | październik 2007 |
| |
Na początku października 2007 organizacja zakończyła swoją działalność. |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9f/PRIDE_GP_Belt.jpg/330px-PRIDE_GP_Belt.jpg)
Rok | Kategoria | Mistrz | Finalista | ||
---|---|---|---|---|---|
Nazwisko | Kraj | Nazwisko | Kraj | ||
2000 | Open | Mark Coleman | ![]() |
Ihor Wowczanczyn | ![]() |
2003 | Średnia | Wanderlei Silva | ![]() |
Quinton Jackson | ![]() |
2004 | Ciężka | Fiodor Jemieljanienko | ![]() |
Antônio Rodrigo Nogueira | ![]() |
2005 | Średnia | Mauricio Rua | ![]() |
Ricardo Arona | ![]() |
Półśrednia | Dan Henderson | ![]() |
Murilo Bustamante | ![]() | |
Lekka | Takanori Gomi | ![]() |
Hayato Sakurai | ![]() | |
2006 | Open | Mirko Filipović | ![]() |
Josh Barnett | ![]() |
Półśrednia | Kazuo Misaki | ![]() |
Denis Kang | ![]() |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ UFC 68 Breaks North American Attendance Record. [dostęp 2009-11-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-05-28)]. (ang.).
- ↑ Dave Meltzer: UFC 129 sellout means more Toronto shows. sports.yahoo.com, 15 lutego 2011. [dostęp 2012-02-08]. (ang.).
- ↑ White not worried about the competition [online], sports.espn.go.com [dostęp 2017-11-25] .
- ↑ UFC 82 results and LIVE fight commentary for 'Pride of a Champion' fight night - MMAmania.com [online], www.mmamania.com [dostęp 2017-11-25] .
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Oficjalna strona PRIDE FC (ang.)
- Zasady walki. pridefc.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-09)]. (ang.)