Niemiarowość zatokowa
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cb/ECG_sinus_arrhythmia.jpg/220px-ECG_sinus_arrhythmia.jpg)
Niemiarowość zatokowa oddechowa – fizjologiczna, niewielka zmiana częstości akcji serca, polegająca na przyśpieszeniu rytmu serca podczas wdechu i zwolnieniu rytmu serca podczas wydechu. Dzieje się to na skutek rytmicznego hamowania tonicznej aktywności nerwów błędnych w fazie wdechu[1]. Nerwy przywspółczulne unerwiające serce zawsze przeważają nad nerwami współczulnymi, jeżeli są one pobudzane w tym samym czasie. Zniesienie aktywności nerwów błędnych umożliwia pełne ujawnienie efektów nerwów współczulnych. Zwiększenie powrotu żylnego na skutek zmian wartości ciśnienia w klatce piersiowej podczas wdechu nie jest przyczyną (poprzez odruch Bainbridge’a) powstawania niemiarowości oddechowej rytmu serca. Wynika to ze zbyt dużego opóźnienia w przekazywaniu informacji w splotach współczulnych serca. Wyjątkiem jest sytuacja, kiedy częstość oddechów wynosi mniej niż 6 na minutę
Niemiarowość zatokowa oddechowa jest częstym zjawiskiem u dzieci lub osób młodych. Po 40. roku życia występuje rzadko. Zazwyczaj nie ma znaczenia klinicznego i nie wymaga diagnostyki ani leczenia.
Niemiarowość zatokowa bezładna – niemiarowość rytmu zatokowego pozostająca bez związku z oddychaniem. Może występować w przebiegu organicznych chorób serca.
Kryteria rozpoznania w EKG
[edytuj | edytuj kod]- stwierdzenie cech rytmu zatokowego:
- częstość akcji serca 60–100/min
- załamki P dodatnie w odprowadzeniu I, II, aVF a ujemne w aVR
- zespół QRS występujący po każdym załamku P
- różnice długości trwania odstępów PP większe niż 160 ms
- miarowy rytm podczas wstrzymania oddechu (niemiarowość oddechowa)
- niemiarowy rytm podczas wstrzymania oddechu (niemiarowość bezładna)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Władysław Traczyk: Fizjologia człowieka z elementami fizjologii stosowanej i klinicznej. Trzebski Andrzej. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2007, s. 576-577. ISBN 978-83-200-3664-0.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Andrew R. Houghton, David Gray: EKG - jasno i zrozumiale. red. wyd. pol. Waldemar Banasiak ; tł. Maria Jakubowska-Najnigier, Katarzyna Tymińska-Sędek. Bielsko-Biała: a-Medica Press, 2005, s. 27. ISBN 83-88778-86-2.
- Tomasz Tomasik, Adam Windak, Anna Skalska, Jolanta Kulczycka-Życzkowska, Józef Kocemba: Elektrokardiografia dla lekarza praktyka. Kraków: Uniwersyteckie Wydawnictwo Medyczne „Vesalius”, 1998, s. 25. ISBN 83-85688-03-X.
- Traczyk Władysław Z., Trzebski Andrzej: Fizjologia człowieka z elementami fizjologii stosowanej i klinicznej. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2007. s. 481, 576-577. ISBN 978-83-200-3664-0