Królowie Judy i Izraela
Zestawienie obejmuje wykaz królów Judy i Izraela oraz lat ich panowania z zachowaniem tzw. chronologii średniej[1].
- Zobacz też:
Królowie zjednoczonego królestwa Izraela
[edytuj | edytuj kod]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e9/Izrael_i_Juda_900_pne.jpg/200px-Izrael_i_Juda_900_pne.jpg)
Po osiedleniu się w Kanaanie lud Izraela zachował ustrój plemienny. Najwyższą władzę mieli starsi rodu, arystokracja i walne zgromadzenie wojowników. W schyłkowym okresie wśród rozbitych plemiennie Hebrajczyków autorytetem cieszył się Samuel, rezydujący w Rama. Był kontynuatorem tradycji profetyczno-teokratycznej, wywodzącej się z czasów Mojżesza, zgodnie z którą królem narodu był Jahwe. Gdy pod koniec XI wieku p.n.e. pojawiła się potrzeba społeczno-polityczna, na króla został wybrany Saul[2]. Zjednoczone pod berłem królów królestwo Izraela przetrwało ponad osiemdziesiąt lat, rządzili nim kolejno:
Po śmierci Salomona jego następca, Roboam, zaprzepaścił szansę utrzymania jedności kraju, bowiem nie poszedł na ustępstwa w kwestii ulg podatkowych. W wyniku tego północna część państwa zjednoczyła się pod wodzą Jeroboama przeciwko Roboamowi i oddzieliła się od królestwa Judy, tworząc królestwo Izraela ze stolicą najpierw w Sychem, następnie w Samarii[5].
Królowie Judy i Izraela
[edytuj | edytuj kod]Izrael pod względem politycznym wykazywał mniej stabilności od państwa Judy. Panujący władcy zmieniali się na tronie często – w wyniku królobójstwa. Niekiedy oba państwa walczyły ze sobą, ale zdarzały się też sojusze i mariaże polityczne[6]. W odróżnieniu od Izraela system obejmowania tronu w królestwie Judy przetrwał od czasów Dawida. Władza przechodziła z ojca na syna i trwała w obrębie jednej dynastii (z wyjątkiem rządów Atalii). W związku z tym – politycznie rzecz ujmując – stabilność w królestwie była większa niż w Izraelu. Stąd też dość długie okresy sprawowania władzy przez poszczególnych przedstawicieli danej dynastii[7]. Państwo Izraela przestało istnieć wskutek podbojów Salmanasara V. Ostatni jego król, Ozeasz, został stracony, a mieszkańców przesiedlono w głąb Asyrii i Medii. Resztki miejscowej ludności przemieszały się z przybyszami, tworząc lud samarytański, uważany przez Żydów za nieczysty[8]. Z kolei królestwo Judy zostało podbite przez Babilończyków, rządzonych wówczas przez Nabuchodonozora II. Król judzki Jojakin wraz z poddanymi został deportowany, a tron objął jego stryj – Sedecjasz[9]. W 586 roku p.n.e. za bunt przeciwko Babilonii i spiskowanie z Egiptem Nabuchodonozor II zburzył Jerozolimę i obalił Sedecjasza, ustanawiając w Judei namiestnika[10].
Królowie Izraela (państwo północne)
[edytuj | edytuj kod]- Jeroboam I (926–907)
- Nadab (907–906)
- Basza (906–883)
- Ela (883–882)
- Zimri (882)
- Omri (882–871)
- Achab (871–852)
- Ochozjasz (852–851)
- Joram (851–845)
- Jehu (845–818)
- Joachaz (818–802)
- Joasz (802–787)
- Jeroboam II (787–747)
- Zachariasz (747–746)
- Szallum (747–746)
- Menachem (746–737)[3]
- Pekachiasz (736–735)
- Pekach (734–733)
- Ozeasz (732–724)[11]
Królowie Judy (państwo południowe)
[edytuj | edytuj kod]- Roboam (926–910)
- Abiasz (910–908)
- Asa (908–872)
- Jozafat (872–852)
- Joram (852–845)
- Ochozjasz (845–844)
- Atalia (845–839)
- Joasz (839–800)
- Amazjasz (800–785)
- Azariasz (785–747)
- Jotam (758–743)[11] – regent podczas panowania chorego na trąd Azariasza, od 747 roku p.n.e. – król[12]
- Achaz (742–725)
- Ezechiasz (725–697)
- Manasses (696–642)
- Amon (641–640)
- Jozjasz (639–609)
- Joachaz (609)
- Jojakim (608–598)
- Jojakin (598)
- Sedecjasz (598–587)[11]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ A. Tschirschnitz, Dzieje ludów biblijnych, s. 7.
- ↑ A. Tschirschnitz, Dzieje ludów biblijnych, s. 234.
- ↑ a b c A. Tschirschnitz, Dzieje ludów biblijnych, s. 285.
- ↑ A. Tschirschnitz, Dzieje ludów biblijnych, s. 237.
- ↑ A. Tschirschnitz, Dzieje ludów biblijnych, s. 245.
- ↑ A. Tschirschnitz, Dzieje ludów biblijnych, s. 246.
- ↑ A. Tschirschnitz, Dzieje ludów biblijnych, s. 247.
- ↑ A. Tschirschnitz, Dzieje ludów biblijnych, s. 254.
- ↑ A. Tschirschnitz, Dzieje ludów biblijnych, s. 259.
- ↑ A. Tschirschnitz, Dzieje ludów biblijnych, s. 260.
- ↑ a b c A. Tschirschnitz, Dzieje ludów biblijnych, s. 286.
- ↑ A. Tschirschnitz, Dzieje ludów biblijnych, s. 252.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Alfred Tschirschnitz , Dzieje ludów biblijnych, Warszawa: Wydaw. M. Sadren i S-ka, 1994, ISBN 83-86340-00-3, OCLC 749734046 .