John Ruiz
![]() | |
Pseudonim |
The Quiet Man |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
4 stycznia 1972 |
Obywatelstwo | |
Styl walki |
praworęczny |
Kategoria wagowa |
ciężka |
Bilans walk zawodowych[a] | |
Liczba walk |
55 |
Zwycięstwa |
44 |
Przez nokauty |
30 |
Porażki |
9 |
Remisy |
1 |
Nieodbyte |
1 |
| |
Strona internetowa |
John Ruiz (ur. 4 stycznia 1972 w Methuen) – amerykański bokser pochodzenia portorykańskiego, były dwukrotny zawodowy mistrz świata organizacji WBA w kategorii ciężkiej.
Kariera amatorska
[edytuj | edytuj kod]Jako amator startował na mistrzostwach świata w Sydney (1991), gdzie dotarł do ćwierćfinału kategorii półciężkiej, pokonując kolejno Mohameda Benguesmię i Miodraga Radulovicia. W ćwierćfinale przegrał z reprezentantem ZSRR Andriejem Kurniawką[1]. Nie zdołał zakwalifikować się do ekipy olimpijskiej rok później i zdecydował się na rozpoczęcie kariery zawodowej.
Kariera zawodowa
[edytuj | edytuj kod]Początki
[edytuj | edytuj kod]Pierwszy zawodowy pojedynek stoczył w sierpniu 1992 roku. 15 marca 1996 roku, w swojej dwudziestej ósmej walce, doznał błyskawicznej porażki w pojedynku z Davidem Tua. Bokser z Samoa znokautował go już w dziewiętnastej sekundzie pierwszej rundy[2].
Następnie do końca 1999 roku stoczył jedenaście zwycięskich pojedynków. Wygrał m.in. z byłym mistrzem świata IBF, Tonym Tuckerem (techniczny nokaut w jedenastej rundzie)[3].
Pierwszy tytuł mistrza świata WBA
[edytuj | edytuj kod]W 2000 roku Ruiz został oficjalnym pretendentem WBA, jednak ówczesny mistrz świata WBA, Lennox Lewis odmówił walki z nim, ponieważ wolał zmierzyć się z silniejszym jego zdaniem pięściarzem, Michaelem Grantem. W konsekwencji WBA odebrała Brytyjczykowi tytuł, a o pas mistrzowski mieli się zmierzyć właśnie Ruiz i Evander Holyfield. 20 sierpnia 2000 roku doszło do pierwszego z trzech kolejnych pojedynków Ruiza z Holyfieldem. Ruiz przegrał na punkty po jednogłośnej decyzji sędziów[4]. Z powodu dużych kontrowersji odnośnie do wyniku pierwszej walki, WBA nakazała obu pięściarzom zmierzyć się w pojedynku rewanżowym. Doszło do niego 3 marca 2001 roku. Tym razem lepszy okazał się Ruiz, wygrywając z rywalem na punkty. Odebrał tym samym Holyfieldowi pas mistrzowski[5]. Jako pierwszy w historii mistrz świata w wadze ciężkiej pochodzenia latynoskiego Ruiz został w 2001 roku przyjęty przez prezydenta USA George W. Busha.
Ruiz obronił swój tytuł dwa razy. Najpierw 15 grudnia 2001 roku zremisował w trzecim kolejnym pojedynku z Holyfieldem[6], natomiast 27 lipca 2002 roku wygrał z Kirkem Johnsonem po tym, jak ten został zdyskwalifikowany w dziesiątej rundzie za ciosy poniżej pasa[7].
Tytuł mistrzowski stracił 1 marca 2003 roku, przegrywając na punkty z Royem Jonesem Jr., mimo ogromnej przewagi pod względem warunków fizycznych (aby zmierzyć się z Ruizem, Jones Jr. przeskoczył dwie kategorie wagowe)[8].
Drugi tytuł mistrza świata WBA
[edytuj | edytuj kod]Roy Jones Jr. nie przystąpił do walki z pretendentem do tytułu Witalijem Kłyczko, dlatego też WBA, wobec wątpliwości, czy będzie on zainteresowany obroną swojego tytułu, postanowiła zorganizować pojedynek o tytuł tymczasowego mistrza świata, który następnie miałby zmierzyć się z Jonesem Jr. W pojedynku tym mieli się zmierzyć Kłyczko i Hasim Rahman, czyli pięściarze sklasyfikowani na dwóch pierwszych miejscach w rankingu WBA, jednak Kłyczko odmówił walki twierdząc, że interesuje go tylko status pełnoprawnego mistrza świata, a nie tytuł tymczasowy. Z walki wycofał się także David Tua, zajmujący trzecie miejsce w rankingu WBA. W konsekwencji z Rahmanem zmierzył się Ruiz. Do walki doszło w grudniu 2003 roku. Ruiz wygrał jednogłośną decyzją na punkty i został tymczasowym mistrzem świata WBA[9].
Wkrótce Ruiz stał się regularnym mistrzem świata po tym, jak Jones Jr. 20 lutego 2004 roku zrezygnował z pasa mistrzowskiego i powrócił do kategorii półciężkiej, chcąc walczyć z Antonio Tarverem. Ruiz w 2004 roku obronił tytuł dwa razy. Najpierw w kwietniu pokonał przez techniczny nokaut w jedenastej rundzie Fresa Oquendo (po raz pierwszy w historii o tytuł zawodowego mistrza świata w kategorii ciężkiej walczyło dwóch bokserów pochodzących z Portoryko)[10]. Siedem miesięcy później zmierzył się z Polakiem Andrzejem Gołotą i wygrał z nim na punkty, mimo iż dwukrotnie leżał na deskach. Wynik został przez wielu komentatorów uznany za niesprawiedliwy[11].
30 kwietnia 2005 roku zmierzył się z Jamesem Toneyem. Pierwotnie walka zakończyła się zwycięstwem Toneya na punkty, a Ruiz ogłosił zakończenie kariery. Jednak kilka dni później ujawniono, że podczas testu po walce w organizmie Toneya wykryto niedozwolone substancje i uznano walkę za nie odbytą (tzw. no contest), a Ruiz szybko odwołał swoją rezygnację z boksu. Jednak już w następnej walce, 17 grudnia 2005 roku, stracił swój pas mistrzowski, przegrywając decyzją większości na punkty z Nikołajem Wałujewem[12].
Powrót na ring
[edytuj | edytuj kod]Na ring powrócił niemal rok później, aby zmierzyć się w walce eliminacyjnej WBA z Rusłanem Czagajewem, przegrał jednak po niejednogłośnej decyzji sędziów[13]. Kolejną walkę stoczył 13 października 2007 roku, pokonując przez techniczny nokaut w drugiej rundzie Otisa Tisdale[14]. 8 marca 2008 roku pokonał na punkty Jameela McCline’a[15]. 30 sierpnia tego samego roku stanął przed szansą zdobycia po raz trzeci tytułu mistrza świata WBA, po raz drugi przegrał jednak na punkty, tym razem po jednogłośnej decyzji sędziów, z Nikołajem Wałujewem[16].
Niecałe trzy miesiące po tej porażce wygrał przez techniczny nokaut z Adnanem Serinem po tym, jak w siódmej rundzie trener Serina poddał swojego zawodnika rzucając ręcznik na ring[17]. Po tej walce kolejny raz stanął przed szansą zdobycia tytułu mistrza świata WBA, jednak 3 kwietnia 2010 roku przegrał przez techniczny nokaut w dziewiątej rundzie z Davidem Haye’m. Wcześniej czterokrotnie leżał na deskach (dwukrotnie w pierwszej rundzie, oraz po razie w rundzie piątej i szóstej)[18].
26 kwietnia 2010 roku ogłosił zakończenie kariery bokserskiej[19].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ 6.World Championships – Sydney, Australia – November 15-23 1991. amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2015-03-17].
- ↑ Geoffrey Ciani: The Disappointing Career of David Tua. eastsideboxing.com, 2005-10-21. [dostęp 2015-03-17]. (ang.).
- ↑ John „The Quietman” Ruíz. latinosportslegends.com. [dostęp 2015-03-17]. (ang.).
- ↑ boxrec.com. [dostęp 2015-03-17]. (ang.).
- ↑ Steve Gregg: Ruiz Handles Holyfield In Rematch. boxingtimes.com, 2001-03-03. [dostęp 2010-05-30]. (ang.).
- ↑ Phillip Przybylo: Holyfield-Ruiz III: Leaves More Questions than Answers. eastsideboxing.com, 2001-12-16. [dostęp 2015-03-17]. (ang.).
- ↑ Ed Ludwig: Ruiz vs. Johnson – Painful To Watch. eastsideboxing.com, 2002-07-27. [dostęp 2015-03-17]. (ang.).
- ↑ Jones Jr claims historic win. bbc.co.uk, 2003-03-02. [dostęp 2015-03-17]. (ang.).
- ↑ Dan Rafael: Ruiz wins ugly over Rahman. usatoday.com, 2003-12-14. [dostęp 2015-03-17]. (ang.).
- ↑ Ruiz retains crown. bbc.co.uk, 2004-04-28. [dostęp 2015-03-17]. (ang.).
- ↑ Clifton Brown: Lots of Fighting, but Little Resolution for Boxing’s Heavyweights. nytimes.com, 2004-11-14. [dostęp 2015-03-17]. (ang.).
- ↑ David Martin-Warr: Valuev v Ruiz Post Fight Quotes & Notes. eastsideboxing.com, 2005-12-19. [dostęp 2015-03-17]. (ang.).
- ↑ Karl Freitag: Chagaev defeats Ruiz!. fightnews.com, 2006-11-20. [dostęp 2015-03-17]. (ang.).
- ↑ Gary Jones: Ruiz Destroys Tisdale. eastsideboxing.com, 2007-10-15. [dostęp 2015-03-17]. (ang.).
- ↑ Greg Beacham: Easy win for Ruiz. boston.com, 2008-03-09. [dostęp 2015=03-17]. (ang.).
- ↑ Valuev defeats Ruiz to clinch WBA heavyweight title. EastSideBoxing.com, 2008-09-01. [dostęp 2008-09-19]. (ang.).
- ↑ Alexey Sukachev, Alexey Potapov: Haye dethrones Valuev. fightnews.com, 2009-11-07. [dostęp 2015-03-17]. (ang.).
- ↑ Alexey Sukachev: Haye stops Ruiz in 9th. fightnews.com, 2010-04-03. [dostęp 2015-03-17]. (ang.).
- ↑ John Ruiz retires. fightnews.com, 2010-04-26. [dostęp 2015-03-17]. (ang.).