Flores (wyspa w Indonezji)
![Ziemia](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e9/Geographylogo.svg/20px-Geographylogo.svg.png)
![]() Widok na miasto Bajawa | |
Kontynent | |
---|---|
Państwo | |
Akwen | |
Archipelag | |
Powierzchnia |
14 273 km² |
Populacja (2010) • liczba ludności • gęstość |
|
Położenie na mapie Indonezji ![]() | |
![]() | |
![]() |
Flores (z port. „kwiaty”) – indonezyjska wyspa wchodząca w skład Małych Wysp Sundajskich. Druga co do wielkości wyspa tego archipelagu[1]. Na południowy wschód od wyspy położona jest wyspa Timor, na południowy zachód – wyspa Sumba, a na północ – Celebes.
- Powierzchnia: 14 273 km²[1]
- Liczba mieszkańców: 1 831 000 (2010)
- Główne miasta: Ruteng, Ende, Maumere[2]
- Podział administracyjny (dystrykty): Manggarai, Ngada, Ende, Sikka i Flores Timur
Warunki naturalne
[edytuj | edytuj kod]Wyspa jest górzysta (najwyższy szczyt Mandasawu 2370 m n.p.m.)[1], rozciąga się w kierunku równoleżnikowym[2]. Na wyspie znajdują się liczne czynne i nieczynne wulkany, a region jest aktywny tektonicznie. Znaną atrakcją przyrodniczą i turystyczną jest wygasły wulkan Keli Mutu z trzema kolorowymi jeziorami. Wulkan uważany jest przez ludność tubylczą za świętą górę, wierzą oni, że jest to miejsce przebywania duchów[1]. Jeziora co pewien czas zmieniają swoje kolory[1].
Na Flores znajdują się dwa parki narodowe: Park Narodowy Kelimutu i Park Narodowy Komodo oraz liczne rezerwaty przyrody.
Nazwa „Flores” wzięła się od portugalskiej nazwy przylądka Kopondai (Cabo de Flores) we wschodniej części wyspy, nazwanego tak z powodu porastających ten obszar krzewów (Poinciana regia)[3].
Flora
[edytuj | edytuj kod]Klimat tropikalny. Występują sawanny i lasy monsunowe[1].
Fauna
[edytuj | edytuj kod]Na Flores oraz położonych w pobliżu wyspach (m.in. Komodo) żyją w stanie dzikim wielkie gady, warany z Komodo (Varanus komodoensis), ze względu na wygląd i mięsożerność zwane „smokami”.
Gospodarka
[edytuj | edytuj kod]Uprawa ryżu, kukurydzy, palmy kokosowej, trzciny cukrowej, kawy, manioku[1]
- Hodowla bydła
- Turystyka
Demografia
[edytuj | edytuj kod]Wyspa zamieszkiwana jest przez ludność o mieszanym pochodzeniu papuasko-austronezyjskim[4]. Używane na wyspie języki (takie jak sika, ende, ngadha czy rongga), choć klasyfikowane w ramach rodziny austronezyjskiej, wykazują cechy substratu papuaskiego[5][6].
Dominuje katolicyzm[7]. Największą grupą etniczną są Mangarajowie[7], a język manggarai – w dialekcie z miasta Ruteng – bywa stosowany do kontaktów międzyetnicznych (podobnie jak indonezyjski)[8].
Na wybrzeżu obecna jest ludność napływowa, która przybyła z innych wysp Indonezji[2].
Homo floresiensis
[edytuj | edytuj kod]Homo floresiensis to opisany w 2004 roku gatunek człowieka, występujący na wyspie jeszcze około 18 tys. lat temu.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- władcy Flores
- Morze Flores – morze oblewające wybrzeża wyspy Flores
- języki centralnego Flores
- ludy ambońsko-timorskie
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g Flores. [w:] Encyclopaedia Beliana [on-line]. [dostęp 2023-03-31]. (słow.).
- ↑ a b c Flores, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2023-03-31] .
- ↑ Naonori Nagaya , The Lamaholot Language of Eastern Indonesia, Rice University, 2012, s. 3, OCLC 1031100272 [dostęp 2023-04-10] (ang.).
- ↑ Planning the Project. W: Mike Morwood, Penny van Oosterzee: A New Human: The Startling Discovery and Strange Story of the "Hobbits" of Flores, Indonesia, Updated Paperback Edition. Abingdon–New York: Routledge, 2016. DOI: 10.4324/9781315435657. ISBN 978-1-315-43565-7. ISBN 978-1-315-43563-3. OCLC 966310263. [dostęp 2023-06-01]. Cytat: Many of the Manggarai, Ngadha and Nagakeo still resemble their Papuan ancestors rather than later Asian colonizers. (ang.).
- ↑ Antoinette Schapper, Marian Klamer: Numeral systems in the Alor-Pantar languages. W: Marian Klamer (red.): The Alor-Pantar languages: History and typology. Berlin: Language Science Press, 2017, s. 277–329 (307), seria: Studies in Diversity Linguistics 3. DOI: 10.5281/zenodo.569393. ISBN 978-3-944675-94-7. OCLC 1030820272. [dostęp 2021-10-22]. (ang.).
- ↑ David Gil: The Mekong-Mamberamo linguistic area. W: N. J. Enfield, Bernard Comrie (red.): Languages of Mainland Southeast Asia: The State of the Art. Berlin–Boston: Walter de Gruyter, 2015, s. 266–355 (334), seria: Pacific Linguistics 649. DOI: 10.1515/9781501501685. ISBN 978-1-5015-0168-5. OCLC 909907686. [dostęp 2022-08-31]. (ang.).
- ↑ a b Manggarai, [w:] Timothy L. Gall , Jeneen Hobby (red.), Worldmark Encyclopedia of Cultures and Daily Life, t. 4, Farmington Hills, MI: Gale, 2009, s. 606–610, ISBN 978-1-4144-4892-3, OCLC 388481759 [dostęp 2020-06-13] [zarchiwizowane z adresu 2020-06-13] (ang.).
- ↑ I Wayan Arka , Challenges and prospect of maintaining Rongga: an ethnographic report [online], Proceedings of the 2004 Conference of the Australian Linguistic Society, s. 4 [dostęp 2021-12-03] (ang.).