Eddie Irvine
![]() Eddie Irvine po Grand Prix Australii (1999) | |
Imię i nazwisko |
Edmund Irvine jr |
---|---|
Państwo | |
Data i miejsce urodzenia | |
Sukcesy | |
1987: | |
Strona internetowa |
Edmund Irvine jr (ur. 10 listopada 1965 w Newtownards) – brytyjski kierowca wyścigowy. Startował w Formule 1 w sezonach 1993-2002. Na początku ścigał się bez większych sukcesów w barwach zespołu Jordan. Potem startował przez 4 sezony w Ferrari i w tym okresie odnosił największe sukcesy w karierze – w sezonie 1999 zdobył tytuł wicemistrza świata. Po odejściu z Ferrari trafił do zespołu Jaguar Racing, gdzie startował do końca sezonu 2002. Z końcem tego roku zakończył karierę. Przez całą karierę wygrał 4 wyścigi (wszystkie wyścigi wygrał w swoim najlepszym sezonie w karierze, czyli w 1999). Znany jest też z licznych podbojów miłosnych m.in. ze związku ze znaną modelką Katie Price.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Początki kariery
[edytuj | edytuj kod]Wyścigową karierę Eddie rozpoczął w 1983 roku, w Brytyjskiej Formule Ford. Tytuł w tej serii zdobył cztery lata później, w zespole Van Damen (oprócz tego w tym samym sezonie triumfował w Festiwalu Formuły Ford). W roku 1988 Brytyjczyk przeniósł się do Brytyjskiej Formule 3, w której na koniec sezonu zajął 5. miejsce.
W latach 1989–1990 startował w bezpośrednim przedsionku F1 – Międzynarodowej Formule 3000. W pierwszym podejściu zajął w niej 9. pozycję, natomiast w drugim był trzeci. W tym samym okresie ścigał się w prestiżowym wyścigu o Grand Prix Makau. Najlepiej spisał się w nim w 1990 roku, kiedy to ukończył go na 3. lokacie.
W latach 1991–1993 brał udział w Japońskiej Formule 3000 (obecnie Formuła Nippon). Najlepszym osiągnięciem Irvine'a w tym serialu, był tytuł wicemistrzowski, zdobyty w ostatnim roku startów.
24 Godziny Le Mans
[edytuj | edytuj kod]W latach 1992–1994 Brytyjczyk brał udział w najbardziej prestiżowym wyścigu długodystansowym 24 Godziny Le Mans. W japońskim zespole Toyota rywalizację zakańczał odpowiednio na ósmym, czwartym i wreszcie na drugim miejscu w ostatecznej klasyfikacji. W tym czasie partnerowali mu inni kierowcy z przeszłością w Formule 1, Austriak Roland Ratzenberger czy też Japończyk Toshio Suzuki.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/09/Eddie_Irvine_1995_Britain.jpg/300px-Eddie_Irvine_1995_Britain.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/69/Eddie_Irvine_1999_Canada.jpg/300px-Eddie_Irvine_1999_Canada.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/84/Eddie_Irvine_2002.jpg/300px-Eddie_Irvine_2002.jpg)
Formuła 1
[edytuj | edytuj kod]Brytyjczyk debiut w Formule 1 zanotował w zespole Jordan, w 1993 roku, w zastępstwie Włocha Emanuela Naspettiego, podczas ostatnich dwóch wyścigów o Grand Prix Japonii i Grand Prix Australii. Już w pierwszym z nich zdołał uzyskać punktowaną szóstą pozycję. Kolejnej rundy nie udało mu się jednak ukończyć. Ostatecznie zajął 20. miejsce w końcowej klasyfikacji.
Swoimi występami zrobił spore wrażenie na szefie ekipy Eddiem Jordanie, który zakontraktował go na następny sezon. W pierwszym roku startów (nie wystąpił w trzech wyścigach, w których zastąpili go Japończyk Aguri Suzuki oraz Włoch Andrea de Cesaris) trzykrotnie zakończył zmagania na punktach, jednakże w wyniku wielu kolizji i awarii ukończył zaledwie pięć wyścigów. W ostatnim sezonie współpracy z irlandzkim zespołem czterokrotnie ukończył wyścig z punktami oraz pierwszy raz w karierze stanął na podium (3. miejsce podczas wyścigu o Grand Prix Kanady). Ponownie jednak zanotował wiele wypadków, przez które tracił szanse na dobry wynik. Oba sezony zakończył odpowiednio na 16. i 12. miejscu.
W latach 1996–1999 Irvine dostał szansę startów we włoskiej ekipie Ferrari. Partnerem Brytyjczyka został dwukrotny mistrz świata, Niemiec Michael Schumacher, który pozostawił wyraźnie w cieniu swojego partnera. W pierwszych dwóch sezonach startów w ekipie z Maranello, Eddie nie radził sobie jednak najlepiej, czego powodem było wiele wypadków. Na dodatek przydarzyło mu się sporo awarii, przez które tracił w drastycznym tempie dystans punktowy do czołówki. W wyniku tych zdarzeń ukończył je na odległej 10. i 7. pozycji, w porównaniu z trzecią i drugą (ostatecznie Niemcowi ta pozycja została odebrana) Schumachera. W 1998 roku wyniki Eddiego wyraźnie się poprawiły, dzięki czemu pewnie zajął 4. miejsce, z ośmioma miejscami na podium.
W ostatnim sezonie współpracy z włoską ekipą Brytyjczyk po kontuzji lidera stajni Michaela podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii, dostał niepodważalną szansę walki o tytuł mistrza świata. Już w pierwszym wyścigu sięgnął po zwycięstwo. Odbyło się to jednak w dość przyjaznych okolicznościach. W kolejnych wyścigach Eddie jeździł w przeciwieństwie do poprzednich sezonów równo i konsekwentnie, a dzięki dużej pomocy partnera zespołu Schumachera, który powrócił po rekonwalescencji oraz problemom Miki Hakkinena w kilku wyścigach, do ostatniej rundy pozostawał liderem klasyfikacji generalnej (w głównej mierze dzięki Schumacherowi, wygrał przedostatnią eliminację o Grand Prix Malezji, przez co obaj o mało nie zostali zdyskwalifikowani). Podczas ostatniego wyścigu o Grand Prix Japonii jego największy rywal Hakkinen okazał się jednak bezkonkurencyjny i ostatecznie to on został mistrzem. Irvine w ostatniej rundzie zajął trzecią pozycję i ostatecznie drugą na koniec sezonu. Wygrał łącznie cztery rundy.
Sezon 1999 jest jednym z niewielu sezonów, w których rozstrzygnięcie w przypadku punktacji 10-8-6-5-4-3-2-1, byłoby inne. Gdyby taka punktacja (system ten wszedł w roku 2003) była w tym właśnie roku, Eddie Irvine zdobyłby tytuł.
W sezonie 2000 pomimo świetnej postawy, został zastąpiony przez byłego partnera z ekipy Jordan, Brazylijczyka Rubensa Barrichello. On z kolei zajął jego miejsce w brytyjskiej stajni Stewart Grand Prix, którą przekształcono w fabryczny zespół Jaguar Racing. W ciągu trzech lat startów w tym zespole z powodu wyraźnie słabszej formy bolidu nie był w stanie osiągać dobrych wyników, kończąc je odpowiednio na trzynastym, dwunastym i dziewiątym miejscu w końcowej klasyfikacji, z dorobkiem dwóch miejsc w pierwszej trójce podczas Grand Prix Monako i Grand Prix Włoch. Po roku 2002 postanowił zakończyć sportową karierę. Ostatnim wyścigiem dla Brytyjczyka było, podobnie jak w przypadku debiutu, Grand Prix Japonii.
Wyróżnienia
[edytuj | edytuj kod]Brytyjczyk dwukrotnie został wyróżniony przez dziennik Autosport, odpowiednio w 1987 i 1999 roku. Poza tym również w 1999 roku dostał nagrodę Hawthom Memorial Trophy, która została utworzona na cześć legendy F1, Mike'a Hawthorna.
Wyniki
[edytuj | edytuj kod]Podsumowanie
[edytuj | edytuj kod]Legenda oznaczeń w tabelach wyników Wyświetl szablon na nowej stronie | |
---|---|
Oznaczenie | Wyjaśnienie |
Złoty | Zwycięzca lub mistrzostwo |
Srebrny | 2. miejsce lub wicemistrzostwo |
Brązowy | 3. miejsce lub II wicemistrzostwo |
Zielony | Ukończył, punktował (w klasyfikacji generalnej, gdy zdobył co najmniej jeden punkt na przestrzeni sezonu, poza trzema powyższymi opcjami) |
Niebieski | Ukończył, nie punktował (w klasyfikacji generalnej, gdy nie zdobył co najmniej jednego punktu na przestrzeni sezonu) |
Czerwony | Nie zakwalifikował się (NZ) |
Nie prekwalifikował się (NPK) | |
Różowy | Nie ukończył (NU) |
Niesklasyfikowany (NS) (w klasyfikacji generalnej, gdy nie został sklasyfikowany w żadnym wyścigu sezonu) | |
Czarny | Zdyskwalifikowany (DK) |
Wykluczony (WYK/EX) | |
Biały | Nie wystartował (NW) |
Kontuzjowany (K/INJ) | |
Wyścig odwołany (OD/C) | |
Bez koloru | Został wycofany (WYC/WD) |
Nie przybył (NP/DNA) | |
Nie brał udziału w treningach (NT/DNP) | |
Nie został zgłoszony (–) | |
Pogrubienie | Start z pole position |
Kursywa | Najszybsze okrążenie wyścigu |
† | Nie ukończył, ale jego rezultat został zaliczony ze względu na przejechanie więcej niż 90% dystansu wyścigu. |
* | Sezon w trakcie |
1/2/3 | Punktowana pozycja w sprincie kwalifikacyjnym |
Lista systemów punktacji Formuły 1 |
Sezon |
Zgł. |
Starty |
PKT |
P. |
P1 |
P2 |
P3 |
Punkt. |
PP |
NO |
NS |
DK |
Zespoły |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
2002 | 17 | 17 | 8 | 9 | - | - | 1 | 3 | - | - | 10 | - | ![]() |
2001 | 17 | 17 | 6 | 12 | - | - | 1 | 2 | - | - | 11 | - | ![]() |
2000 | 17 | 16 | 4 | 13 | - | - | - | 2 | - | - | 4 | - | ![]() |
1999 | 10 | 9 | 74 | 2 | 4 | 2 | 3 | 14 | - | 1 | 1 | - | ![]() |
1998 | 18 | 18 | 47 | 4 | - | 3 | 5 | 11 | - | - | 3 | - | ![]() |
1997 | 17 | 17 | 24 | 7 | - | - | 5 | 6 | - | - | 6 | - | ![]() |
1996 | 16 | 16 | 11 | 10 | - | - | 1 | 4 | - | - | 10 | - | ![]() |
1995 | 17 | 17 | 10 | 12 | - | - | 1 | 4 | - | - | 8 | - | ![]() |
1994 | 13 | 13 | 6 | 16 | - | - | - | 3 | - | - | 8 | - | ![]() |
1993 | 2 | 2 | 1 | 20 | - | - | - | 1 | - | - | 1 | - | ![]() |
Sezony | Zgł. | Starty | PKT | Najwyższa pozycja (mistrzostwa) |
P1 | P2 | P3 | Punkt. | PP | NO | NS | DK | Zespoły |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
10 | 148 | 147 | 191 | 1x2 | 4 | 5 | 15 | 50 | - | 62 | - | - | 3 |
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Eddie Irvine. f1ultra.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-14)].