Elisabeth Kübler-Ross: Różnice pomiędzy wersjami
[wersja przejrzana] | [wersja przejrzana] |
Gjakovarus (dyskusja | edycje) m Dodano kategorię "Ludzie urodzeni w Zurychu" za pomocą HotCat |
przywrócenie poprzedniej wersji - brak podstaw do ek Znacznik: Ręczne wycofanie zmian |
||
(Nie pokazano 4 wersji utworzonych przez 3 użytkowników) | |||
Linia 1: | Linia 1: | ||
{{Dopracować|źródła=2024-06}} |
|||
[[Plik:Elisabeth Kubler-Ross Portrait, 1987.jpg|mały|Elisabeth Kübler-Ross]] |
|||
'''Elisabeth Kübler-Ross''' (ur. [[8 lipca]] [[1926]] w Zurychu, zm. [[24 sierpnia]] [[2004]] w [[Scottsdale]]) – amerykańska [[lekarz|lekarka]] szwajcarskiego pochodzenia, znana ze swojej przełomowej książki ''Rozmowy o śmierci i umieraniu'' (''On Death and Dying''), w której przedstawiła [[psychologia|psychologiczną]] teorię reakcji pacjenta na wiadomość o nieuleczalnej chorobie i bliskiej perspektywie śmierci: |
'''Elisabeth Kübler-Ross''' (ur. [[8 lipca]] [[1926]] w Zurychu, zm. [[24 sierpnia]] [[2004]] w [[Scottsdale]]) – amerykańska [[lekarz|lekarka]] szwajcarskiego pochodzenia, znana ze swojej przełomowej książki ''Rozmowy o śmierci i umieraniu'' (''On Death and Dying''), w której przedstawiła [[psychologia|psychologiczną]] teorię reakcji pacjenta na wiadomość o nieuleczalnej chorobie i bliskiej perspektywie śmierci: |
||
Pięć etapów psychologicznych, które przechodzi pacjent to według Elisabeth Kübler-Ross: |
Pięć etapów psychologicznych, które przechodzi pacjent to według Elisabeth Kübler-Ross: |
||
Linia 9: | Linia 11: | ||
Pochodziła z [[Zurych]]u i tam w 1957 ukończyła studia medyczne. Rok później wyjechała do Stanów Zjednoczonych, aby kontynuować kształcenie w Nowym Jorku. Pracując w USA była zaszokowana podejściem do chorych umierających w szpitalach. Zapoczątkowała cykl wykładów na ten temat. Potem wydała książkę ''Rozmowy o śmierci i umieraniu''. W psychiatrii specjalizowała się na uniwersytecie w Kolorado w 1963. W uznaniu jej dorobku naukowego uzyskała ponad 20 tytułów [[Doctor honoris causa|doktora honoris causa]]. |
Pochodziła z [[Zurych]]u i tam w 1957 ukończyła studia medyczne. Rok później wyjechała do Stanów Zjednoczonych, aby kontynuować kształcenie w Nowym Jorku. Pracując w USA była zaszokowana podejściem do chorych umierających w szpitalach. Zapoczątkowała cykl wykładów na ten temat. Potem wydała książkę ''Rozmowy o śmierci i umieraniu''. W psychiatrii specjalizowała się na uniwersytecie w Kolorado w 1963. W uznaniu jej dorobku naukowego uzyskała ponad 20 tytułów [[Doctor honoris causa|doktora honoris causa]]. |
||
'''Ostatnie lata i śmierć''' |
|||
W 1995 przebyła kilka udarów mózgu, od tego czasu była sparaliżowana, zmarła w swoim domu w Arizonie. |
|||
W latach 1987–1994 Kübler-Ross przeszła serię udarów, z których żaden nie nałożył na nią trwałych ograniczeń fizycznych. Po pożarze domu w Wirginii 6 października 1994 r. i późniejszym przejściowym ataku niedokrwiennym (TIA) przeniosła się do Scottsdale w Arizonie. W tym okresie farma Healing Waters Farm i Centrum Elisabeth Kübler-Ross zaprzestały działalności w Headwaters w Wirginii. W następnym miesiącu kupiła rezydencję na pustyni w pobliżu Carefree. Po większym udarze w maju 1995 r. poruszała się na wózku inwalidzkim i pragnęła móc określić czas swojej śmierci. |
|||
W 1997 roku Oprah Winfrey poleciała do Arizony, aby przeprowadzić wywiad z Kübler-Ross i porozmawiać z nią, czy ona sama przechodzi przez pięć etapów żałoby. W lipcu 2001 roku pojechała do Szwajcarii, aby wraz z trzema siostrami trojaczkami świętować swoje ostatnie urodziny (75. rocznicę). Po wydarzeniach z 11 września magazyn Time zabrał ją do Nowego Jorku, aby potencjalnie opisać proces zbiorowej żałoby w mieście. W wywiadzie dla The Arizona Republic z 2002 roku stwierdziła, że jest gotowa na śmierć, a nawet przyjęła ją z radością, nazywając Boga „przeklętym prokrastynatorem”. Od 2002 r. do sierpnia 2004 r. przebywała w Domu Pomocy Społecznej pod opieką hospicyjną, w którym spędziła ostatnie dni życia. |
|||
Kübler-Ross zmarła z dwójką dzieci u boku w Scottsdale 24 sierpnia 2004 r. w wieku 78 lat z przyczyn naturalnych. Została pochowana na cmentarzu Paradise Memorial Gardens w Scottsdale. |
|||
Po śmierci Elisabeth Muhammad Ali podzielił się swoimi refleksjami na temat jej życia w książce Tea With Elisabeth, mówiąc: „Elisabeth nauczyła nas, że samorealizacja jest ważną częścią zrozumienia sensu życia… To nie przypadek… że kobieta, która uczyła tak wiele o śmierci i umieraniu jako procesie, było naprawdę kampanią życia”. |
|||
W 2005 roku jej syn Ken Ross założył Fundację Elisabeth Kübler-Ross w Scottsdale w Arizonie. |
|||
== Dzieła wydane po polsku == |
== Dzieła wydane po polsku == |
Aktualna wersja na dzień 11:07, 21 lip 2024
Ten artykuł od 2024-06 wymaga zweryfikowania podanych informacji. |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9c/Elisabeth_Kubler-Ross_Portrait%2C_1987.jpg/220px-Elisabeth_Kubler-Ross_Portrait%2C_1987.jpg)
Elisabeth Kübler-Ross (ur. 8 lipca 1926 w Zurychu, zm. 24 sierpnia 2004 w Scottsdale) – amerykańska lekarka szwajcarskiego pochodzenia, znana ze swojej przełomowej książki Rozmowy o śmierci i umieraniu (On Death and Dying), w której przedstawiła psychologiczną teorię reakcji pacjenta na wiadomość o nieuleczalnej chorobie i bliskiej perspektywie śmierci: Pięć etapów psychologicznych, które przechodzi pacjent to według Elisabeth Kübler-Ross:
- zaprzeczenie
- gniew
- targowanie się (negocjacja)
- depresja
- akceptacja
Analogicznie etapy te przechodzą także bliscy terminalnie chorego. Pochodziła z Zurychu i tam w 1957 ukończyła studia medyczne. Rok później wyjechała do Stanów Zjednoczonych, aby kontynuować kształcenie w Nowym Jorku. Pracując w USA była zaszokowana podejściem do chorych umierających w szpitalach. Zapoczątkowała cykl wykładów na ten temat. Potem wydała książkę Rozmowy o śmierci i umieraniu. W psychiatrii specjalizowała się na uniwersytecie w Kolorado w 1963. W uznaniu jej dorobku naukowego uzyskała ponad 20 tytułów doktora honoris causa.
Ostatnie lata i śmierć
W latach 1987–1994 Kübler-Ross przeszła serię udarów, z których żaden nie nałożył na nią trwałych ograniczeń fizycznych. Po pożarze domu w Wirginii 6 października 1994 r. i późniejszym przejściowym ataku niedokrwiennym (TIA) przeniosła się do Scottsdale w Arizonie. W tym okresie farma Healing Waters Farm i Centrum Elisabeth Kübler-Ross zaprzestały działalności w Headwaters w Wirginii. W następnym miesiącu kupiła rezydencję na pustyni w pobliżu Carefree. Po większym udarze w maju 1995 r. poruszała się na wózku inwalidzkim i pragnęła móc określić czas swojej śmierci.
W 1997 roku Oprah Winfrey poleciała do Arizony, aby przeprowadzić wywiad z Kübler-Ross i porozmawiać z nią, czy ona sama przechodzi przez pięć etapów żałoby. W lipcu 2001 roku pojechała do Szwajcarii, aby wraz z trzema siostrami trojaczkami świętować swoje ostatnie urodziny (75. rocznicę). Po wydarzeniach z 11 września magazyn Time zabrał ją do Nowego Jorku, aby potencjalnie opisać proces zbiorowej żałoby w mieście. W wywiadzie dla The Arizona Republic z 2002 roku stwierdziła, że jest gotowa na śmierć, a nawet przyjęła ją z radością, nazywając Boga „przeklętym prokrastynatorem”. Od 2002 r. do sierpnia 2004 r. przebywała w Domu Pomocy Społecznej pod opieką hospicyjną, w którym spędziła ostatnie dni życia.
Kübler-Ross zmarła z dwójką dzieci u boku w Scottsdale 24 sierpnia 2004 r. w wieku 78 lat z przyczyn naturalnych. Została pochowana na cmentarzu Paradise Memorial Gardens w Scottsdale.
Po śmierci Elisabeth Muhammad Ali podzielił się swoimi refleksjami na temat jej życia w książce Tea With Elisabeth, mówiąc: „Elisabeth nauczyła nas, że samorealizacja jest ważną częścią zrozumienia sensu życia… To nie przypadek… że kobieta, która uczyła tak wiele o śmierci i umieraniu jako procesie, było naprawdę kampanią życia”. W 2005 roku jej syn Ken Ross założył Fundację Elisabeth Kübler-Ross w Scottsdale w Arizonie.
Dzieła wydane po polsku
[edytuj | edytuj kod]- Dzieci i śmierć ISBN 978-83-7278-253-3.
- Koło życia (Autobiografia)
- Rozmowy o śmierci i umieraniu ISBN 83-7278-230-4.
- Śmierć. Ostatni etap rozwoju
- Życiodajna śmierć ISBN 83-7015-296-1.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- ISNI: 0000000121441110
- VIAF: 95149815
- LCCN: n80050808
- GND: 118567500
- NDL: 00446440
- LIBRIS: 75kmhbtr42gsrx7
- BnF: 11910155m
- SUDOC: 028693175
- SBN: CFIV084162
- NLA: 36005161
- NKC: xx0015282
- BNE: XX983649
- NTA: 068943369
- BIBSYS: 90145406
- CiNii: DA00356166
- Open Library: OL3127900A
- PLWABN: 9810545212205606
- NUKAT: n99010213
- J9U: 987007272451505171
- PTBNP: 142871
- CANTIC: a11989324
- LNB: 000033332
- NSK: 000032390
- CONOR: 6127971
- BNC: 000234879
- ΕΒΕ: 184030
- BLBNB: 000260135
- KRNLK: KAC200507196
- LIH: LNB:V*310368;=BH