Camille Thurman
Camille Thurman | ||||
---|---|---|---|---|
![]() | ||||
Algemene informatie | ||||
Geboren | 22 december 1986 | |||
Geboorteplaats | Queens![]() | |||
Land | ![]() | |||
Werk | ||||
Genre(s) | jazz | |||
Beroep | muzikante, zangeres, componiste | |||
Instrument(en) | tenor/sopraansaxofoon, fluit | |||
Officiële website (en) AllMusic-profiel (en) Discogs-profiel (en) MusicBrainz-profiel | ||||
|
Camille Thurman (Queens, 22 december 1986)[1][2][3][4][5] is een Amerikaanse jazzmuzikante (zang, saxofoon, fluit) en componiste.
Biografie
[bewerken | brontekst bewerken]Thurman begon al vroeg te zingen. Ze bezocht de Fiorello H. LaGuardia High School of Music & Art and the Performing Arts en leerde fluitspelen. Op 15-jarige leeftijd kreeg ze haar eerste saxofoon om spoedig daarna professioneel op te treden. Na het behalen van haar diploma kreeg ze een universiteitsafronding in geologie en milieuwetenschap aan de Binghamton University, voordat ze haar carrière als muzikante vervolgde in New York en werkte ze in het daar aanwezige jazzcircuit vanaf midden jaren 2000 met onder meer Wynton Marsalis & The Jazz at Lincoln Center Orchestra, Whitney Marchelle (Dig Dis), Shamie Royston en de formatie Nickel and Dime Ops[6] (Resuscitation Music, 2018). Haar zangstijl wordt vergeleken met die van Ella Fitzgerald.
Haar debuutalbum Spirit Child (Hot Tone Music) bracht ze uit in 2013, gevolgd door Origins, dat Thurman had ingespeeld in 2011/2013 met verschillende bezettingen met Enoch Smith jr., Luis Perdomo, Brandee Younger, Corcoran Holt, Rudy Royston en Shirazette Tinnin. Ze trad bovendien op met Chaka Khan, Benny Golson, Dr. Lonnie Smith, Alicia Keys, Nicholas Payton en Russell Malone. In Europa trad ze op met Sisters in Jazz van Dorota Piotrowska. Op het gebied van de jazz was ze tussen 2008 en 2018 betrokken bij zeven opnamesessies. Tegenwoordig (2019) treedt Thurman op met eigen formaties resp. met het Darrell Green Quartet[7] (o.a. met een Horace Silver Tribute-project) in clubs en speellocaties als het Kennedy Center, Smalls, Dizzy's Club Coca Cola en The Jazz Gallery.
Onderscheidingen
[bewerken | brontekst bewerken]In 2013 was Thurman halvefinaliste bij de Sarah Vaughan Vocal Competition. In 2015 kreeg ze de Martin E. Segal[8] Award in de categorie Young Outstanding Artists en de ASCAP Herb Alpert Young Jazz Composers Award.
Discografie
[bewerken | brontekst bewerken]- 2017: Inside the Moment (Chesky Records) met Mark Whitfield, Ben Allison, Billy Drummond
- 2018: Waiting for the Sunrise (Chesky Records) met Jeremy Pelt, Jack Wilkins, Cecil McBee, Steve Williams
- ↑ (en) B I O. camillethurman. Gearchiveerd op 14 november 2021. Geraadpleegd op 14 november 2021.
- ↑ (en) Camille Thurman. Geraadpleegd op 14 november 2021.
- ↑ (en) Ashley Kahn, Camille Thurman: Before & After. JazzTimes. Gearchiveerd op 14 november 2021. Geraadpleegd op 14 november 2021.
- ↑ (en) Camille Thurman. Discogs. Geraadpleegd op 14 november 2021.
- ↑ (en) Camille Thurman biography. Last.fm. Gearchiveerd op 9 juni 2023. Geraadpleegd op 14 november 2021.
- ↑ (en) Nickel and Dime Ops. Musiq Haus. Gearchiveerd op 14 november 2021. Geraadpleegd op 14 november 2021.
- ↑ (en) Camille Thurman and the Darrell Green Quartet. Jazz at Lincoln Center. Gearchiveerd op 14 november 2021. Geraadpleegd op 14 november 2021.
- ↑ archives.nypl.org -- Martin E. Segal papers. archives.nypl.org. Gearchiveerd op 14 november 2021. Geraadpleegd op 14 november 2021.
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Camille Thurman op de Duitstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.